Waar komt dat vele onbegrip vandaan als je een beperking hebt?

Door Beerballoo gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Onbegrip komt in onze samenleving jammer genoeg veel te veel voor. Vooral bij mensen die een of meerdere beperkingen hebben komt onbegrip nog te vaak voor. Ook voor de ouders of verzorgers is onbegrip iets waar ze te vaak mee te maken hebben. In dit verhaal probeer ik het onbegrip duidelijker te maken en doormiddel van dit verhaal vraag ik ook meer aandacht voor het vele onbegrip waar mensen met een beperking mee te maken hebben.

Beperkingen!

Ieder mens weet wat wat een beperking inhoud, maar in hoeverre weet men ook daadwerkelijk wat een beperking inhoud. Hierbij doel ik niet zozeer op de beperkingen die iedereen wel eens heeft zoals het bijvoorbeeld niet aan kunnen schaffen van een auto of zo. Ik doel in dit geval op de beperkingen die men heeft door een handicap of een chronische aandoening(ziekte). Dit zijn beperkingen die vaak een hele grote invloed hebben op het dagelijks leven. In dit geval zijn mensen met een handicap of een chronische ziekte beperkt in hun doen en laten binnen hun leven. Het heeft invloed op werkgebied, op sociaal gebied en zelf binnen hun eigen huis. Dat men een handicap of een chronische ziekte heeft is de ene kant en men leert daarmee omgaan en vinden uiteindelijk wel een manier om ermee om te gaan. Het ergste is vaak het vele onbegrip die erbij komt kijken. Vanaf het moment dat je met je handicap of chronische ziekte te maken krijgt, krijg je ook gelijk met onbegrip te maken. In eerste instantie van je familie, van je vrienden, van je kennissen en uit eindelijk ook vanuit de buitenwereld zoals je werk en instanties waarmee je te maken krijgt. Juist dat vele onbegrip is heel erg vervelend en zelfs heel erg frustrerend. Wanneer je heel erg veel met onbegrip te maken krijgt, kan dat er ook voor zorgen dat het zelfvertrouwen een behoorlijke deuk oploopt.

Waar komt dat onbegrip van mensen vandaan?

Als je gaat kijken naar het onbegrip wat je zelf wel eens ondervind, dan weet je meestal zelf waar het vandaan komt. Onbegrip is komt vaak om de hoek kijken wanneer je iets niet begrijpt. Het kan zijn dat je niet begrijpt wat iemand verteld, maar het kan ook zijn dat je niet begrijpt waarom iemand iets doet of juist niet doet. Wanneer het je interessert, dan wil je het vaak wel begrijpen en zul je ook alle moeite doen om het te begrijpen. Wanneer je niet zo geinteresseerd bent, dan zul je er niet zoveel moeite voor doen om het te begrijpen. Nu zal ik het eens op een andere manier gaan brengen als het onbegrip gaat. Het is iets waar vele mensen maar geen grip op kunnen hebben en waar we allemaal mee te maken krijgen of hebben. Iemand in je familie wordt heel erg ziek en zelfs zo erg dat die persoon eraan zou kunnen overlijden. Op zo'n moment heeft dat een behoorlijk impact op je en gaat het je niet in de koude kleren zitten. Het feit dat de persoon in kwestie ziek is maakt het al heel erg, maar als de dood er ook nog eens bij komt kijken... Dit is nou echt zo'n situatie waarop mensen heel erg veel gaan nadenken en dat is helemaal niet zo vreemd. De vraag die bij heel veel mensen op zo'n moment boven komt drijven is, waarom nou hij of zij?? Dat is iets wat je heel graag zou willen begrijpen en daar zou je alle mogelijke moeite in willen steken om het te kunnen begrijpen. Helaas is dat jammer genoeg verspilde energie, omdat je in zo'n geval nooit het antwoord zult krijgen op die vraag waarom hij of zij het nu persé moet zijn. Dit is nou een van de typische gevallen waarbij men heel graag zou willen begrijpen waarom dit nou gebeurd. Zo kan ik nog wel meer van die dingen schetsen, maar het gaat me eigenlijk nu juist even om de bewustwording, als het gaat over onbegrip die mensen kunnen hebben.
Ik bedoel maar even te zeggen dat dit geval iets is wat men graag zou willen begrijpen, maar wat we waarschijnlijk nooit echt zullen kunnen begrijpen. Waar me het omgaat is dat je bepaalde dingen kunt begrijpen en kunt leren begrijpen als je er maar moeite voor wilt doen, maar dat in sommige gevallen het begrip niet te vinden is. Dus het antwoord op de vraag waar het onbegrip vandaan komt. Onbegrip ontstaat doordat mensen in veel gevallen onwetend zijn en in veel gevallen bepaalde dingen gewoon nog niet hebben meegemaakt of ondervonden hebben. Men kan altijd wel proberen om het te willen begrijpen of te proberen om er iets meer moeite ervoor te doen en dan heb ik het niet over de dingen waar men het begrip in geen geval zal kunnen krijgen of vinden.

