Hoop, stil, post

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik heb het niet zo op post in mijn brievenbus, het meeste gaat via het internetgebeuren, dus als de post wat naar binnen gooit kan het nooit iets goed zijn. Maar deze brief, deze brief maakte dat ik even stil werd en zacht van binnen huilde. Van vreugde.

DAN BEN IK EVEN STIL.

 

 

De post knalt de gestuurde brieven met een klap op de mat. Ik loop gelaten naar de deur om het op te pakken. Heb het niet zo op post, zeker niet de eerste drie maanden van het nieuwe jaar. Dat betekent altijd: verzekerings rekeningen, blauwe enveloppen die je behoort in te vullen, in ieder geval geen leuke post, als we al post krijgen. Tegenwoordig gaat alles per bank. Lekker sociaal, niet dus Want in een bank kon je nog wel eens een praatje maken met de andere klant, nu kijk je over je schouder als je ergens staat te pinnen. Hoezo wij zijn een sociaal volk??


Dan zie ik een brief van mij uit Groningen. Ze hebben ooit een DNA genen test bij mij gedaan om te kijken of ik nog meer kanker kan verwachten en waar, zo ver is men al in de wetenschap, gelukkig voor mij.

Als ik de brief lees voel ik ineens dat ik toch nog tranen heb, daar staat het. De dood van mijn moeder aan Kanker, mijn zusje, mijn broer ( binnen 2 jaar) mijn tante, neefje, ikzelf op mijn 25ste aan schildklierkanker, komt eens in de miljoen bij vrouwen voor dat men schildklierkanker krijgt, ik won de prijs en was de miljoenste.

 

Zie ik bij hartfalen mijn vader staan, een oom die in Auswitz is overleden aan een hartaanval, gelukkig voor hem. De andere familieleden hadden niet die mazzel, zij werden vergast.

Al die namen en feiten staan daar als zwarte droge letters, het papier wordt heerlijk nat van mijn opgeluchte tranen. Voor mij geen eierstokkanker, geen tweede borstkanker want ik heb gelukkig het gen niet, kan mijn twee nichten die het wel wilde weten geruststellen voor de toekomst. Dat houd niet in dat ik onder controle moet blijven, nog steeds ben ik herstellende van borstkanker met uitzaaiingen (twee operaties) geen nierkanker. Maar wel dat ik mijn leven lang een patiënte blijf bij de oncoloog. Ik was een toevallige passante die wéér werd getroffen door het virus dat je gelijk neerplant in het voorportaal van de dood.

Nou niet in mijn leven, ik ben nog aan het herstellen en bezig met het Herstel en Balanceprogramma, dus mij krijgen ze echt niet voor de poort van Petrus, ik heb nog zoveel te doen, wil nog in de bossen hossen met mijn fototoestel, heerlijk foto's maken in de natuur. Stukje gezondheid opdoen in het groen. En mocht er toch weer ergens een uitzaaiing zitten, dan gaat het mes er gewoon weer in, als het kan. Zo niet, dan hebben ze tegenwoordig medicatie die het gezwel kan inkapselen, dat geeft natuurlijk garantie tot aan de deur van de apotheek.


Maar met dit goede bericht kwam er zoveel emotie naar boven, alleen omdat ik de namen en data van mijn zusjes en broer en ouders las. Dat deed even zeer. Ik vroeg mezelf een moment af: Waarom moesten zij het wel ondergaan en ik niet?"

Ja wat ondergaan, ik loop ook die lange weg nog, ben nog lang niet aan het einde van de rit. Maar ik fiets verder, elke dag een beetje meer. Mijn lymfeoedeemarm is een cadeau dat mij altijd zal blijven herinneren aan het feit dat ik borstkanker heb en straks kan ik zeggen: "heb gehad."

Maar die arm, ach het is elke dag even een getrek en gesjouw voor mijn vrouw, ik krijg al overbelaste schouders aan een kant en natuurlijk echte spierballen, aan de andere kant is mijn arm natuurlijk een slappe hap. Maar na zo een positieve brief kan mijn dag niet meer stuk, laat ik nou voorzichtig zijn, want ik roep altijd de verkeerde Goden op mij af.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Blij dat dit artikel nu wel te lezen was.
Ja zo'n brief, het kan veel losmaken...
BTW: ik ben niet zomaar brievenbusschuw, bij mij zijn dat dan wel een paar maatjes meer en ik verzeker je, dat is een echte zenuwenplaag.