Waarom nou weer een diep dal?

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Een week gaat het TOP met me, waarna ik weer volledig instort en erdoorheen zit... Ik kan niet meer

Van grootte vooruitgang naar...

Zo ben ik fijn aan het schilderen en vermaak ik me, maar als het omslaat, slaat het goed om. Ik ben leeg, dood en gevoelloos, kan geen plezier beleven, voel me eenzaam en ik ben onwijs verdrietig. Bovendien slaat de paniek opeens weer toe als ik weer een herbeleving heb. Mijn hart gaat zomaar als een gek te keer. Ik wordt zo onrustig... Oh nee, niet weer de controle verliezen.

Ja dus..

Wanneer ik wakker wordt uit deze waas van controleverlies, loopt het bloed over mijn been..
GODVERDOMME, waarom kan ik nou nooit normaal doen?
Ik probeer het bloedden te stelpen.. Dat kon er nog wel bij.. Moet ik die rot wond nog gaan verzorgen ook.. En ja, dat doe ik ook, aangezien ik al vaker heb meegemaakt dat de huid niet meer kan genezen. Ik ben bang.. Zelfmoordgedachten razen nog altijd door mijn hoofd...

Wat heb ik deze rot wereld ook te bieden? Ik ben zo vreselijk zinloos. Ik heb mijn gezin zoveel pijn gedaan. Ik heb mijn studie op moeten geven vanwege mijn hele geestelijke gesteldheid en de anorexia. Wat dat betreft heb ik niks bereikt. Nu het '21 jaar worden' in beeld komt en ik nog altijd amper 10 uur werken vol kan houden en zelfs dan al op ben maakt me hopeloos. Ik zou het gaan maken in deze wereld met mijn HBO niveau.. Ik was super goed in leren.. ik had de intelligentie... Maar daar ik gewoon niks meer van over. Ik heb me laten hersenspoelen, misbruiken, mishandelen en uit laten horen.. En wat er van me over is, is een klein meisje dat zich gedraagt als een kind zelfs ook al is ze bijna 21. Ik haat dat van mezelf. Ik haat mijn lichaam. Ik haat het leven. Ik haat de mensen om me heen. En als ik ook maar ooit nog een van de therapeuten op mijn pad krijg die me niet hebben gelooft, laten zitten en tegen me hebben gelogen wil ik ze afmaken. Afmaken zoals ze mijn ziel het laatste stukje de afgrond in hebben geduwd. IK HAAT ZE.

En het ergste.. wat haat ik mezelf.. Mijn lichaam zal het weten. Mijn lichaam zal weten hoe erg ik het haat.

Wanneer ik weer helder nadenk..

Ik besluit een afspraak te maken bij de huisarts om te vertellen over mijn zelfmoordgedachten die ergere vormen hebben aangenomen. Bovendien ben ik klaar om te gaan; mijn begrafenis is voorbereid, afscheidsbrieven zijn geschreven, en hoe ik het ga doen weet ik ook al precies... 


Oke, als ik eerlijk ben... IK WIL NIET DOOD. Ik wil leven. Ik wil genieten. Ik wil rust. Ik wil hard werken voor de toekomst die ik altijd heb gewilt... Dood willen is alleen het verlangen naar RUST... 

Rust die ik al te lang niet meer kan ervaren..

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Niet jezelf dit aandoen meid. Je bent het waard, echt waar. Opstaan gaat altijd gepaard met vallen, maar het vallen zal steeds minder hard gebeuren. Echt waar. Misschien
Ooit gaat het goed komen, je bent al zover gekomen. Blijf knokken voor je zelf en probeer iedereen die je daarmee hindert te negeren en uit de weg te gaan.
Je hoeft jezelf niet te haten ! En het is vrij normaal dat je na een goede week weer een dal ingaat ! Maar echt de pieken komen ook weer ! Je kunt het !
werk eraan. Je kan het.
Dat bewijs je al door dit artikel erover te schrijven.
Het zal zeker niet gemakkelijk zijn, maar zeg nooit dat jou leven zinloos is. Dat is gewoon niet waar, wat er ook gebeurd is. Begin met tegen jezelf te zeggen dat je een waardevol leven hebt.
Van mij verdien je alvast een dikke duim. ga vooral door.