Een tweede kans (met een Goddelijk randje)

Door Lovehunter gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Na een mislukte zoektocht naar God, het verliezen van mijn moeder op veel te jonge leeftijd, het overwinnen van een tien jaar durende gokverslaving en het mislukken van een zelfmoordpoging dacht ik dat ik de zwaarste beproevingen doorstaan had. Het ergste moest nog komen. Met dit artikel publiceer ik een levensles die ik nog maar met een enkeling heb durven delen. Waarom ik het nu toch besluit te uiten? Omdat het me geen barst meer kan schelen of mensen me er om afwijzen.

Op mijn negenendertigste zat ik op de bank een broodje te eten. Ik treuzelde, en wist niet dat de eerste hap mijn leven voorgoed zou veranderen. Na het doorslikken van een hapje van het broodje brak het angstzweet me uit. Ik voelde namelijk dat er een stuk in mijn slokdarm bleef hangen. Ik werd bang, want zestien jaar eerder was mijn moeder overleden aan slokdarmkanker. Het zou toch niet waar zijn?

Na een stevige ontkenningsfase (het zal wel een maagzweertje zijn) besloot ik toch maar naar de huisarts te gaan. Deze ging mee in de ontkenning want slokdarmkanker is niet erfelijk, en het zou wel heel toevallig zijn als ik het ook had. Ik kreeg medicijnen mee, en nestelde me heerlijk in de ontkenning. Dat voedsel bleef hangen - en soms pijn deed - was slechts een tijdelijk probleem. Slokdarmkanker komt voor bij mensen van vijfenzestig jaar, en dat mijn moeder het op haar vijfenveertigste kreeg was domweg pech. Iedereen kan ziek worden behalve jij. Ja toch?

Na twee weken tevergeefs de medicatie te hebben geslikt bleven de klachten zich voordoen, en kwam de angst terug. De huisarts besloot (op mijn eigen verzoek) een maagonderzoek aan te vragen. Vol frisse moed ging ik naar het ziekenhuis, waar ze met een camera mijn slokdarm en maag bekeken. De bezorgde blik van de betreffende arts was een blik die ik nooit meer zal vergeten. Waarom ik niet eerder was gekomen, en of ik ook vaak last had gehad van maagzuur. De arts kon geen uitsluitsel geven, maar gaf aan wat hapjes op de kweek te zetten. De uitslag zou binnen veertien dagen volgen.

Na mezelf veertien dagen lang te hebben genesteld in een heerlijke illusie kreeg ik bij de huisarts de uiteindelijke uitslag. Ik was negenenderig en mocht me klaar maken voor een strijd tegen slokdarmkanker. De cijfers logen er niet om, want de kans dat ik binnen vijf jaar zou te sterven lag op 93%.

7% overlevingskans... ik denk niet dat ik hoef uit te leggen hoe dat voelt.

Ik besloot het gevecht aan te gaan, maar koos er voor om dat op mijn eigen manier te doen. Mijn hart ging op slot en iedere vorm van liefde werd door mij afgestoten. Door mijn hart hermetisch af te sluiten voor mijn kinderen, vrouw en stiefkinderen bouwde ik aan een veilige situatie zodat ik rustig kon sterven. Niets voelen leverde mij in de tijd dat ik gokverslaafd was enige troost, dus was de keuze gemakkelijk gemaakt.

Na een stevig voortraject met chemo's en bestralingen kreeg ik enige tijd rust waarna ik werd opgenomen voor een ingrijpende operatie. Mijn slokdarm en maag werden tijdens een negen uur durende operatie verwijderd, en de buitenkant van mijn maag werd omgebouwd tot een nieuwe slokdarm. Het was een zware operatie, maar blijkbaar had ik een engel op mijn schouder want de afloop leek buitengewoon goed vallen. Ieder dag werden er slangetjes verwijderd, mijn hoop werd gevoed door de goede uitslagen, en 22 februari 2010 kreeg ik het mooiste verjaardagscadeau die een mens maar kan hebben. Ik kreeg mijn leven terug. Op mijn veertigste verjaardag stond er een arts bij mij bed te vertellen dat de achtien lymfeklieren - die waren verwijderd - een schone score aangaven, en dat alle snijvlakken schoon waren. Mijn uitslag was de best mogelijke uitslag die maar haalbaar was, en mijn wedergeboorte was een feit.

IK MOCHT WEER LEVEN

Tenminste... dat dacht ik.

