Last van rot gevoel en depressie

Door Megustaa gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Type een korte omschrijving over uw artikel

hallo lezer,

 Deze post ziet er misschien beetje rommelig uit, soor daarvoor, maar dat komt omdat ik het heel slecht kan verwoorden.. ik schreef dus op wat ik dacht op het moment dat ik het typte, ik hoop dat jullie er aandacht aan willen schenken.

( toelichting, als ik zeg gedachte, dan bedoel ik: een negatieve gedachte over mezelf in de trant van, iets niet meer kunnen, iets kwijt rijken ‘ dat het geruild is met iemand ‘ en eigenschap of iets dergelijks ( meer toelichting over dit staat in artikel ), of andere negatieve gedachtens waar ik me dan zenuwachtig om ging voelen omdat ik dacht dat ze echt zijn. ( nu al stuk minder, maar voel me er wel zenuwachtig over )
Voel me rot.
Voel me mezelf niet meer
Weet niet meer hoe ik moet zijn
Ik voel me rot door dat ik zoveel van die gedachtes heb gehad
Elke keer als ik dan nu zo’n gedachten krijg voel ik me zenuwachtig en bang
En ga ik er gauw ff over nadenken, en zeg ik mezelf dat het nep is en dat ik er niet over na moet denken. Maar ben wel bang
Voel me rot omdat ik zolang van die gedachtens heb gehad, door die gedachtens heb ik veel leuke momenten verpest, ik heb er elke dag last van gehad, elke dag elk moment, ik voelde me altijd zenuwachtig en gestrest, was er altijd mee bezig, en als ik nu dan een gedachte krijg voel ik me rotrotrotrotrotrot zenuwachtig en vervelend.
En dan ook nog die vervelende **** scheiding, en me broers sporten zo veel en zijn zo geweldig en krijgen alle aandacht en niemand boeit wat ik doe, en vroeg turnde ik heel veel en was ik heel goed en kwamen ze altijd bij me kijken en kreeg ik wel heel veel aandacht, en voelde ik me ook stuk vrolijker maar nu ben ik gestopt ( gameverslaving denk ik… + weinig tijd voor school ) en nu voel ik me lui en doelloos en mezelf niet, alsof ik al zon lange tijd mezelf niet ben geweest, iedereen vindt me raar, ik ben mezelf niet, ik weet niet wie ik ben.


Ik ben alles zo zat, ik ben dat zenuwachtige gevoel zat, alles is rot. Al zo lang heb ik hier last van. Telkens als het dan leuk was en ik blij was, dan kreeg ik zon gedachten en dacht ik dat het echt was.
Ik kreeg terwijl ik de vorige regel typte weer een zenuw stootje ( als ik dan snel aan zon gedachte denk zegmaar. ) ik dacht. Door dat ik er zoveel mee bezig was vroeger begon ik er echt in te geloven dat het allemaal kon. En dan dacht ik heel snel. Dus ik geloof het dus het kan.. wtf ik snap mezelf niet, nu voel ik me zenuwachtig omdat ik dit getypt heb, van : dus het kan. Alsof het nu wel kan, alsof al die negatieve gedachten die ik denk alsof die nu ineens wel kunnen omdat ik dat getypt heb, en al die keren dat ik me rot voelde of dacht dat het echt gebeurd was dat het echt gebeurt is. Ik ben zo raar, ik haat dit, dit is toch niet hoe iemand wilt leven, in deze stress. En ik blijf er maar mee bezig, en ik voel me zo rot. ****! Ik heb zon lange periode van me jeugd echt Verpest gewoon !


En nu ben ik zo depressief, ik weet niet meer wat ik wil. Ik ben helemaal de weg kwijt, ben niet happy, voel me ziek, voel me zenuwachtig, en dan ook nog de stress van school en de scheiding. En iedereen denkt maar. O waarom doet dennis zo raar. Hij is echt raar, hij gedraagt zich vreemd. Terwijl ik al JAREN MET dit *** probleem zit !!! en niemand weet het, maar altijd verberg ik het, en dan denkt iedereen dat het goed met me gaat, terwijl ik me van binnen totaal space ( uit me dak ga ) en ik me helemaal niet op me gemak voel, maar dan tover ik gewoon een glimlach op me face en denkt iedereen dat het goed gaat maar dat gaat het dan GEWOON NIET !!!! ik heb het ook tijdens toetsen, laatst had ik het tijdens een scheikunde toets, ik zat er alleen maar aan te denken, en was niet gefocust op de toets, en ik was extra zenuwachtig dus door die gedachte, en het was een PTA !!! telt 10 procent mee voor je examen !!!!!!!!!!!! potverdorie  waarom moet mij dit nou overkomen, ik weet nog wel dat me broer ooit de grap maakte dat ie ‘mijn krachten’ af pakte, terwijl we aan t tennissen waren, toen was ik 6. 10 jaar geleden dus… en ik dacht dat het echt was. Want ik voelde me ineens slechter tennissen en dacht dus echt dat ie mijn krachten had afgepakt ofzoiets. Maar ik was dus gewoon moe of ik had gewoon ff me potje niet. maar dat is me goed achter gebleven die herinnering. Ook weet ik nog wel dat ik een keer tegen me ma zei, dat ik dacht dat iemand mijn lichaam overnam. Dat iemand in mij kroop en dan er voor zorgde dat ik dingen niet meer goed kon ofzo, en toen later kwamen die rare gedachten dat ik dacht dat ik kon ruilen van lichaam met personen, dat ik ineens me beste vriend was bijvoorbeeld, en hij mij. Maar dat gebeurde niet want ik zat nog gewoon in me eigen lichaam, maar later begon ik dus te denken dat alleen de manier zoals je was ruilde, dus als ik goed kon rekenen en hij niet, dat hij ineens goed kon rekenen en ik niet. en als ik dan een toets had op school over rekenen, en het ging slecht, dan tripte ik hem helemaal omdat ik dacht dat het dus echt geruild was, dus ik probeerde het allemaal weer terug te ruilen, denkend dat het echt kend met rare dingen, of gewoon te denken van, en nu is het weer teruggeruild of weet ik veel wat. En dat stelde me dan ook wel weer gerust maar later kreeg ik het dus steeds vaker, en werd het steeds ingewikkelder om een soort van ‘op te lossen’ ( terug te draaien soort van ) en af en toe lukte het dan niet, dacht ik. Omdat het dan nog steeds fout ging. Dus ik dacht dat ik het echt kwijt was.

