Wanhoop is de zelfmoord van het hart

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het is zover.. Ik ben de wanhoop nabij.

Ik kan niet meer..

Eindelijk dacht ik dat alles wel wat beter zou gaan, maar niets van dit alles is waar. Ik heb de strijd verloren van mijn moeder. Ja, ik ben depressief. Ja, ik heb anorexia. Ja, ik heb een chronische posttraumatische stressstoornis. Maar ik probeer aan alle kanten mijn leven op te pakken.. Ook al zit ik al zes jaar in de problemen. Ik probeer, en dat 'was' het belangrijkste dacht ik. Werken, willen beginnen met een opleiding, solliciteren en mijn ouders meer toe laten. Maar toch, dit veranderde met het gesprek met mijn moeder deze ochtend. 

De zaterdagochtend.

Mam begrijpt zoals gewoonlijk niks van mij.. Ik merk dat ze erg gestrest is. Ergens een voorteken, maar ik negeerde het.. Ik zou mezelf niet begrijpen volgens haar. Ik kon niks inschatten of verwerken, en ik doe dit om aandacht te vragen. Met dit bedoel ik; het feit dat ik anorexia heb gekregen, dat ik mezelf jaren lang  heb gesneden en dat ik mensen uit de weg ga. Ik lok het zelf uit. 
Ze bleef hangen bij de vraag: 'Waar zit je dan mee?!'
Bijvoorbeeld het feit dat ze niet snappen dat wanneer mijn broer thuis komt, ik verander en afstandelijk reageer op iedereen. We hebben een keer gepraat over wat er is gebeurd tussen ons. 'Alle' feiten werden op tafel gelegd.. Nogal beschamend. Ik zit ermee, ja, en zeker dat mijn ouders doen alsof er niks gebeurd is en we gewoon verder moeten.
'Wat wil je daar dan mee?!'
Het is stil van mijn kant... willen? Wat heb ik te willen? vraag ik me af.
'Iedereen maakt dingen mee, en dan moet je verder en je leven oppakken. Dat is het verleden, Danique! Jij lijkt er wel op te kicken om in het verleden te blijven hangen. Niemand weet nog raad met jou! NIEMAND! Al die hulpverleners weten het ook niet meer... Niemand weet het!' 
Ik begin te huilen.. Voel me zinloos, waardeloos, boos, verdrietig en bang.. 

Ik weet het ook allemaal niet meer...

Waar moet ik beginnen wil ik mijn leven op orde krijgen? Niemand begrijpt wat ik heb meegemaakt. Niemand snapt hoe het is om uit huis te moeten, wanneer je je familie juist zo nodig hebt maar ze je spullen doorzoeken, je slaan, je overhoren als een stel rechercheurs met lampen in je ogen schijnend tot laat ik de nacht, je bedreigen en je alleen maar uitschelden en belachelijk maken. 
Niemand snapt hoe het is om te doen alsof er niks gebeurd is nadat mijn broer mij misbruikte en niemand wat merkte.
Niemand snapt hoe het is als niemand je gelooft, begrijpt of je schreeuw om hulp niet hoort. En dan praat ik over de mensen die dat juist zouden moeten; hulpverleners. 
Niemand begrijpt hoe het is om door de hel van een depressie te gaan in het mooiste deel van het leven; je jeugd... als je eenmaal je leven op moet pakken ben je 'volwassen'. Maar de mensen die het meest van me 'houden' erkennen het niet. 
Niemand snapt hoe het is om je niet veilig te kunnen voelen op de meest veilige plek; de thuisbasis.
Niemand snapt hoe het is om jaren lang niet gezien te worden door de mensen die het meest van je houden. 
Niemand snapt hoe het is om je ouders naar justitie te sturen, zonder dat je wilde.. en een hele male molen in gaat van rechtszaken.. Mijn vriendinnetjes houden zich bezig met hun uiterlijk, jongens, muziek, uitgaan... en waar ben ik in dit plaatje? 
Niemand snapt hoe het is om voor 'je eigen veiligheid' te moeten vertrekken van je vader. Daar sta je op straat in je pyjama.. 
Niemand snapt hoe het is om te horen te krijgen dat je ouders gaan scheiden, vanwege jou. 
Niemand snapt hoe het is om weer drie maanden ergens te moeten wonen waar je je niet thuis voelt. 
Niemand snapt hoe je jezelf zo kan verwonden, omdat je zoveel pijn voelt van binnen. 
Niemand snapt hoe het is om te merken dat je na de hel, kilometers achter loopt in het sociale leven vergeleken met leeftijdsgenootjes.
Niemand snapt hoe het is om uit een kliniek te worden ontslagen, waarna vervolgens iedereen verwacht en denkt dat je 'beter' bent.

Deze niemand, zijn de mensen die het meest van me houden; Mijn ouders.

De vraag: 'waar zit je dan mee?!', blijft door mijn hoofd heen spoken.
Ja, waar zit ik dan mee... ik ben zes jaar verder.. ik kan het niet veranderen. MAAR WAAROM DAN DIE KUT BEELDEN IN MIJN HOOFD???!!!
Dit is er altijd. Dit is als nu. Zelfs zes jaar later. Wat overigens ook 'niemand' begrijpt. 

Wanhoop slaat toe.. de grootste vijand.

In mijn hoofd begint het weer.. Zelfmoord. Alles draait om zelfmoord. En zo stap ik op de fiets richting mijn werk. De zelfmoordgedachten laten me niet met rust. IK WIL DOOD, DOOD, DOOD. 
Eigenlijk wil ik diep van binnen niks anders dan leven, maar het leven is te ver weg voor me. Ik kan er niet bij, hoe ver ik ook probeer te reiken. Ik voel me alleen maar dieper weg zinken. Alles draait alleen nog maar om het onbegrip van anderen richting mij. Waarom ga ik dan niet verder? Waarom konden al die hulpverleners mij niet helpen? Waarom bouw ik mijn leven niet op? Waarom blijf ik depressief? Waarom zit ik nog in een sociaal isolement? Waarom ben ik zo fucking zinloos en ben ik niks? 

En ook die antwoorden zijn onvindbaar..

 



 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte
Houd moed, heb hoop. Echt morgen ziet de dag er alweer anders uit. Blijf vooral van je af schrijven.
Blijf alsjeblieft vechten en schrijven. Hier zijn mensen die naar je luisteren en meeleven
Hoi Danique, zet hem op, hou vol, wij waarderen en koesteren jouw op Xead.
Wat een ellende... cirkel van wanhoop... toch moet er juiste hulp voor te vinden zijn...
Ben even te aangeslagen voor commentaar!
meid ik heb hier echt de tranen in mijn ogen,
misschien zal ik het niet in zijn totaal begrijpen, maar ik voel de machteloze wanhoop hier binnenkomen.
Je was zo mooi op weg, met je plannen voor je studie en werk, je zag een toekomst, maar plotsklaps is die weer weg.
ik snap je wanhopige frustratie ten aanzien van de hulpverlening, want ook daar wordt je gewoonweg niet gezien, als dat mooie meisje wat je bent.
Maar alsjeblieft geef niet op, blijf vechten voor jezelf en geloven dat er een dag komt dat je het verleden kan loslaten.