Depressie. Het diepe, zwarte verdriet

Door Scribent gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Een poging om uit te leggen hoe je je voelt als je aan een depressie lijdt. Niet een somberte omdat het leven je tegen zit, maar een alles overheersend verdriet, paniek en ongerustheid, zónder dat daar een echte reden voor is. Mijn vriendin durft er na 15 jaar eindelijk verslag van te doen.

Depressie

Een sombere bui, het niet meer zien zitten, eenzaam zijn... Dat zijn nare gevoelens maar het komt niet in de buurt van de ziekte die depressie heet. Een depressie is een chemisch misverstand in de hersenen. Door een tekort aan de stof Serotonine worden de signalen van hersencel naar hersencel vervormd weergegeven. En dat heeft gevolgen; je hele emotionele huishouding ligt overhoop.

Een ex patiente vertelt:

Mijn goede vriendin, een ex patiënte, die eindelijk in staat is over haar depressie te spreken, probeert uit te leggen hoe iemand met een depressie zich voelt: Zonder enige aanleiding voel je je beklemd, je zit in een koude donkere kelder, een diep zwaar verdriet trekt aan je hart en je voelt je . Je zoekt verlichting tegen de warme radiator, legt je gezicht, je wang, op de koude tegelvloer van een toiletruimte (echt waar), je wilt in de auto een ruk aan je stuur geven, zodat het ophoudt. Alles raast rond in je hoofd.

Donkere, trage wereld

Je hoort je eigen stem terwijl je, bijna normaal, tegen een buurvrouw praat. De tranen prikken achter je ogen en stromen er soms zomaar uit. De hele dag vage krampen in je darmen, neiging tot overgeven, geen trek. Je valt dan ook zienderogen af, het enige voordeel, al beleef je er weinig plezier aan. De vrolijkheid van de rest van de wereld verbaast je. Alleen de zwervers en junks in de metro kijken dwars door je heen. Een blik van herkenning, zij zijn ook in die donkere trage wereld en voelen dezelfde verscheurende pijn. Dat denk je tenminste.

De dagen kruipen voorbij en de wanhoop en de ongerustheid groeien, om soms opeens, door een onverwachte afleiding of na een stukje hardlopen (het serotonine niveau stijgt even), als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Maar altijd komen de angst en onrust terug en hoe je ook anders probeert te denken en te doen, het gevoel zuigt je mee, de diepte in. Een film op t.v. laat je hysterisch huilen van verdriet. Je leeft mee met elk personage en denkt elke diepere betekenis te begrijpen. Later, na genezing dankzij medicijnen, zie je dezelfde film nog eens en blijkt het een vrij vlakke, niet al te interessante film te zijn.

Niemand heeft een idee

Schaamte, verantwoordelijkheidsgevoel, maken het nog erger. Niemand heeft een idee, niemand kan helpen. Je staat er helemaal alleen voor en je wilt niets laten merken aan de buitenwereld, vooral niet aan je kinderen. Je bent vervuld van schuldgevoelens. 

Eindelijk de juiste pillen 

Na vijf weken werken de (juiste) pillen eindelijk en het is alsof er een deken van zwarte zompige mist van je af gehaald wordt. Weg zijn de zwarte sluiers en weg zijn de rillingen van angstige ongerustheid. Je hoort jezelf niet meer op een afstand maar bent weer zelf degene die spreekt. 

Je durft niet over je geestesgesteldheid te praten, bang als je bent dat het gevoel van daarvóór weer bezit van je zal nemen. Niet over praten, verzwijgen, als een groot taboe. Aan andere dingen denken, alsof het er nooit geweest is.

Na 15 jaar

Na 10 jaar medicijngebruik durf je einderlijk te zeggen dat het goed gaat. 15 jaar en 25 gewichtstoename verder durf je het gevoel van toen onder ogen te zien en verdraag je de rilling die de herinnering veroorzaakt, vlucht je er niet meer meteen voor weg uit angst dat het weer zal beginnen.

Maar je weet het zeker: nooit, nooit zul je tegen iemand met een depressie zeggen, `kop op, niet zo somber, ga eens lekker naar buiten, dan gaat het wel over´ en nooit zul je tegen die persoon zeggen: vrolijkheid is een keuze.

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jou vriendin mag blij zijn met jou.
Weet er zelf helaas alles van.
Ook ik heb medicatie, gelukkig voel ik me nu weer happy.

duim erbij
Heel erg herkenbaar. Heel erg aangrijpend neergezet.... Jij kunt trots op jezelf zijn, dat je hier bent uitgekomen. Ik strijd er nog iedere dag tegen. Op de dag dat ik slaagde, eergisteren, kon ik alleen maar janken, schreeuwen en me compleet verlaten en diepongelukkig voelen. Niemand die het snapt, bijna niemand die je pijn érkend.
Nogmaals, zeer mooi geschreven. Duim van mij.
Ik zal het doorgeven. En jij: veel sterkte bij het vinden van de juiste medicatie. Het is op te lossen. En gefeliciteerd met je diploma.