En omdat ik vroeger dus zoveel mee bezig was ( laten we zeggen, elke dag. Misschien wel elk uur of elke 10 minuten. ) begon ik er dus steeds meer last van te krijgen, en ook lichaamlijke problemen, en nu in het heden. Nu ik dus 16 ben, heb ik gewoon nog steeds van dat soort gedachten van, en nu ben je geruild met die persoon, ( dus dat alles wat ik ken of hoe ik ben is dat geruild met die persoon en ik ben dan hoe hij is ) maar dan denk ik dus niet dat ik echt die persoon ben, maar voel ik me gewoon zenuwachtig, of bang dat ik iets niet meer kan, of dat ik dan geen humor meer ben, dan durf ik bijvoorbeeld geen grap meer te maken, omdat ik dan ‘mezelf niet meer ben ‘ . en daar heb ik dus echt al een ontiegelijk mega lange periode last van, en ik heb het elke dag, elke minuut/ uur denk ik er wel aan, en omdat ik het al zo lang doe, is het een deel van me leven geworden, en door al dit gedoe, weet ik gewoon niet echt meer hoe ik echt ben, want telkens als ik zon gedachten had, ging ik me een soort van anders gedragen, proberen ‘mezelf te blijven’ . maar daardoor ging ik juist anders reageren, en weet ik niet meer hoe ik echt ben en hoe ik moet doen enzo, ik ben echt volledig de kluts kwijt en snap me zelf niet meer, me moeder word ook gek van me, me pa begrijpt het niet. en dan ook nog die scheiding waar ik horendool van wordt. ALLES IS GEWOON KUT. En dan doe ik ook nog eens Gymnasium, hoogste niveau, lekker pittig, lekker veel werk. En als ik dan ff down ben, en ik ben op school, dan is er altijd weer zon guy, wat zit je nou weer depressief te doen, ( jongen met geweldige situatie thuis, geweldige cijfers, geen problemen ) das dan ook weer lekker motiverend, en wat kan ik er aan doen dat ik me dan ff kut voel, ik fake mezelf al elke dag, alsof ik vrolijk ben, dan gedraag ik me als een of andere clown zo voelt het…


Me moeder denkt dat ik ADD heb. Maar dat denk ik niet, ik denk dat ik gewoon psychische problemen heb opgelopen door de scheiding, die was ook toen ik 6 was. Het kan zijn dat ik door de scheiding raar ben gaan denken, ze zeggen ook, dat alles wat op je 6de gebeurd, je best goed bij blijft ( weet niet of dit echt waar is, maar denk t wel  ) bijvoorbeeld, als jij op je 6de eens in het water was gevallen, en bijna verdronk, dat je daar dan angst voor kunt opbouwen en daar later last van krijgt, omdat dat toen gebeurd is.
Korte samenvatting: voel me rot en depressief, weet niet hoe ik dit moet oplossen.
Bedankt voor het lezen.
-Megustaa

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed van je om dit van je af te schrijven,mijn respect hiervoor. Het enigste wat ik kan zeggen is zet je schouders eronder,laat de moed niet zakken. Duim en fan erbij.
Welkom op Xead. Een duim van mij voor je artikel
Goed dat je hier bent en zie, er zijn al diverse mensen die je willen helpen, dus maak er gebruik van. Je hebt recht op een goed leven en je moet je niet zo rot voelen als je nu doet, dus hup, naar de huisarts voor een verwijsbrief en wanneer het niet klikt, dan zeg je dat je iemand anders wilt, jij bent de klant en de klant is koning. Succes en sterkte.
bedankt voor je reactie merel, heb net goed gesprek met me pa gehad over me probleem voor t eerst en ik ga zeker hulp zoeken. :)
Lieve Megustaa, het enige antwoord is geloof in jezelf volledig en als je chr . bent geloof in Jezus! Zoek anders psychische hulp. Als schrale troost ik ben fan van je geworden en gef je een duim voor je openhartige verhaal. Taco
Ok, graag gedaan. En nogmaals: goed om het van je af te schrijven, je vindt op Xead altijd een luisterend oor. En lees vooral veel wat anderen is overkomen. Relativeren helpt ook vaak.
Een duim omhoog. Omdat je dit van je af schrijft. En je hebt al gesproken met een psycholoog, maar stelde die wel de juiste diagnose en klikte het met die persoon.
Wees trots op jezelf en verlaag je niet. Dat verdient niemand.