Depressies en cultuurverschillen

Door Lauren gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Inleiding Depressie wordt beschreven als een universele ziekte. Dit, omdat het begrip depressie in allerlei landen verschillend kan worden omschreven. De symptomen van deze ziekte zijn vrijwel overal hetzelfde, alleen als we het gaan hebben over de oorzaken is dit een ander verhaal. De oorzaken, de behandeling, de beleving en de verschijningsvormen zijn per cultuur verschillend. In de westerse landen wordt men anders opgevoed dan in de oosterse landen. In de westerse landen wordt men onafhankelijk opgevoed. Ze zijn gericht op het positieve. Ook worden ze gestimuleerd om zich te richten op po

Acceptatie
In de westerse landen is depressie een geaccepteerde en veelvoorkomende ziekte. Ook zien de mensen in westerse landen de scheiding van lichaam en geest (dualisme) anders dan mensen in de oosterse landen.  In de oosterse landen ligt dit anders. Het is namelijk niet gepast om je frustraties te tonen en te spreken over een depressie. Als men in die landen toch spreekt over een depressie, wordt de persoon gezien als gevaarlijk of onvoorspelbaar.

Westerse patiënten hebben geleerd om zich vaker te uiten in psychische termen. Daardoor hebben de westerse patiënten meer kans dat ze worden gewezen op een depressie, dan oosterse patiënten. Oosterse patiënten uiten zich vaker lichamelijk en wordt er zo gedacht dat ze een somatoforme stoornis hebben. Dit betekent: een psychische aandoening waarbij een persoon lichamelijke klachten heeft waarvoor geen fysiologische oorzaak te vinden is.

Voor mensen in oosterse landen is het dus gebruikelijk om lichamelijk te laten zien dat het niet goed met ze gaat. Ze hebben niet geleerd om over hun gevoelens te praten en deze te uiten.

GGZ groep, Cultuurverschillen, 2011, http://www.depressie.nl/achtergrondinformatie/cultuurverschillen/

Dr. Greta Noordenbos, Onderzoek: Sekse- en cultuurspecifieke aspecten in de behandeling van depressie, 2007, http://www.werkplaatsoxo.nl/index.php?action=themapagina&thema=68&next=20


Depressie in Nederland
Onderzoek naar depressie (in Amsterdam, 55 plussers).
Aantal:
- Turken: 61 %
- Marokkanen: 33 %
- Autochtonen Nederlanders: 15 %

Allochtone cliënten uiten zich vaker lichamelijk dan geestelijk. De huisarts kan de fout maken om onvoldoende door te vragen. Het gevolg is dat er in Nederland veel allochtone mensen zijn die geestelijke problemen hebben en pas worden opgemerkt in een veel later stadium.
Volgens de Turkse psychotherapeut en onderzoeker Murat Can is de kans dat allochtonen depressief worden twee keer zo groot als bij autochtonen. Hij schat in dat 60 – 70 % van de Turken en Marokkanen in Nederland depressief zijn/worden.


Het ontstaan van een depressie
Bij allochtone patiënten, zoals turken en Marokkanen, die volgens bovenstaande cijfers vaker een depressie hebben kan liggen aan de migratie.
Migratie speelt een belangrijke rol in het ontstaan van depressies. Men komt als een ‘buitenstaander’ binnen in een vreemd land. Men kan hierdoor last krijgen van: heimwee, discriminatie, taalproblemen, slechte woonomstandigheden en conflicten tussen verschillende culturele normen, waarden en religies. Ook kan migratie zorgen voor verlies van familienetwerk, omdat het vaak voorkomt dat de rest van de familie in Turkije of Marokko blijft.
Als de allochtone kinderen ouder worden, wordt er vaak gedacht aan het teruggaan naar zijn/haar moederland. De gedachte om zijn/haar ouders achter te laten in Nederland kan leiden tot depressieve klachten. Een beslissing nemen om te blijven of te gaan is erg lastig.