Vier dagen na thuiskomst ging het faliekant mis. Door onduidelijke omstandigheden stopten mijn beide longen met functioneren en diende zich een verstikkingsproces aan. Met spoed werd ik opgenomen in het ziekenhuis, en kon ik me opnieuw opmaken voor een eventuele vroegtijdige dood. Naast het stoppen van mijn longen kreeg ik er als bonus éénenveertig graden koorts overheen, en de artsen vreesden voor mijn leven. het was duidelijk... ik zou sterven.

terwijl ik dagen lang lag te stikken (dit is de meest afschuwelijke ervaring die ik ooit heb mogen ervaren), nam mijn ziel langzamerhand afstand van mijn lichaam. Ik kreeg ongeveer vijf koortsaanvallen per nacht, en het vreemde was... ze waren heerlijk. Liefde voor het leven daar had ik al afstand van genomen, en om eerlijk te zijn... het boeide me allemaal niet zoveel meer. Eén koortsaanval is me nog altijd bijgebleven. Ik voelde dat ik mijn lichaam verliet. Mooie verhalen over dat alles licht werd kan ik helaas niet beamen. Het enige wat ik merkte, is dat het rustig werd. Geen toeters en bellen van het ziekenhuis, geen angst, geen beelden, geen overleden moeder die op me wachtte... niets van dat.

Het enige wat ik voelde, was dat ik bij God was. Dit was opmerkelijk voor mij omdat ik ongelovig ben opgevoed, en mijn zoektocht naar religie uiterst vakkundig door mijn familie was geëlimineerd. Ik wist niets over God, maar wist nu één ding zeker... ik was bij hem, en mocht hem een vraag stellen. Ik vroeg waarom ik moest sterven. Op het moment dat ik deze vraag gesteld had werd ik overspoeld door liefde. Het antwoord hoorden ik niet, zag ik niet, maar was overduidelijk voelbaar.

"Ik heb jou deze ziekte geschonken omdat jij je hele leven alleen maar bezig bent met wat jij niet kan. Dankzij deze ziekte zul jij ervaren wat jij wel kan," was het antwoord waar ik het mee moest doen.

Ik voelde een hand op mijn hoofd en werd langzaam terug gedrukt in mijn lichaam. Huilend kwam ik bij, en naast mij stond een verpleegkundige. Toen ik mijn verhaal vertelde was er enige paniek op de afdeling. Een broeder - die graag het geloof verkondigde - kwam bij mijn bed staan, om deze ervaring in ontvangst te nemen.

(...........)

We kunnen twee kanten op met deze ervaring. Het kan zijn dat dit slechts een illusie is, en dat ik vanwege de koorts lag te ijlen. Dit is een optie. Ook is het mogelijk dat het echt was, en dat ik daadwerkelijk een missie heb gekregen van God. Welke optie de waarheid is maakt me eerlijk gezegd niet zoveel uit. Het feit blijft dat ik na deze ervaring met sneltreinvaart wist op te knappen. Okay... het leven zonder maag is ingewikkeld, en het gaat nog een behoorlijke tijd duren voordat ik mijn leven weer op de rails heb, maar nog nooit eerder heb ik zo genoten van het leven als nu. Bovendien heeft mijn ervaring een eigen leven gekregen. Een leven in het ziekenhuis. Mijn ervaring wordt doorgegeven aan zieke mensen, die er hoop uit putten. En de wetenschap dat mensen gelukkig worden, en kracht putten uit mijn ervaring maakt me zielsgelukkig.

Ik mag leven, ik mag liefhebben en doe dit met de boodschap die ik mee heb gekregen.

Omdat het kan!

 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je bent klaar op deze wereld André, voor jou ligt er een belangrijke taak waar je nu ook mag zijn.....God of gen God, ik weet het niet, jij nu wel!....Hoe dan ook, ik hoop dat ik jou als een beschermengel van mij mag toevoegen....heel zachtjes prevel ik nu mijn gekozen koosnaampje voor jou, en die weten alleen jij en ik, en dat laat ik zo, want alleen zo kan ik jou aanroepen als ik je nodig ben....(*****) XxX
Wat een nare ziekte kreeg je, maar wat een mooi eind aan die ziekte, met de uitslag die die dokter kwam geven!
Je bent duidelijk nog niet klaar hier op aarde...
Ik lees het (helaas) nu pas. Gelukkig had Rachel al wel gereageerd.
Wat een - dwars door alles heen - fantastische ervaring. En dat je het nu deelt zal ook zijn vruchten afwerpen, vermoed ik zo...
(Hans)
Ontroerend, intens, prachtig!
Ik was afgelopen nacht heel zenuwachtig, en twijfelde of ik dit nou wel of niet moest plaatsen. Wat een liefdevolle reacties. Jullie raken mij diep. Dank hiervoor. Ik zit nog in de fase waarin ik mijn hart aan het openen ben. Ik overschreeuw mezelf nog behoorlijk omdat ik het eng vind om weer vertrouwen te krijgen, maar dankzij een aantal bijzondere mensen in mijn leven durf ik dit weer. Ik denk dat ik mijn zoektocht naar het leven op xead ga delen. Dankzij deze reacties durf ik dit weer. Duizend maal dank.
Wat heftige ervaringen een mens doen veranderen. Het is niet niks, je bent door de oog van een naald gegaan. Je bent een vastberaden moedige vechter. Dit persoonlijke verhaal met deze impact, zet zeker veel mensen aan het denken. Bedankt voor het delen. Mooi geschreven.
Ikgeloofde al in the Lord sins kort maar dit verhaal heeft het nog meer kracht gegeven. Geweldig mooi artikel. Je maakt van iets naars een feest van geloof.
Duim taco