Zusje die ik nog steeds mis

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Nog elke dag een gemis aan haar lach, haar discussies over de politiek, haar gezeur over haar volwassen zoon, haar telefoontjes elke dag, ik mis ze nog steeds.

De zeis gaat hoger

Voor Wilma die ik nog steeds ontzettend mis.

 

Het begin van het einde is ingeluid. En de klokkenluider was jijzelf. Knap en stoer vertelde jij mij dat alles uit handen was gegeven. De zuurstof voor de nacht zou maandag geïnstalleerd worden, de procedure van de euthanasie is je uitgelegd door je arts, die haalde er voor alle zekerheid nog een assistente bij en een aantekening in je anamnese zodat je nooit gereanimeerd wilde worden.
Zakelijk en koel kom je over wanneer jij mij dit zo zegt.
“Zo Leny deze vracht heb ik toch maar mooi van je spekkenek gehaald zussie van me”, grap je nog.

Omdat zij mij gevraagd had de touwtjes in handen te nemen als het zover was. Dat deed ik bij mijn moeder en dat had ik samen met nog een zus, bij mijn oudste zus gedaan.
Als een kapitein op een schip zonder enig gevoel zakelijk de dingen voor de familie geregeld, wel in samenspraak met de man van mijn zus, maar voor de rest kwam de familie bij mij met vragen en alles wat rondom een crematie zich zou voor kunnen doen.

En ik deed dat, was het verplicht aan mijn zus,   gewoon omdat het mijn liefste zus was die ik op dat moment had. Een stukje van mijn jeugd was niet meer. Nu gaat de jongste uit het nest van zeven. En we zijn nog met vier. De Lieve Heer gooit ons in de opruiming, kan niet anders.
Ik heb verdomme kanker gehad, heb geleefd als een beest, ben alcoholverslaafd geweest, verslaafd aan de sigaretten, vele relaties verknald daardoor. Doch overwon mijn ziekte en verslavingen door de wil om te willen leven, op eigen kracht omdat ik zag hoeveel verdriet mensen om mij hadden en bezorgd waren. Dat was de wilskracht die ergens binnen in mij zat om alles te overwinnen.

Jij hebt niets om voor te vechten, de bijl is gevallen, de beslissingen zijn genomen. Je hebt de regie zelf in handen genomen net als onze moeder en ineens besef ik hoeveel jij op haar lijkt in deze. Jij wilt net als mamma zelf bepalen wanneer je gaat, maar je hebt één ding tegen.
Lucht uit een flesje, je lichaam is niets meer, je vergeet dingen omdat ook je hersenen te weinig zuurstof krijgen. Maar we blijven lachen als ik je iedere dag bel. We wonen zo ver van elkaar en je wilt niet meer hierheen, het is je al te ver. Omdat elke ademhaling een stap eerder naar je kist is.

Dat weet je nu. Elke verkoudheid, een longontsteking en het is gebeurd met je.
En nog zijn er familieleden die denken dat je de boel in de maling neemt. Om te spotten met je einde is de gotspe zelf. Maar misschien is dat ook je hoofd in het zand steken, bang om er weer een weg te brengen, en we zijn nog in de rouw van onze broer en zus die we kort geleden verloren zijn. Jouw vraag “Houd het dan nooit op?” is hiermee beantwoord. Nee, het houd pas op als jij eens stopt met mij te jennen door te zeggen “Ik ben lekker eerder bij pappa en mamma dan jij  nananananana.”

Maar de lach houd ons overeind, alleen heb ik gisteren in mijn achterhoofd de bijl horen vallen en de man met de zeis als een schaduw op mijn muur gezien. De zeis was nog omlaag, maar als in een vertraagde opname komt die zeis steeds hoger.
En ik? Ik wacht tot de zeis stijgt om met een bloedgang jouw leven te nemen. Als de Lieve Heer ons genadig is, laat het in je slaap gebeuren. Maar wacht even totdat we elkaar nog gesproken hebben door de telefoon, omdat we nog altijd zeggen “dag dag ik hou van je.”
Want er kan nooit geen morgen meer voor jou komen.

 Wilma stierf op 52 jarige leeftijd aan longemfyseem in 2008.
 
als de tranen zijn gedroogd is mijn gezicht van steen

ik heb het verdriet niet verslagen
maar dat kan geen een
het doet zo’n pijn jou te zien gaan
en je nooit meer te horen
je nooit meer te zien
je lach niet meer weerklinkende
door een blikken telefoon
het leven kan soms zo oneerlijk zijn
maar daar wordt niet naar gevraagd
het leven was voor jou geen leven meer
de angst en pijn voor het doodgaan
die fase was je voorbij
nu de berusting was gekomen
was het makkelijker praten voor allebei
gelukkig heb ik de band goed kunnen houden
net zoals zij die jou liefhadden
zij die jou tot het laatst hebben begeleid
naar het licht bij die tunnel
waar wij moesten wachten
tot jij vond
“het is mijn tijd”
geef ze allen een kus van ons
en doe iedereen de groeten
die wij beiden in ons leven
hebben weggebracht
ze kijken naar je en zie
er wordt al op je gewacht
laat het leven los laat je ziel toch gaan
zodat wij niet meer naast een stervende staan
die ons lief is, en verdomme wat doet dit pijn
dat wij jou niet mogen helpen
om jouw lijden te verzachten
het zou voor jou zo heerlijk zijn
omdat de wens de vader van de gedachte was
was de Vader ondanks mijn gebeden
nog niet bereid jou te laten gaan
jij was nog niet uitgestreden
moe maar voldaan ben je toch in alle rust
naar de overkant gegaan
en al wat blijft is de leegte
van weer een stukje jeugd
dat weg is gegaan
rust zacht lieve meid

©leny kruis

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
jouw beleving.... een mooie ode aan jouw lieve zus. duim voor jullie allebei ;)

knuff xx
Prachtig zoals je,je gevoelens hebt weergegeven, ben erg onder de indruk !
Wat heftig, zo goed beschreven.....
Indrukwekkend, dat blijft het