De donkerroze wolk

Door Loon gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Op een gegeven moment krijg je de kriebels. Iedereen om je heen lijkt zwanger te zijn of al kinderen te hebben en dit is ineens ook wat jij wilt....

Op een gegeven moment krijg je de kriebels. Iedereen om je heen lijkt zwanger te zijn of al kinderen te hebben en dit is ineens ook wat jij wilt. 
Iets meer dan een jaar geleden voelden mijn vriend en ik dat ook. En er was niets (behalve nog een huis in aanbouw) wat ons in de weg stond om te gaan proberen om zwanger te worden. Na de 2e maand van proberen was het al raak! Wat een wonder en wat gaat er dan veel door je heen. Ineens weet je niet meer zeker of je het nog wel wilt en de angst voor de bevalling was ook niet mis. 

Mijn zwangerschap is, ondanks mijn schildklierproblemen waar ik erg veel last van had voor de zwangerschap, erg goed verlopen. Mijn schildklier waarden bleven erg stabiel en de Thyrax die ik slik is 2 keer opgehoogd en dat was het. 

Naarmate de zwangerschap vorderde ging ik minder tegen de bevalling op zien en degenen die mij vertelden dat dit zou gebeuren toen ik nog maar net zwanger was, moest ik dus toch gelijk geven. Je groeit er echt naar toe. 
Met 38 weken en 5 dagen kwam ons zoontje na een bevalling van 4,5 uur ter wereld. Hoeveel ik ook van schrijven houd, ik kan niet beschrijven hoe het voelt om je kindje op de wereld te zetten, hem op je buik te krijgen en hem voor de eerste keer de borst te geven. 
Ik kan niet zeggen dat ik meteen het moeder gevoel had. Ook al zat hij bijna bijna 39 weken in mijn buik, je kent hem nog niet echt en je hebt geen idee wat er allemaal op je af komt op zo'n moment. 

Pas bijna aan het einde van de kraamweek leek er een knop om te gaan en werden mijn gevoelens steeds sterker. En nu, nu is hij 10 weken oud en kan ik niet meer verwoorden hoeveel liefde ik voel voor dit kleine mensje.

De tip om niet te vergeten te genieten van deze mooie tijd komt van alle kanten, maar helaas kan ik de afgelopen 10 weken niet een mooie roze wolk noemen. Het is meer een donkerroze wolk. 
Hij doet het eigenlijk hartstikke goed, hij groeit goed nadat hij in de eerste week wel teveel is afgevallen en een nachtje naar het ziekenhuis moest en hij ontwikkelt zich heel erg snel. Hij heeft het dag/nachtritme wel aardig te pakken en slaapt in ieder geval de nachten erg goed. Hij komt uiteraard nog wel voor een voeding, maar gaat daarna vrij snel weer slapen.

Toch maakt hij het ons ook erg moeilijk, want de kleine man heeft veel moeite om zijn voedingen binnen te houden. Te veel hebben we inmiddels gehoord dat het vaak ' lijkt ' of er veel terug komt, want gooi maar eens een kopje koffie om en zie hoeveel dat lijkt als het op de grond ligt..... Onze zoon geeft regelmatig hele voedingen terug en die spuiten eruit zo over mij heen, over zichzelf heen en er liggen grote plassen op de grond die we door de drukte met hem vaak vergeten goed weg te halen en onze laminaatvloer in de slaapkamer een bonte verzamelin is aan witte kringen. 
En is het niet de hele voeding die terug komt, dan is het wel de halve voeding. Maar heel soms, dan valt hij tevreden in slaap en kan ik hem na hem een kwartier rechtop te hebben gehouden in zijn bedje leggen waar hij heerlijk tevreden verder slaapt. Dit is denk een keer of 5 gebeurd in de 10 weken dat hij leeft. 

Huilen deed hij regelmatig van 16.00 uur tot 00.00 uur en volgens het consultatiebureau en de huisarts bij de huisartsenpost is dat maar een periode waar je doorheen moet....

Inmiddels lopen we al een aantal weken bij een kinderarts, die ons enkele weken terug het middel Nexium heeft voorgeschreven. een half zakje per dag mocht hij hebben. Dit scheelde ook meteen de helft van het gehuil. Hij had namelijk veel pijn van het maagzuur in zijn slokdarm en de Nexium is daar dus voor. Helaas helpt het niet tegen het spugen, dus dat probleem is er nog steeds. Ook het huilen wordt weer erger en erger, vooral tijdens en na het voeden. Hij begint een voeding erg relaxed, drinkt heel snel en na een minuut of 10 wordt hij onrustig, laat de borst los maar wil er toch ook niet vanaf. Tussendoor laten boeren is er niet bij, want boeren doet hij heel moeilijk. Hij geeft er de voorkeur aan om ipv te boeren meteen een grote golf melk terug te geven. Hierna drinkt hij weer verder, maar bijft onrustig en constant loslaten. Alle verder details van zijn spuugproblemen zal ik laten voor wat het is, want dan wordt dit wel een erg lang artikel. 

In ieder geval produceer ik erg veel melk, wat ik met behulp van een lactatiedeskundige wat heb kunnen terugdringen. Hierna verslikte hij zich niet meer tijdens het voeden en loop ik ook niet meer constant met mega bloemkolen rond die de hele dag door lekken (of eigenlijk spuiten). 