Volgens Carolien Smits van het Trimbos Instituut, leidt migratie vaak tot het ontstaan van een depressie. “Het zijn mensen die vaak onder zware omstandigheden leven. Weinig geld, slechte
huisvesting. Ze voelen zich verscheurd tussen twee landen. Meestal is het een
optelsom van verschillende problemen en veel depressieve allochtone mannen zijn werkloos en hebben een gebrekkig steunsysteem. Ze beheersen vaak de Nederlandse taal niet of ze kunnen niet
genoeg meekomen in de maatschappij, waardoor ze vaak naar een koffieshop gaan
en conflicten thuis krijgen. Ze kunnen dan vaak niet de juiste sociale omgeving
vinden, waardoor ze soms ook gok- of alcoholproblemen krijgen”.

De beleving van een depressie
Allochtone patiënten zien zijn/haar psychische klachten vaak als een vorm van falen. Zeker de mannen kunnen hier niet of nauwelijks mee omgaan en geven dus niet snel toe dat ze een depressie hebben. Dit gevoel wordt sterker wanneer ze worden opgenomen in een kliniek, omdat ze dan denken dat ze dubbel hebben gefaald.

Het zoeken van hulp bij een depressie
De allochtone patiënten komen veel later terecht bij een hulpverlener dan autochtone patiënten. Dit komt, omdat de allochtone patiënten zich schamen voor hun klachten. Vooral allochtone mannen hebben hier moeite mee. Ze willen sterk zijn en hun klachten niet onder ogen zien. Hun vrouwen met depressieve klachten komen daardoor ook erg laat bij een hulpverlener terecht, omdat ze door hun mannen niet serieus worden genomen. Ook zijn allochtone patiënten erg bang voor roddels.
“Hulp zoeken voor hun klachten is voor de meeste Turkse en Marokkaanse mannen
uit den boze. Ze willen de vuile was niet buiten hangen en schamen zich omdat ze
hulp nodig hebben. Bovendien weten ze de weg naar de geestelijke gezondheidzorg
nauwelijks te vinden. Veel allochtonen zijn helemaal niet bekend met het
verschijnsel depressie. Ze denken dat somberheid bij het ouder worden hoort. Vaak
lopen ze lang door met hun klachten. Ze zoeken ook liever geen hulp, omdat ze dan
moeten toegeven dat er iets mis is met ze. Daar zijn met name mannen veel te trots
voor, en het wordt ook niet geaccepteerd door hun omgeving. Vaak komen ze voor
hulpverleners pas in beeld als er eigenlijk al crisisopvang nodig is" (Carolien Smits
in Wijdogen, 2006).

Behandeling van depressie
Allochtone patiënten hebben meestal andere verwachtingen van de behandeling dan de behandelaars. De allochtone patiënten hopen namelijk op een uitgebreid lichamelijk onderzoek en medicatie, maar de behandelaars raden juist psychotherapie aan wat tot teleurstelling kan veroorzaken. De behandeling kan zo worden beëindigd. Ook kan de patiënt het gevoel krijgen dat hij/zij niet serieus genomen wordt. Het voorschrijven van medicatie wekt namelijk vertrouwen in de hulpverleners.
Veel allochtone patiënten hebben niet alleen depressieve klachten maar ook vaak financiële en sociale problemen. Ze krijgen het bijvoorbeeld niet voor elkaar om werk te vinden etc.

Als de allochtone patiënt hulp wil krijgen van een hulpverlener en hij/zij voelt zich beter, is hij/zij vaker geneigd om te stoppen met de behandeling. Ze weten niet dat zijn/haar depressieve klachten vaak terug komt als men vroegtijdig stopt met de behandeling (terugval).

Dr. Greta Noordenbos, Onderzoek: Sekse- en cultuurspecifieke aspecten in de behandeling van depressie, 2007, http://www.werkplaatsoxo.nl/index.php?action=themapagina&thema=68&next=20

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik wist niet dat het percentage zo hoog was.. jeetje... maar kan me er wel iets bij voorstellen... leerzaam artikel.. fijn om te lezen duim!
Je leeft je goed in bij je studie. Suc6 en ook op Xead.
Top artikel. Duim.
Weer een goed artikeltje!