Een woning huren .....

Door LeberinaRoos gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Een woning huren ...., het vervolg .....

Waar was ik gebleven ....

Na veel gedoe kon ik, via via weer tijdelijk, een woning huren. Een contract voor een half jaar, maar ik kon er zeker een jaar wonen. Ook al zouden ze gaan verbouwen, dat maakte niks uit. Dus in februari vertrok ik, met heel mijn inboedel en kinderen naar Heemskerk. 

Na 4 maanden krijg ik van de huurbazin te horen, dat ik er over 2 maanden uit moet, want het huurcontract loopt dan af en ja .... ze zijn al met verbouwen bezig. Ja, dat had ik ook al gezien, maar vooral ook gehoord. Ieder weekend om 9 uur 's ochtends zijn ze aan het breken en boren. Blij omdat ik toch een huis heb, hield ik mijn mond.

Dus maar weer opzoek naar iets anders, maar ja ..... de prijzen hè? Dat wordt weer moeilijk.

Een kennis, zegt dat het beter is om naar België te vertrekken. Daar zijn de huizen goedkoper en groter en  zijn veel dingen beter geregeld. Aangezien ik al eens in België heb gewoond, vind ik dat een heel goed idee. Er is een huis dat ik kan huren. Wij blij, heel blij kan ik wel zeggen. De foto's showen een prachtig huis, waar je hier nog niet eens, in de vrije sector, een flatje voor kan huren. Dus geef ik geld voor de borg. Maar het feest gaat niet door. Ik ben belazerd.

Intussen waren mijn spullen al opgeslagen voor de verhuizing. Kinderen uitgeschreven en, dachten we, lekker vakantie vieren. Nee dus.... Geen huis, geen inkomen, alles weg.

Aangezien ik nog steeds in de vorige gemeente sta ingeschreven als woningzoekende, wilde ik in Brabant  zo snel mogelijk werk hebben. Economische binding, kinderen, dus urgent. Werk heb ik gevonden, maar een huis? Nee dus .....

Ik word niet geslagen of bedreigd of ben medisch zo'n hopeloos geval dat ik urgent ben. Dus word ik bij de woningstichting weer weg gestuurd. Dan maar naar de gemeente. Weer nee, we kunnen u niet helpen, maar waarschijnlijk komt u wel voor crisisopvang in aanmerking. Dus naar de crisisopvang, na bijna 4 uur, krijg ik te horen dat ik niet urgent ben, ik word niet bedreigd enz. ..., en dat ze me niet kunnen helpen. Dat de kinderen niet naar school kunnen, omdat ze niet staan ingeschreven in de gemeente, ja .... dat is heel jammer. U kunt het beste bij vrienden gaan logeren. Maar dat doe ik al .... Ik logeer hier een nachtje en dan weer daar, maar met 2 kinderen van 8 en 10 is dat geen pretje. Ze hebben zekerheid, regelmaat, vastigheid en rust nodig. Rust .... ja vooral dat. Sinds weken slaap ik haast niet meer, word zwetend wakker en ben vooral angstig. Bang dat ik het niet allemaal voor elkaar ga krijgen, ook al wil ik het nog zo graag. Piekeren, piekeren en piekeren.

