Het zwanger worden

Door RinskeHuisman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit artikel is een vervolg op een eerder geschreven artikel van mij "wat als zwanger worden niet van zelfsprekend is".

Dit verhaal wat ik aan jullie vertel is een persoonlijk verhaal en voor mij best emotioneel. Ik heb er aan getwijfeld of ik het wel of niet moest gaan schrijven maar ik wil heel graag dat andere vrouwen die met dit zelfde probleem lopen weten dat ze niet alleen zijn. Ik benoem dit omdat het heel vaak voor komt dat vrouwen zich alleen voelen in de strijd die er met hun lichaam gevoerd wordt.

Terug blik:

Bij mij zelf heeft er altijd een kinderwens gezeten, al vanaf dat toen ik klein was. Mijn vriend heeft dit altijd geweten maar we hebben het er pas na ongeveer 1.5 jaar over gehad en dat de wens ook voor ons beiden groter werd. Helaas kon ik er toen erg lastig met hem over praten. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen en was er ook (nog) niet zo mee bezig als dat ik dat al was. We hadden besloten dat zou ik stoppen met de pil rond een bepaalde tijd en dan zouden we wel zien hoe het zou gaan lopen en wanneer we eventueel zwanger zouden raken. Echter bleef een zwangerschap uit. Het eerste halfjaar hield ik er sowieso al geen rekening mee omdat er van de pil dan nog zoveel hormonen in je lichaam zitten dat de kans over het algemeen gezien ook kleiner is dan anders (uitzonderingen daar gelaten). Na denk ik een maand of 10 te hebben gewacht zonder resultaat ben ik eens een bezoekje gaan brengen aan de huisarts. De huisarts vertelde mij dat ik langer moest wachten en hadden afgesproken dat als het rond een bepaalde periode nog niet gelukt zou zijn ik terug kon komen en dan zou ik een verwijsbrief krijgen.

In die vrij lange periode gezien vanaf het moment dat ik gestopt was met de pil en het krijg van mijn verwijsbrief, was mijn cyclus alles behalve regelmatig. Gek werd ik ervan. Ook omdat ik niet meer wist waar ik nou eigenlijk aan toe was. De ene dag was ik ongesteld, de andere dag weer niet, toen weer 3 dagen wel, toen een hele week niet, toen weer een dag wel, toen weer een dag niet, toen een halve dag wel etc.. Om gek van te worden. Onder tussen had ik al een poosje bij gehouden wanneer ik precies ongesteld was, hoeveel dagen er tussen zaten, wanneer we gemeenschap hadden gehad etc. dat als ik bij de arts in het ziekenhuis aan zou komen al kon laten zien dat ik dat allemaal al gedaan had.

We zouden een cyclus zonder hormonen doen om te kijken wat er met mijn lichaam zou gebeuren. Door de hormonen die ik had gehad ervaarde ik weer hoe het was als je niet ongesteld zou zijn... Wat een heerlijkheid en ook thuis liep ons seksleven weer wat kleur op dus het kon eigenlijk niet beter. Omdat ik de afegelopen 2 jaar geen regelmatige cyclus had gehad wist ik niet hoelang het zou duren voordat ik weer ongesteld zou worden en ging uit van 35 dagen omdat door de hormonen de vorige keer dat ook zo was. Maar na 40 dagen nog geen ongesteldheid. Zou ik zwanger zijn?? Maar nee en eigenlijk wist ik dat ook wel want het voelde ook helemaal niet zo…..

Vervolg:

Inmiddels zijn we na het vorige verhaal alweer een heel eind verder en helaas nog altijd zonder resultaat. Echter had ik niet de energie en de moeite om het verhaal verder te schrijven en zal hierdoor vast het een en het ander missen.

Inmiddels leven we op 1 mei ’12 en hebben we net een heel zwaar lichamelijk (voor mij) en emotioneel weekend voor ons beiden achter de rug. (kom hier later in het verhaal op terug).

We zijn sinds een half jaar begonnen met het spuiten van hormonen omdat de tabletjes niet hielpen. Deze dingen waren echt heel vies en moest er elke dag 2 innemen. Op het laatste was ik er echt zwaar beroerd van. Dat kwam door de bijwerkingen en zijn daar toen ook mee gestopt. We zijn er niet alleen daarom mee gestopt maar ook omdat we er al een half jaar mee bezig waren en het 0,0 resultaat had gehad… Het is ook enorm teleurstellend als je keer op keer negatief nieuws te horen krijgt, waar moet je op een gegeven moment de energie vandaan halen om positief te blijven, het maakt toch allemaal niets uit…

WAAROM:
Het hormonen spuiten valt mij vanaf het begin al echt heel erg zwaar…. WAAROM?? Waarom ik…. Waarom niet iemand anders??? Het is echt zo niet leuk. En god wat ben ik dan blij dat ik geen diabetes patiënt ben want goh wat zullen zij het soms moeilijk hebben en wat loop ik dan te zeuren over die 2 weken in de maand… Echter ligt het voor mij niet zo gemakkelijk, voor niemand denk ik.
Het is iets wat bij mij hoort en voor mij is het moeilijk en ik mag het ook moeilijk vinden dan is het niet opeens gemakkelijker omdat iemand anders het veel vaker moet doen.. BAH