Gehandicapt of Chronisch ziek!

Nu kun je je afvragen wat het onbegrip in het verhaal wat ik hierboven schreven heb met een handicap of chronische ziekte te maken heeft, maar daar kan ik denk wel duidelijk in zijn. We gaan er even vanuit dat je gewoon lekker gezond bent en dat je lekker je gang kunt gaan en dat je kunt doen waar je zin in hebt. Als je gezond bent kun dus lekker je gang gaan zonder dat je gezondheid in de weg staat en wie doet dat nou niet? Ieder mens die gezond is hoeft niet na te denken of dat hij/zij dat wel kan doen en gelukkig ook maar, anders zou men wel heel anders door het leven gaan en zou het er in het algemeen al anders uitzien. Maar nu gooien we het even over een andere boeg. Stel je gaat in eerste instantie gezond door het leven, maar dan gebeurd er iets in je leven. Bijvoorbeeld je krijgt een ongeluk en doordat ongeluk raak je gehandicapt. Vanaf dat moment gaat je leven er ineens heel anders uitzien. Dit is iets waar men niet vaak bij stil staat of helemaal niet bij stil staat, maar het is wel degelijk iets wat ieder mens kan overkomen. Wanneer je dus gehandicapt wordt, dan moet je ineens je leven op een hele andere manier gaan leven als dat je gewend wat. Op zo'n moment ga je pas beseffen wat het allemaal inhoud om gehandicapt te zijn en wat er allemaal bij komt kijken. Vanaf dat moment krijg je al gelijk met onbegrip te maken. In eerste instantie zit je zelf nog met een hoop onbegrip, maar dan komt ook nog eens het onbegrip van familie, vrienden, kennissen en van de buitenwereld erbij. Oei, dat is ineens wel heel erg veel wat je voor je kiezen krijgt. Zo kan het dus ook gebeuren dat je door een situatie een chronische ziekte aan de lijve krijgt en dat maakt geen verschil of dat je een handicap hebt of krijgt. In beide gevallen krijg je met dezelfde ongemakken te maken. Zit er een verschil tussen een handicap of een chronische ziekte? Ja er zit wel degelijk een verschil in, maar in principe zijn het twee dingen die gelijk opgaan. Bij een handicap is het vaak fysiek en bij een chronische ziekte kun je het vaak niet altijd even goed zien dat iemand wat mankeert.

Waar en waarom vindt een gehandicapte of chronische zieke het onbegrip?

Ik zal in dit geval mezelf als voorbeeld nemen om deze vraag duidelijk te kunnen uitleggen. Ik ben vanaf mijn geboorte visueel gehandicapt of zoals ik het zelf liever zeg, ik ben visueel beperkt. Als je mij in eerste instantie ziet, dan zul je niet gelijk het idee hebben dat ik visueel gehandicapt ben terwijl ik dit toch echt ben. Met mijn linker oog zie ik zonder bril 25% en met bril zie ik 40%. Met mijn rechter oog kan ik alleen maar licht en donker zien en dat is eigenlijk gewoon weg zo goed als blind. Als je dit zo leest zul je al gauw denken, brr dat is wel weinig! Tja als je het zo leest lijkt het weinig, maar toch is het nog behoorlijk veel. Er zijn dingen die ik niet kan doen door mijn visuele handicap en er zijn dingen die ik nog wel kan doen met mijn visuele handicap. Juist dit maakt het voor heel veel mensen juist moeilijk om in te schatten wat ik nog wel zie en wat ik niet zie. Een voorbeeld: Ik kan van een afstand de ondertitels van de TV niet goed en soms helemaal niet lezen. Maar ik kan in het verkeer deelnemen op een fiets, brommer en een brommobiel (45 km auto). Dit is even een geval waar men als snel onbegrip bij zal krijgen. Het is ook eigenlijk maar heel moeilijk uit te leggen en zelfs na al die jaren heb ik er ook nog steeds moeite mee. Visuele handicaps heb je heel veel verschillende soorten maten en ze zijn in veel gevallen bijna niet met elkaar te vergelijken.

