Leven met Prostaatkanker 3

Door Paula001 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vervolg van mijn verslag over de ziekte Prostaatkanker die mijn man nu heeft en het verloop er van van onderzoeken en meer.

Hier weer een stukje van mijn verdere verslag over de ziekte prostaatkanker waaraan mijn man nu lijdt en het verdere verloop hiervan. Probeer dit elke paar maanden op papier te zetten zodat jullie het ook kunnen volgen. Nou zijn we al weer heel wat maandjes verder en druk bezig met deze ziekte en nog steeds goede hoop dat mn man er van zal genezen. Eind vorig jaar is hij de reeks van 35 bestralingen in gegaan , elke dag , dag in dag uit. Geen pretje hoor, ben elke dag mee geweest omdat er toch zeker bijwerkingen aan bestralingen zitten. Ze zeggen wel van niet , nou het tegendeel is waar!. Bestralen sloopt je gewoon. Alle kracht wordt uit je lichaam gezogen en je wordt er niet bepaalt lekker van. Moe, misselijk en chagarijnig. Tja en dat voor maar een paar minuten onder zo'n apparaat liggen, maar je doet het voor de ziekte en hopen dat het de kop wordt ingedrukt.  Ook de wekelijkse gesprekken met de oncoloog zijn niet altijd bepaalt prettig vooral als er gezegt wordt dat ze hopen dat ze wel op de goede plek aan het bestralen zijn. Tja deprimerend en een gevoel van je kop tegen de muur aan willen slaan. Het eind van de bestralingen , de laatste was op 30 december 2011 zagen we hoopvol tegemoet. Gelukkig er van af en geen gedoe meer, alleen nog maar controle. Tja controle in het amc en het ziekenhuis hier , om en om iedere 3 maanden. De eerste controle was 6 weken na de laatste bestraling en zoals altijd moest er eerst een week van te voren een buisje bloed geprikt worden voor de psa waarde. Het is gewoon dat die na de behandeling helemaal op 0,0 staat, dus wij dr blij heen. Bij binnekomst bij de uroloog hoorde we al dat de psa 0,2 was , dus het was nog niet weg! Ramp , ellende en verdriet. En een gesprek met de uroloog gehad voor verdere behandeling. Maar helaas dr zou eerst overleg gepleegd worden met het amc wat te doen en dan met 6 weken weer terug komen en ook weer psa prikken. Na die 6 weken weer heen en de psa was al 0,4 dus tja dan weet je het al he. De arts van het amc heeft te kennen gegeven dat ze op de verkeerde plek hebben bestraald en de arts hier bij ons in het ziekenhuis wil een botscan en de lymfklieren verwijderen. Nu is het amc hier op tegen en omdat die toch het meeste te zeggen blijken te hebben moet er weer gewacht worden. De arts hier vermoedt dat het op de lymfklier begeeft , maar ja we moeten wachten tot de psa op 4 staat. Dan kunnen ze bij verdere onderzoeken zien waar het zich nog begeeft , dus op welke plek en wat er aan gedaan kan worden. Dus we zijn dr lekker klaar mee. Al met al leef je met de dag en we blijven met alles nog steeds positief ook al is er wel onrust  hoor dat zeer zeker. Want van de vele vrienden is er nog een enkeling over, iedereen heeft zich afgezondert en laat zich niet meer zien en niks meer van zich horen. Je kan in principe beter een been breken dan dit hebben want dat is zichtbaar en dit niet. Wij zelf ach we redden het wel denk ik ook al zal het straks misschien zwaar worden dat weten we niet. Onze dochter is er ook met haar gezinnetje en vriend dus het moet gewoon. Ik heb hem eeuwige trouw belooft met ons trouwen en dat blijft zo ook al kan hij als man zijnde niks meer presteren. Volgende maand 6 mei zijn we 25 jaar getrouwd en willen dan met de dochter en gezin gaan eten ergens. Dus ja ons krijgen ze niet direkt eronder en we gaan gewoon door. Ik heb toendertijd gekozen voor hem en dat betekent ook er voor hem te zijn. Gewoon naast echtpaar ook vrienden voor het leven.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jeetje wat erg zeg, veel sterkte allebei in deze tijd.
sterkte voor jullie.