De broertjes en zusjes van een gehandicapt kind

Door Jochanan13 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een gehandicapt kind vraagt veel aandacht van een gezin. Van de ouders, maar ook van de broertjes en zusjes. Daarom wil ik hier kort wat tips geven, zodat de "andere kinderen" niet naar de achtergrond verdwijnen.

Het zal je maar gebeuren. Je kind wordt geboren, maar is niet in volle gezondheid, zoals je zo hard had gehoopt en waar je misschien zelfs wel op had gerekend. Natuurlijk is elke situatie, handicap of beperking anders, maar ze hebben allemaal 1 gemeenschappelijke eigenschap: ze kosten extra werk, aandacht en energie van de ouders.

Maar kijk eens vanaf de andere kant. Het zal je maar gebeuren. Je krijgt er een broertje of zusje bij. Je zal sowieso de aandacht die je krijgt al moeten delen. Maar dan blijkt dat nieuwe kindje ineens nog veel meer aandacht nodig te hebben dan jij! Of, je wordt geboren en dan blijkt dat een ander kind al een groot deel van de aandacht die jij normaal gesproken zou krijgen opslokt.

Voor kinderen kunnen broertjes en zusjes een grote impact hebben op de rest van hun leven. Deze invloed hoeft niet per se slecht te zijn. Hoe weet ik dat? Ik ben zelf de grote broer van 2 geweldige zusjes, die allebei op hun eigen manier speciale behoeften hebben. Ik heb het geweldige geluk gehad dat mijn ouders, ondanks alles, tijd voor mij vrij hebben gemaakt en mij, in mijn eigen ervaring, een fijne jeugd hebben gegeven. Daarbij heb ik mijn beide zusjes altijd gezien als de grootste zegening in mijn leven en denk ik dat de situatie mij heeft gevormd tot wie ik ben en wat ik doe. Ik zou met niemand willen ruilen en niets willen missen. Maar dat heeft wel moeite gekost. Zo zijn mijn ouders beiden parttime gaan werken, zodat er altijd iemand thuis was voor de kinderen. Mijn vader heeft hiervoor zelfs zijn eerste carrière afgebroken en is een ander vak gaan beoefenen. Dat zijn offers die zijn gebracht, maar ik weet zeker dat zij daar geen van beiden spijt van hebben.

Maar hoe zorg je nou, dat de kinderen niet in de drukte verdrinken? Een aantal tips:

1 - Heel afgezaagd, maar daarom niet minder waar. Zorg voor jezelf, neem, als het kan, eventjes een minuutje voor jezelf. Een kind heeft liever 5 minuten met een ontspannen en geïnteresseerde ouder, dan 20 met een gestreste ouder die met het hoofd bij hele andere zaken zit. Natuurlijk kan dit niet altijd, maar als het kan maak je er niet 1 maar minstens 2 mensen gelukkig mee.

2 - Zoek momenten waarop de aandacht even alleen voor het kind is, al is het maar een paar minuten. Bij mij was dit bijvoorbeeld even als ik uit school kwam, zodat ik kon vertellen wat ik had meegemaakt. Ook na bedtijd van mijn zusjes (ik ben de oudste) had ik soms even alleen met mijn ouders en als ik naar bed werd gebracht. Soms schoten deze momenten er ook bij in, maar mijn ouders probeerden het altijd.

3 - Ga er even uit. Een keertje naar de bioscoop met 1 van de ouders, dergelijke momenten zorgen dat het kind zich even speciaal voelt. Zelfs nu, als volwassene, probeer ik dit er met mijn vader in te houden, gewoon af en toe even met zijn tweeën weg, naar een concert of iets dergelijks. Ik denk dat dat wel redelijk aangeeft dat het heeft gewerkt.

4 - Betrek de andere kinderen (als ze dat willen en er oud genoeg voor zijn) ook bij de verzorging van het gehandicapte kind. Misschien werkt dit niet voor iedereen, maar het geeft het kind ook begrip voor de situatie. Op nog wat oudere leeftijd kunnen zij dit, als ze dit zelf willen, misschien zelfs wel eens alleen doen. Ik heb altijd geweldig genoten van de avonden dat ik op mijn zusjes paste en hun verzorgde, terwijl mijn ouders een avondje voor zichzelf hadden. Maar, het is heel belangrijk het kind hier zelf in te betrekken, zeker in de pubertijd. Vraag het, maar ga er nooit van uit dat ze dat ook willen. De verzorging van een broertje of zusje is nooit vanzelfsprekend te taak van een kind.

5 - Wees eerlijk en open over de situatie. Even geen tijd, zeg dan dat je even geen tijd hebt en dat het kind even moet wachten. Moe van de hele dag? Zeg het. Als een kind niet weet wat er gebeurt kan hij of zij er ook geen rekening mee houden.

Tot slot, denk ik dat kinderen prima snappen dat hun broertje of zusje net even meer aandacht nodig heeft. Als ze maar merken dat u moeite doet voor ze, zal dat al veel schelen in hoe ze het huishouden ervaren. Ik hoop dat u er wat aan heeft, reacties zijn altijd welkom!

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat fijn dat je je zusjes hooghoudt! Ik ken ook families waar men dat moeilijker vond (zie m'n artikel "Belevenissen van een verpleegster 6 - Geen plaats voor Maria"). Dus zo vanzelfsprekend is het niet hoe je ouders en jullie samen familie zijn, al zou je dat voor anderen ook wensen.
Een duim voor jullie alle vijf!
goed geschreven ! duim
ohja tip , misschien kun je wat plaatjes toevoegen ..dat verhoogt ook weer je cijfer en maakt het "makkelijker "te lezen
Goede tips,want vaak gaat de aandacht zo uit naar het gehandicapte kind dat de anderen zich achteruit gestoten voelen. Duim en fan erbij.