Het Huis of Verkoopbord: De grote vraag

Door Spijkerschrift gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dat de ingekakte huizenmarkt frustrerend is, weet ik onderhand wel. Ik begrijp alleen niet waarom het te koopbord zo lekker in de markt ligt.

Door de stagnerende woningmarkt staat ons huis inmiddels al zolang te koop dat ik bij het open huis van de afgelopen keer een bos bloemen mocht ontvangen van de makelaar. Dat wil zeggen: die kreeg ik nadat ik had vastgesteld dat het bord in de tuin zijn eerste lustrum mocht vieren. En dat was mij wel een feestelijk boeketje waard. Want erg veel hoop op kijkers had ik niet, tijdens deze open dag. Daarom was ik na afloop blij dat ik in ieder geval tegen een paar prachtige ranonkels aan kon kijken. En een opgeruimd huis.

Geen kijkers, geen reactie… helemaal niets. Of je daar nu moedeloos van moet worden? Ja en nee. Ja, want ik heb wel zin in een nieuw behangetje of frisse gordijnen. Nee, want we zitten gelukkig niet met twee woningen. Scheelt een hoop kopzorgen. Waar ik wel mijn hoofd over breek is de interesse in het te koop-bord zelf. Deze schijnt wel goed in de markt te liggen.

Vooral bij de jeugd die na het stappen nog even zin heeft in een verzetje. Zo heb ik het spelletje rara-waar-hebben-wij-het-bord-naar-toe-verplaatst, het antwoord moeten ontdekken toen ik op weg was naar een naburig dorp en het bord mij schaapachtig toelachte, vlak voor het stoplicht. Ik had helaas de auto te klein. Een andere keer kwam mijn zoon, met gevaar voor eigen leven, met het bord onder zijn armen en de paal onder de snelbinders, het spulletje thuisbrengen. Of de makelaar had het bord inmiddels getraceerd en beukte deze met lomp geweld weer op zijn plek.

Allemaal voor korte duur, want helaas is het dit weekend weer bal. Grootste schik hebben de discogangers met het nieuwe spel. Het is de plons die mij wekt. En het gejoel die mij met spoed het bed doet verlaten. Zo zie ik hoe het bord in de vroege morgenstond als een ware Titanic naar de bodem zinkt, in het licht van de lantaarnpaal. Gracieus en statig, met geschater op de achtergrond.

Het enige verschil met de Titanic is dat deze zonk in helder zeewater. Bij ons is het vijverwater bruin van kleur, net zo koud en voor mijn gevoel onpeilbaar diep. Stinkend naar oergrond komen man en zoonlief binnen voor het avondeten binnen. Hun beider dregplan is in het water gevallen, en heeft alleen  een fiets opgeleverd. Al met al hebben is er een hoop werk mee. Maar mocht het bord binnenkort weer in de tuin staan, dan zie ik het liever op een andere manier verdwijnen. In combinatie met een glas champagne en handtekening op een koopcontract.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Suc6 op Xead.