SLECHT NIEUWS:
Wat ik helaas niet begrijp is waarom ik toch elke keer weer slecht nieuws krijg…. Als je hormonen spuit moet je dagelijks op controle komen. Je krijgt dan een inwendige echo om te kijken of het spuiten effect heeft of dat de dosis die je spuit omhoog moet. Het grappige vind ik dan weer (nouja ik zie het maar als grappig anders wordt het helemaal zo donker) is dat ik als we weer een echo maken kan zien of er een eitje gegroeid is of niet, leuk! Toch is het elke keer spannend als ik dat grote ziekenhuis weer binnen loop. Vanzelf sprekend loop ik richting de poli.  Inmiddels is het zo erg dat ik me bij de bali al niet meer hoef te melden omdat de assistent zegt: Mevrouw Huisman was het toch?? Ga maar zitten…. Maar het kan nog erger… Ik loop vorige week met een cliënt van mij het ziekenhuis uit en daar zegt een van mij behandelend artsen mij gedag omdat ze me herkend…. Opzich heel leuk en ik zie er het positieve van maar ergens is het ook confronterend… kom ik dan echt zo vaak in het ziekenhuis… Ja helaas wel….

In het begin hadden we met een van de artsen afgesproken dat we na een aantal keer het traject te hebben door staan rust te houden. Prima, dat zou immers later pas aan de orde komen. Voor onze stop maand hadden we geloof ik 3 kuren (spuit periodes) Ik merkte dat ik het heel erg zwaar vond en dat ik er echt heel erg veel mee bezig was (en ben). Dat vreet, dat kost echt zoveel energie, dat is niet gezond en ook voor je humeur werkt het niet altijd positief. Elke keer als ik nu in het ziekenhuis kwam leek er heel langzaam aan elke keer wel een eiblaasje te groeien maar het ging allemaal erg langzaam maar goed er groeide iets dus het hormoonspuiten leek zijn vruchten af te werpen. Af en toe moesten we een dosis omhoog en daarvoor oa. ook al die controles.

Je begint met spuiten op de 3de dag van je cyclus. Dus als je eerste dag is aangebroken moet je bellen met het ziekenhuis en een afspraak maken voor 2 dagen later… Soms gaat dat wat lastiger maar ze doen goed je best voor je. Soms wil het wel eens gebeuren dat er een afspraak in het weekend moet plaats vinden en gelukkig is er in het ziekenhuis waar wij komen de gelegenheid voor. Ik heb me afgelopen weekend laten vertellen dat het zeker niet overal zo is, Lucky me ;-). Op de 3de dag gaan ze kijken hoe het eruit ziet in je baarmoeder en of je met een nieuwe spuit periode kan gaan beginnen. Dit gaat door tot je een eiblaasje hebt wat groot genoeg is voor een ovulatie. Meestal duurt dit tot de 15/16de dag van je cyclus en spuit je gemiddeld zo’n 12 keer. In het begin bij mij duurde het soms wel 22 of 25 dagen en moest je dus ook langer prikken. In het begin is het nog uitzoeken hoeveel eenheden je moet prikken en daardoor duurt het langer, vandaar het vake terug komen in het ziekenhuis.

Bij mij was bij de eerste maanden op de echo nooit wat te zien… wederom teleurgesteld naar huis en dat keer op keer maand op maand. Ook omdat ik last bleef houden van dik slijmvlies wouden ze dat er daar eens naar gekeken ging worden. Normaal gesproken als je cyclus begint verlies je daarmee gelijk je slijmvlies. Ik zou een hystroscopie krijgen. Daarmee gaan ze in je baarmoeder kijken met een cameraatje…! Het is zeker geen fijn onderzoek maar het is toch wel grappig om te zien hoe het er van binnen uit ziet. Wat je op tv ziet dat klopt dus. Het onderzoek is echt behoorlijk pijnlijk maar als het klaar is, is het klaar. Ik kan niet voor anderen spreken maar na die tijd heb ik geen last van het onderzoek gehad. Doordat dit onderzoek tussen door kwam konden we niet verder met een nieuwe maand. De kans dat je zwanger zou raken zou aanwezig kunnen zijn en dat mag niet tijdens zo’n onderzoek. De kans dat je, je kindje verliest is dan gewoon heel groot.
De uitslag van het onderzoek en het bloedprikken (wat toen ook moest gebeuren) was eigenlijk allemaal goed. Een verklaring voor het nog altijd wat dikkere slijmvlies was onduidelijk. We kunnen het zo zien. Je hebt van alles een bepaald gemiddelde en waarschijnlijk zit ik hiermee gewoon boven het gemiddelde. Prima.

Wordt vervolgd!

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.