Vorige week heeft de kinderarts de Nexium opgehoogd naar 1 zakje per dag en dit lijkt wederom een stuk te schelen in de pijn die hij heeft van het spugen. het spugen zelf lijkt alleen maar meer te worden en echt rustiger wordt hij ook nog niet. We zijn vorige week ook direct doorgestuurd naar een kinderfysiotherapeut en zij heeft ons weer doorgestuurd naar een manueel therapeut omdat hij moeite heeft met naar links te draaien. Misschien herkent iemand het al...Ze denken nu aan het KISS syndroom. De manueel therapeut kan ons morgen met zekerheid zeggen of hij dat wel of niet heeft. Liever niet natuurlijk, maar toch hopen we een klein beetje van wel zodat er eindelijk wat gedaan kan worden en we er een relaxte gelukkige baby van gaan krijgen. Het is vreselijk om te zien dat je kindje pijn heeft en dat er iets is met hem, maar dat hij niet duidelijk kan maken wat. 

Ondertussen gaat het ' gewone'  leven gewoon door, moet je wennen aan je nieuwe ritme (er is nog geen ritme) en heb je ook nog een relatie die je graag in stand wil houden. Met alleen deze problemen is dat al vrij pittig en is er eigenlijk geen sprake van een echte roze wolk, maar hij werd donkerder en donkerder roze met elke tegenslag die we hadden.

Even een opsomming van de tegenslagen, waarbij ik vast nog wat kleine dingetjes vergeet:
- opa overleden aan kanker 2 weken na de bevalling
- onstoken hechting na 4 weken, die weer gezellig opengemaakt wordt
- ontslag van de papa door reorganisatie.
- solliciteren tijdens de kraamweek en erna, terwijl je amper slaapt en een spugende huilende baby hebt.
- de papa valt van de trap met zoon in zijn handen, die daarbij op zijn hoofdje terecht komt. Ambulance was er binnen 5 minuten en het traumateam stond direct klaar. uiteindelijk heeft hij er niets aan over gehouden, behalve een fikse bult. Papa en mama zijn compleet van de kaart.
- teveel melkproductie, borsten moeten worden gereset dmv kolven
- borstontsteking met 39 graden koorts
- problemen met nek/arm door stress en houding van het voeden, verholpen door fysio maar is inmiddels weer terug gekomen.

En zo zijn er steeds dingen waardoor alles niet zo lekker soepel verloopt zoals je graag zou willen.

Het valt op hoeveel mensen tegen je zeggen: waarom stop je niet gewoon met borstvoeding. het is geen must....Het vreet je op, je gaat er aan onderdoor etc etc...

In mijn ogen is borstvoeding zeker een must. En al helemaal met zo'n gevoelig kereltje. Borstvoeding is de enige geschikte voeding voor een baby. 
Met kunstvoeding zijn de problemen niet opgelost en krijg je er nog werk bij doordat je de melk klaar moet maken, constant flesjes staat uit te koken, mee moet nemen voor onderweg etc...
Ik wil het allerbeste voor ons kindje en dat is borstvoeding. Hier ga ik mee door zo lang als mogelijk is, hopelijk als het werk zich weer aandient dmv kolven.

Het is erg frusterend deze ' tips ' te krijgen, omdat ze alleen gebaseerd zijn op je eigen gemak. Niet in het voordeel van je kindje. Borstvoeding is superfijn om te doen, het is prachtig dat je dit kan geven aan je kindje en ondanks de problemen erom heen bij ons, krijgt hij wel de beste voeding die er is en waar hij de rest van zijn leven zijn voordelen van heeft. Dat ik hem dit kan geven, zorgt bij mij nog voor een enigszins gerust gevoel.

Om dit lange verhaal kort te maken en de clue van het verhaal maar eens uit de doeken te doen..
Voor mensen die een kinderwens hebben lijkt alles een roze wolk, voor mensen die al kinderen hebben en waarbij het allemaal wat makkelijker is gegaan lijkt het ook een roze wolk, voor mensen die al kinderen hebben en gewoon vergeten zijn hoe zwaar het was in het begin lijkt het een roze wolk.

Voor mensen zoals wij, die er nog midden in zitten en waarbij het net even iets zwaarder is nog dan het gemiddeld al is is het een antraciet - zwarte wolk. Maar toch wil hem zo niet noemen, want er zijn elke dag momenten waarop we dolgelukkig zijn als het ventje vrolijk naar je lacht, reageert dmv geluidjes en als we zien dat hij steeds meer dingen kan. Het gevoel van hem iets aan willen doen als je midden in een hysterische huilsessie van een paar uur zit, hebben we ook allebei nog niet gehad. We zien dat hem iets dwars zit, dat hij vaak ook pijn heeft en dat hij hartstikke gezellig, leuk en lief is als hij even een uurtje lekker in zijn vel zit en het enige gevoel wat we dan hebben tijdens zo'n hysterische huilsessie is wanhoop, frustratie en verdriet dat hij ontroostbaar is en waarschijnlijk pijn heeft. We reageren het op elkaar af en heftig ook, maar als dat de manier is om het samen te kunnen handlen dan moet dat maar. Daarom is het voor ons een donkerroze wolk.

Elke dag denken we, het kan alleen maar beter worden naarmate hij ouder wordt. Er wordt goed naar hem gekeken door de kinderarts en we doen wat we denken dat goed is voor hem. En zo gaan we ook zeker door met zijn drietjes. De mooie roze wolk komt ook voor ons, maar dan net iets later.

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.