Magische zakjes bij de bloedbank

Door Angela-Stegeman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als kind wist ik één ding heel erg zeker: Later als ik groot ben ga ik bloed geven!

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met de bloedbank was via een grote Rode Kruis actie in mijn vorige woonplaats. Ik was zo'n negen jaar oud en mocht met mijn vader mee naar een speciale donoravond. Toen ik de plaatselijke sporthal binnenkwam wist ik niet wat ik zag. Honderden veldbedden stond netjes achter elkaar en naast elkaar op de vloer van de sportzaal. Bij al die mensen was een naaldje ingebracht en aan dat naaldje zat een slangetje, dat slangetje kwam uit in een zakje vol rode vloeistof. Naarmate de personen langer aan het slangetje lagen hoe voller het zakje werd. Ik vond het pure magie!

Niet alleen lagen er heel veel mensen op de bedden, maar er stonden wellicht nog meer mensen te wachten tot ze mochten gaan liggen. Allemaal lieten ze vrijwillig een naaldje in hun arm steken. Tot die avond was ik geen fan van naalden, sterker nog het was drama! Als ik weer eens bloed af moest geven kon ik er nachten wakker van liggen. Ze deden me altijd pijn en na de tijd was er altijd die enorme blauwe plek die nog dagenlang pijn deed. Toch vond ik het geweldig om daar te zien dat al die mensen voor hetzelfde kwamen: bloed geven. Vanaf dat moment wist ik, angst of geen angst, later als ik groot ben ga ik bloed geven!

Na die ene avond ben ik nog heel vaak met mijn vader mee geweest naar de bloedbank. Ik heb hem tientallen liters zien doneren en telkens wist ik: nog even en dan ben ik oud genoeg. Ik heb nooit meer zo'n overweldigende donoractie gezien als die avond, maar ik heb nog heel vaak naar die magische zakjes gekeken als kind. Rustig wachten tot ik achttien zou worden.

Inmiddels ben ik groot geworden en ben ik nog vaak binnenin een bloedbank geweest, heb zelfs vele verschillende gezien. Met mijn echtgenoot! Toen ik manlief leerde kennen gaf hij al plasma en ik ging regelmatig met hem mee. Ik stond als kind al versteld van de bloedzakjes, maar de plasmazakjes waren nog magischer! Zelfs als volwassene sta ik nog steeds te kijken van het systeem dat de rode (en gele) vloeistof uit je arm kan halen en in een zakje kan stoppen. Natuurlijk weet ik dat magie niet bestaat en dat er een heel systeem achter zit, maar het blijft prachtig om te zien.

Maar ik zie het altijd bij een ander. Toen ik net achttien was ben ik naar de bloedbank gegaan en heb ik me ingeschreven. Ik heb slechts eenmalig bloed kunnen geven. Hoe graag ik het ook wilde geven, het werd me ontraden. Door de bloedbank zelf! Ik was namelijk niet goed aan te prikken. Gewoon bloed afgeven voor een simpel bloedonderzoek was al problematisch, laat staan een zak met bloed. Ik was als kind altijd bont en blauw na het prikken en dat was niet voor niets, ze konden soms tien minuten zoeken en nog twijfelen over het bloedvat. Het moest (en moet) dan ook bijna altijd voor een tweede keer gedaan worden. Ik ben enorm slecht aan te prikken, zo slecht zelfs dat ze ooit bloed uit mijn polsader hebben gehaald. Dat was enorm pijnlijk en toen wist ik ook dat ik mijn droom (want dat was het toch wel een beetje) om bloeddonor te worden op moest geven. Ik heb eenmalig kunnen doneren (lucky shot, de tweede afname mislukte), ik heb één zak met die rode vloeistof gevuld, maar daar hield het voor mij op.

Eens in de zoveel tijd valt er bij ons het magazine Bloedverwant op de mat. Ik lees hem elke keer weer en nog altijd, na al die vele jaren, voel ik nog steeds die knoop in mijn maag. Het vervelende gevoel dat ik niet bij kan dragen aan iets dat ik zo ontzettend belangrijk vind. Het bloed van bloeddonoren redt jaarlijks heel veel levens, maar toch is maar 2,5% van de Nederlanders bloeddonor. Naar mijn mening moet dit best heel veel meer kunnen zijn, maar goed ik mag er eigenlijk weer niet een keiharde mening over hebben omdat ik zelf ook niet bloeddonor ben.

Ik zou graag willen dat ik op een andere manier iets zou kunnen doen, maar heb geen idee wat. Ik leef dan maar in de wetenschap dat als ik dood ga (en ik aan alle criteria voldoe) ik dán donor ben en het leven van een paar personen kan redden.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@verbijsterend62 Goed voorbeeld doet goed volgen! ;-)
Hoi Angela, jij ook hier? Wat leuk, welkom op Xead! Wat een mooi initiatief om bloed te geven; graag gelezen
Ja, dat is waar. Voorlopig zit het er nog niet in (erg lang verhaal), maar in de toekomst zal zoiets ook vast gaan gebeuren!
Je kunt toch ook op een andere manier een bijdrage doen? Bv bij het rode kruis als vrijwilliger werken..?