Nog een voorbeeld omtrent mijn visuele handicap, maar dan ietsje dudelijker:
Toen ik in het verleden op zoek was naar werk, liep ik dus tegen een heleboel onbegrip aan. Ook instanties die mij probeerde te helpen konden er maar weinig goede dingen vinden die voor mij echt geschikt waren. In 2000 moest ik bij het UWV zijn en zou ik geholpen worden met een re-integratietraject. In eerste instantie werd ik niet afgekeurd, maar zou ik in de WW terecht komen. Ik zou volgens het UWV nog verschillende functies uit kunnen oefenen en omdat ik arbeidsbeperkt ben, zouden werkgevers subsidie krijgen als ze mij zouden aannemen. Toen ik daarop vroeg wat voor functies het waren die ik zou kunnen doen volgens hun, kreeg ik het volgende te horen. Ik kon volgens hun koekjes inpakken in een koekjesfabriek. Ik zou kunnen sticken en naaien in een textielfabriek en ik zou operator kunnen zijn in een of ander fabriek. Daarop gaf ik haar de volgende argumenten: hoe snel komen de koekjes van de lopende band af en hoeveel tijd heb ik dan om ze in een doos te krijgen? Sticken of naaien in een textielfabriek, kan ik wel goed zien wat de machine doet en voor het zelfde geld stick of naai ik m'n hand ineens vast. Als ik operator zou worden in een of andere fabriek, kan ik dan wel zien wat er op de knoppen of schermen staan van de machines en kan ik wel zien wat de machines doen? Daarbij kunnen wergevers wel subsidie krijgen als ze mij aannemen, maar volgens mij vinden hun de risico's veel te hoog ten opzichte van de subsidie die ze zouden kunnen krijgen en daardoor zal ik nooit aangenomen worden. Toen ik die argumenten had opgenoemd, kon de arbeidsdeskundige maar een ding concluderen en dat was dat ik toch voor 80 tot 100% afgekeurd moest worden. Zo zie je maar wat onbegrip in dit geval met zich mee kan brengen en dat valt soms echt niet mee.

Nog een voobeeld, maar dan van wat anders dat ik heb.
In 1995 heb ik een ernstig brommerongeluk gehad en dat had helemaal niks met mijn visuele handicap te maken, maar dit was een ongeluk die iedereen had kunnen overkomen. Ik reed met m'n brommer over het fietspad en op de stoep stond een auto met aanhanger geparkeerd met daarin een licht vuurhouden balk van meer dan twee meter lang en een dikte van 10 bij 10 centimeter. Op die dag scheen het zonnetje ook volop en doordat de zon zo fel scheen, viel de balk niet meer op en reed ik er tegenaan. De balk is vol tegen m'n buik aangekomen, waardoor ik van m'n brommer werd gelanceerd. Ik ben naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben ze me onderzocht en later die dag bleek dat het niet goed zat in m'n buik. Ik ben toen naar de operatiekamer gegaan zodat ik geopereerd kon worden. Het bleek dat er behoorlijk wat schade was in m'n buik. Ze hebben de helf van m'n dikke darm verwijderd, een stuk van m'n dunne darm en ze hebben m'n lever moeten hechten. Vanaf dat moment is mijn leven totaal veranderd en ben ik ook nooit meer het zelfde geweest. Sinds dat ongeluk heb ik elke dag buikpijn gehad en sindsdien ben ik ook altijd blijven sukkelen met m'n buik. Dit heeft ook voor heel veel problemen gezorgd als het om werk ging. Tot aan 2009 heb ik nooit precies geweten wat er aan de hand was met m'n buik, maar in 2009 is er bij de diagnose Prikkelbare Darm Syndroom (PDS) vastgesteld. Na de diagnose ging het in ieder geval een stuk makkelijk om het gebeuren rond m'n buik te kunnen verklaren. PDS is een functionele chronische darmstoornis.

