Pap 3a. Doe mij maar liever cornflakes

Door Mc-suffie gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een verkeerd uitstrijkje kan je best even uit balans brengen.

 Pap 3 A.  Doe mij maar liever Cornflakes.


Ik ben de gemiddelde Nederlander, althans dat dacht ik altijd.
Wanneer 87% van de spelers, niets wint in de loterij dan hoor ik daar zonder meer bij.
Wanneer 73% van de slikkers geen bijverschijnselen ondervindt van een pilletje dan kan ik rustig innemen zonder verder te lezen.

Ik ben nooit de mooiste, maar ook niet de lelijkste. Nooit de beste, maar ook niet te slechtste.
Niet de slimste, maar ook niet de domste. Kortom, niks bijzonders, de gemiddelde Nederlander. Dat ben ik dus.

Toen ik voor het bevolkingsonderzoek dan ook een uitstrijkje moest laten maken en 95% daar volgens de huisarts niets meer van hoort, wist ik al zeker bij die grootste groep te horen.
Maar deze keer liep het anders.

De uitslag was binnen en de huisarts belde. Geen goed nieuws. Er was al een bericht afgegeven aan de gynaecoloog  en ik moest bellen om een afspraak te maken.

Pap 3A.

Wat is het? 

Het zijn afwijkende cellen welke  baarmoederhalskanker zouden kunnen ontwikkelen.

Afspraak gemaakt en een aantal dagen later opnieuw, maar nu bij de gynaecoloog, met de knietjes in de bekende beugels voor vervolgonderzoek.

Colposcopie

Wat is het?  

De gynaecoloog  plaatst een speculum in de schede.  De baarmoedermond wordtnat gemaakt met een soort jodium of een soort azijnoplossing waardooreventuele afwijkingen beter zichtbaarder worden.
Er kunnen (bij afwijkingen) stukjes weefsel weggenomen worden.

                   

De dokter is een aardige man. Hij plaatst een microscoop voor het speculum,  en begint met het insmeren van de baarmoedermond. Het ruikt sterk naar azijn. Dat  spul is ook overal goed voor denk ik nog.
Volgens de informatiefolder die ik kreeg, kan het wat prikken maar ik voel niets.
Wat me meer bezighoud is het lange instrument wat  nog op het blad ligt. Het ziet er uit als een schaar op een verlengstuk. Lekker, heb ik weer. Knip maar ff een stuk uit de voering.
Ik wacht het maar af. Volgens de folder moet ik hoesten tijdens de knip om minder pijn te hebben. Nou reken maar dat deze astmapatiënt kan hoesten!
Na nog wat heen en weer gesmeerd te hebben en met behulp van de microscoop met zijn neus op de feiten te hebben gelegen, houdt de gynaecoloog het voor gezien.
Ik mag me aankleden. Joepie! 50%  kans dat verdere behandeling niet nodig is. Mooi!


Nog een beetje zurig ruikend neem ik weer plaats aan het bureau.
“Er is sprake van een afwijking” zegt de dokter.
“De volgende stap is een lis-excisie, omdat  de baarmoedermond duidelijk afwijkend is.  U kunt een afspraak maken aan de balie. Het kan poliklinisch gebeuren”

Lis-exisie.

Wat is het? 

                     Het weefsel wat afwijkingen vertoont wordt met een   lis, een  soort  mesje,
                     weggenomen.

                     De lis, is aangesloten op elektriciteit en heeft een brandende functie
                     Het weggenomen weefsel wordt door de patholoog onderzocht.

De dag is daar. Ik mag weer met de beentjes omhoog. Ik lig met mijn blote billen op een metalen plaat en krijg een plakker op mijn been om de elektriciteit te geleiden.
Ik snap er niet  veel van maar zag tot nu toe iedereen levend naar buiten komen en de aardlek is er niet uitgeslagen dus het zal allemaal wel meevallen.
Wat me meer zorgen baart is die enorme naald die klaar ligt om mij te verdoven.
Ik had de mazzel niet ‘in de voering geknipt’ te worden omdat de dokter zonder knippen al zag dat de boel afwijkend was, maar nu moest er toch echt wel in geprikt  worden.

Hoesten bleek opnieuw het wondermiddel tegen pijn. Hoesten op het moment van de prikken.
Ik kreeg er vijf in totaal. Ik heb zo hard liggen hoesten dat het hele prikgebeuren al lang achter de rug was en mij vriendelijk verzocht werd op te houden met dat gekuch.
De dokter duikt onder en ik bekijk het plafond. Het branden, ik stel me een snijbrander voor, verspreidt een onaangename geur maar is nagenoeg pijnloos. Af en toe voel ik iets en word  bijverdoofd. Na ongeveer een kwartiertje houdt de dokter een glazen potje omhoog met daarin een stukje Mc-Suffie. Een mini Mc van ongeveer 1.5cm x 2cm. Een slecht stukje, weg ermee.
Ik mag me weer aankleden en naar huis.
Achteraf  werd een CIN 2 afwijking geconstateerd en was het ‘verkeerde’ weefsel compleet weggenomen.
Na de behandeling heb ik nog zeker  drie á vier weken last gehad van vochtverlies en dat terwijl de gemiddelde vrouw die deze behandeling ondergaat daar slechts een week tot 10 dagen mee behept is.

Zo zie je maar. Zo ben je gemiddelde Nederlander en zo ben je net even anders.
Inmiddels ben ik weer helemaal de oude.

Had toch leuk geweest als ik inmiddels de jonge was geworden

Wie weet, misschien bij de volgende controle. Ik zal eens vragen. Ze kunnen een hoop tegenwoordig met hormonen

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@Roswitha, onder controle blijven is het devies en verder geluk hebben denk ik, net als in het verkeer.
Goed dat je hierover schrijft.. in mijn directe omgeving zijn er minimaal al een stuk of 5 die hier aan geholpen zijn.. mijn zus had pap 4... erg eng dus.. bij pap 5 is het kanker.. Het komt heel veel voor en alle vrouwen moeten het goed in de gaten houden want het kan hard gaan.. (bij mijn zus binnen 2 jaar van goed naar pap 4)......
Oh ben net terug van een heerlijk dagje motortoeren en zie al deze reacties. Bedankt allemaal en het is al meer dan een half jaar goed hoor. No worries
Heerlijk weg geschreven en goed om te horen dat alles nu weer onder controle is!
dikke duim van je fan erbij voor je artikel !
Oeps, wat naar allemaal voor jou. Gelukkig is het goed afgelopen. Een duim en als troost een kl, kl. :)
Oei, je schrijft het zo makkelijk op, maar mij lijkt dat het toch niet zo prettig voor je geweest moet zijn. Knap hoor, dat je het zo onder woorden kan brengen en gelukkig is alles goed afgelopen.