Een dag later kom ik op het idee om dan maar een mail te sturen naar de burgemeester en de wethouder van wonen. Weer een dag later bel ik naar de gemeente om te informeren of ze mijn mail hebben gekregen. Ja, die hebben ze ontvangen en het is meegenomen in het overleg. Wauw ... ik heb iets bereikt! En nu ...? Ik word dezelfde dag nog terug gebeld. Een dame vertelt me dat ze helaas niets voor me kunnen doen, ik bedank haar en vermeld dat ik de mail laat publiceren door De Stem (brabantse krant) en de Telegraaf, want het is toch te gek dat ik met mijn 2 kleintjes nergens geholpen kan worden en ik hang op. Ik word heel snel terug gebeld, door een hele vriendelijke heer van de gemeente en krijg nog eens de uitleg. En ik leg nog eens uit hoe ernstig de situatie voor mij is. Mijn gezondheid begint me ook parten te spelen. De stress is niet gezond voor me (ik heb in 2008 2 beroertes gehad en heb te horen gekregen dat het binnen 5 jaar weer zou gebeuren), het is alleen niet aan me te zien. En ook dat heb ik inmiddels al aan al die helpende instanties proberen uit te leggen. De heer van de gemeente, vertelt me dat ik terug moet naar de woningstichting en moet vragen naar de maatschappelijk werker die over de urgenties gaat. Je moet voorbij die balie komen, zegt hij me. Dus bel ik naar de woningstichting en wil een afspraak maken. Die houden zich van de domme, nee.... een maatschappelijk werker hebben we niet. Kunt u uitleggen waar het om gaat? Ja ..... natuurlijk, ik vertel wéér mijn verhaal. Oh ja, maar we hebben wel een afdeling voor sociaal beheer. Is ook goed, als het beestje maar een naam heeft. Ik kan de volgende ochtend om 10 uur bellen.

Bellen? Natuurlijk bel ik niet, ik ga ernaar toe! 

Waarom zitten er altijd kenaus bij zo'n bedrijf? Dezelfde dame die me eerder in de week te woord had gestaan, helpt me weer. Wat kan ik voor u doen? (Glimlachend...) Ik vertel dat ik voor sociaal beheer kom. Heeft u een afspraak? (Glimlachend ....) Ja zeg ik. Met wie? Dat weet ik niet mevrouw, ik heb gisteren gebeld. Was het een man of een vrouw. Een vrouw, zeg ik. Hoe heet die vrouw? Dat weet ik niet mevrouw, zeg ik. Ja, er zijn hier zoveel vrouwen .... (op dat moment, had ik de kenau het liefste aan haar haren over haar bureau getrokken en de irritante glimlach van haar gezicht willen slaan). Rustig blijven dacht ik. Nadat ze iemand gebeld had, kon ik even wachten, er zou iemand komen. Gelukkig ... was het een hele aardige dame, ik hoefde niet nog een keer mijn hele verhaal te vertellen, maar een urgentie-aanvraag invullen. Zij zou zorgen dat het bij de instantie van welzijn terecht zou komen en dan zou ik van hun horen. Ze kon me niets beloven, maar ja dat kan niemand, van geen een van alle hulp-instanties die hebben in Nederland, daar ben ik inmiddels wel achter gekomen. Wanneer ik iets hoor? Ik weet het niet. Ik hoop dat het niet te lang duurt, maar ik blijf bellen en zeuren, want ik mis mijn eigen spulletjes en alles wat opgeslagen staat en ik ben toe aan een eigen huisje waar ik en mijn kleintjes kunnen leven en rusten.

Dus voorlopig logeer ik nog bij andere mensen en ben ik met alles afhankelijk van anderen. Gelukkig heb ik een paar hele lieve vrienden, waar ik kan huilen en slapen en die het nog niet moe zijn om naar mijn boze reacties te luisteren.

Maar hoe lang gaat dit nog duren ......? Wist ik het maar en kon ik op de vraag die mijn 2 kleintjes steeds aan mij stellen "het komt toch wel goed, mama?", maar met eerlijkheid zeggen "Ja, natuurlijk komt het goed". Ik kan wel huilen als ze het vragen, maar ik moet blijven lachen en mag niet opgeven.

Maar nog steeds begrijp ik niet dat er zoveel mensen zijn als ik, die geen huis krijgen, terwijl er  veel leegstand is. De leegstand die wordt veroorzaakt door de makelaars met hun hoge huurprijzen en eisen. Eisen waar heel veel mensen in deze tijd niet meer aan kunnen voldoen en dus genoodzaakt zijn om te logeren en af te wachten .....

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
er is heel veel krom in NL !