Om nu terug te komen op het onderwerp onbegrip, daar kan ik in dit geval een heel duidelijk voobeeld geven omtrent m'n buik. In 2009 was ik in de tussentijd al een paar keer bij een arbeidsdeskundige van het UWV geweest. Die had mij destijds opgeroepen omdat hij vond dat ik maar eens meer met m'n leven moest gaan doen. In eerste instantie dacht ik dat het wel een geschikte persoon was die arbeidsdeskundige, maar na een aantal gesprekken bleek dat helaas niet zo te zijn. Deze meneer had zo zijn eigen idee over mij en zo zijn eigen gedachtes. Het bleek dat hij totaal niet begreep waar ik mee te maken had als het om mijn buik ging. Hij besloot dat ik een reactiveringstraject moest doorlopen om te kijken of dat er echt geen andere mogelijkheden waren. Niet zozeer dat ik nu aan het werk moest, maar als ik maar een goede daginvulling zou hebben. Ik werd voor het reactiveringstraject doorgestuurd naar het SPAR van het GGZ en daar moest ik met een mevrouw het traject gaan doorlopen. De eeste gesprekken liepen heel erg moeizaam en daaruit bleek ook dat deze mevrouw totaal niet begreep waar ik mee te maken had. Ze vond namelijk dat ik geen goede instelling had en dat ik te weinig motivatie had. Na een paar keer proberen uit te leggen waarom ik niet sta te juichen en waarom ik wat ingetogen was, merkte ik dat het eigenlijk geen bal had uitgemaakt. Gelukkig werd in die periode de diagnose PDS vast gesteld bij mij, waarop ik gelijk lid ben geworden van de Prikkelbare Darm Syndroom Belangenvereniging (PDSB). Toen ik eenmaal lid was, kreeg ik een heel boek over PDS, met daarin uitleg over PDS en wat daar allemaal bij kwam kijken. Bij het eerste volgende gesprek met de mevrouw van het SPAR, heb ik haar dat boek gegeven en gezegd dat ze die eerst maar eens moest gaan lezen. Na dat ze het had gelezen, draaide ze ineens 180 graden om en begon ze te begrijpen wat ik had en waar ik mee te maken had. Vanaf dat moment ging de samenwerking een heel stuk beter en op een gegeven moment was er een en al begrip van haar kant uit.

Nou dit is nu echt zo'n onaangename situatie waarin onbegrip de grote boventoon leid. Door al dat onbegrip werd ik gewoon als een persoon weg gezet die nergens zin in had, die een hele verkeerde instelling had en als iemand die totaal niet mee wilde werken. Op zo'n moment kan iemand met een beperking wel eens in een behoorlijk lastig pakket komen te zitten. Zeker wanneer de tegenpartij waar je als gehandicapte of chronisch zieke mee te maken hebt niet wil begrijpen hoe jou situatie is en ook niet eens op een andere manier wil gaan denken.

Wat kan er tegen dat onbegrip gedaan worden?

Tegenwoordig zijn mensen heel erg vast geroest in hun eigen gedachten en vaak is het dan ook nog eens zo, dat wat men zelf denk is de waarheid. Mensen hebben ook veel te snel vooroordelen over iemand of over bepaalde situaties en dat is in mijn ogen heel erg jammer. Want eigenlijk zou iedereen eens wat meer open minded moeten zijn.
Dat er onbegrip is of bij komt kijken, is niet te voorkomen of te vermijden. Onbegrip is wat ik al zei iets waar we mee te maken krijgen als we iets niet kunnen verklaren, wanneer we onwetend zijn over bepaalde dingen of omdat we bepaalde dingen zelf nog niet aan de lijve hebben ondervonden. Ik vind onbegrip ook niet erg, maar ik vind het wel erg als mensen geen begrip willen tonen of geen moeite willen doen om iets te begrijpen. Dat is nou het grote probleem bij onbegrip waar mensen met een beperking mee te maken krijgen. Ik vind dat mensen hun vooroordelen op zo'n moment eens overboord moeten gooien en eens niet zo vast moeten houden aan hun eigen gedachten. Als men deze laatste twee dingen nou in ieder geval eens zouden gaan doen, dan zouden we al een stap dichterbij komen tot een betere vertandhouding. Als ze dan ook nog eens bereidwillig willen zijn om de mensen en hun situaties te begrijpen, dan hoeft er helemaal niet zoveel onbegrip te zijn en zouden er ook iets meer dingen gedaan kunnen worden en krijgen de mensen met een beperking teminste een beetje meer rust. Ook het zelfvertrouwen onder deze mensen hoeft dan ook geen grote deuk op te lopen.

Ze zeggen wel eens: een betere wereld begint bij jezelf!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wauw dit is waar ik ook heel erg veel mee in aanmerking kom! Ik heb een hele lichte verstandelijke beperking, dus je ziet het niet aan mij en ik heb een lichte vorm van PTSS en ik heb vooral bij opleidingen die ik gedaan heb en op twee werkplekken heel veel onbegrip naar mij toe gekregen! Wat jij verteld klinkt dan ook al is het bij mij met hele andere dingen wel heel herkenbaar! Groetjes van Fitgirl28
Hoi Diane,

Je hebt helemaal gelijk wat je zegt, ik zal er in het vervolg rekening mee proberen te houden. Wat je ook zou kunnen doen als het echt te lang is voor je, om de tekst te kopiëren naar een word-bestand zodat je het later verder kan lezen. Maar nogmaals ik zal er proberen rekening mee te houden in het vervolg.
Met vriendelijke groeten,
Alan Davis
hallo ik moet het u even zeggen maar probeer uw tekst wat korter te maken want mensen die chronisch ziek zijn kunnen misschien zo geen lange tekst lezen .
ikzelf heb het daar ook moeilijk mee groetjes diane