Emigreren als vrouw en moeder.

Door Cornelialouisa gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Emigreren heeft toch meer impact op jezelf en je naaste omgeving dan je denkt. Op deze manier wil ik mijn ervaringen opschrijven en van me afschrijven.

Dit is mijn eerste schrijven over onze emigratie. Het is een beetje de beknopte versie waarover ik de komende tijd wil gaan schrijven.

 

Op de kop af 6 jaar geleden ging voor ons het roer om. Het toenmalige kabinet besloot in 2005 om Vliegkamp Valkenburg te sluiten. Mijn man had de keus om met een gouden handdruk de defensie vaarwel te zeggen en heeft daar ook voor gekozen. Hij zag het niet zitten om zich voor een halfjaar naar oorlogsgebied te laten uitzenden. Op dat moment waren we erg teleurgesteld in Nederland en besloten om te gaan emigreren. Onze keus was snel gemaakt het werd Spanje. Niet te ver van Nederland en onze dochters en een prima klimaat. Onze dochters hadden verkering en werk in Nederland en gaven te kennen dat ze niet mee gingen naar Spanje. Dat was wel even heftig, maar ze verzekerden ons dat het geen probleem was.

Na een periode van voorbereiding en afscheid nemen gingen we in juni 2006 met een volgeladen vrachtwagen naar de Pyreneeën in Spanje. We hadden daar een bouwval gekocht en zouden dat wel even in 2 jaar verbouwen tot een B&B.  We vonden het heerlijk, de natuur, de rust, de spaanse bevolking. Het ging prima. Alleen een aannemer om ons huis te verbouwen werdt niet gevonden, er was toen nog geen crisis. Na de 15e afwijzing besloten we om de verbouwing maar zelf te gaan doen. Onze architekt had er vrede mee en we begonnen.

De geplande 2 jaar werden er 6 en ons budget werd steeds minder. Op naar een instantie voor subsidie en naar de bank voor een kleine hypotheek. Dit alles kregen we voor elkaar en eindelijk na 6 jaar konden we op 26 juni 2012 onze eerste gasten ontvangen.

Voor mijzelf als vrouw en moeder  heeft deze emigratie heel wat voeten in de aarde gehad. Ik bezefte dat ik over bepaalde dingen iets te gemakkelijk had gedacht.

In het 3de jaar van onze emigratie merkte ik dat ik niet lekker in mijn vel zat, onrustig was en dat ik behoefte had aan rust. Na een zoektocht op internet besloot ik het eens met meditatie te gaan proberen. We gingen hiervoor naar een alternatieve beurs in de buurt. Daar liet ik een aurafoto maken met uitleg over hoe ik me op dat moment geestelijk voelde.

Daar sloegen ze de spijker op de kop, om het zo maar te zeggen. Ik miste onze dochters en voelde me een slechte moeder. Want wat ik me niet gerealiseerd had was dat je niet zo maar even voor elk dingetje naar Nederland kan gaan. En er gebeurde heel wat dingen met onze dochters in Nederland. Als moeder zijnde is dat heel moeilijk. Dit hele gebeuren heeft veel impakt op de laatste 3 jaar gehad. Om te leren hier mee om te gaan ben ik Reiki gaan volgen. Heb enkele behandelingen bij een reikimaster gedaan en heb het in de groep gegooid bij onze dochters. We hebben er openhartig over kunnen praten en huilen waardoor het nu allemaal heel super gaat.

Nu we eindelijk open zijn als B&B en ik alles een plaatsje heb gegeven is alles weer snel vergeten en gaan we er van genieten.

Wel zeg ik tegen ouders die willen emigreren en hun jongvolwassen kinderen moeten of willen achterlaten in Nederland “ Doe het niet, ze hebben je nog zo nodig en als moeder zijnde heeft het meer impakt op je dan je denkt”.

Wordt vervolg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Categorieën ▼

|

 

 

Advertentie sluiten

© 2012 Microsoft
Gebruiksrechtovereenkomst
Privacyverklaring
Informatie over reclame
Adverteren
Ontwikkelaars

Help
Feedback
Nederland

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Wat een lef om je toekomst in een ander land te zoeken. Goed dat je een waarschuwing plaatst.
En via internet en skype is de wereld maar klein.
Wij vertrekken in december naar curacao, en ik vind ook het 'achterlaten' van mijn 2 kinderen het moeilijkst.