Terug van weg geweest - een Efo ondergaan

Door MeLWrite gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het is een hele tijd stil geweest. Ik reageerde niet op artikelen, gaf geen duimpjes en reageerde niet op prive-berichten. Ik zal toch even vertellen hoe dat komt, dan weten jullie hoe of wat. Want daar hebben jullie, mijn lezers, toch wel een beetje recht op vind ik.

Ik heb een ingreep ondergaan in een poging mijn hartritmestoornissen te verhelpen.


Want ik heb het WPW-syndroom. Daar schreef ik al eerder een artikel over:

 

"Het hart en aangeboren hartafwijkingen"

 

 

 

 

 

 

Pas geleden was het dus zover.


Ik werd opgenomen in het ziekenhuis op de afdeling cardiologie en zou de dag erna geholpen worden.

Eerst werd er nog een longfoto gemaakt en een echo van het hart.
Dit om na de ingreep te kunnen vergelijken en om te zien of alles goed is.
Want bij de ingreep kunnen je longen per ongeluk geraakt worden, waardoor je een longontsteking of klaplong kan krijgen.

De ingreep zelf is een zogenaamde  radiofrequente katheterablatie (RFCA)
Kort gezegd ablatie.

Bij een ablatie maakt de specialist met een katheter kleine beschadigingen in het hartweefsel. Op de plek waar de ritmestoornis ontstaat, brandt hij met de punt van een katheter kleine stukjes weefsel weg. Er ontstaat steeds een littekentje van enkele millimeters groot. Meestal moet de specialist meerdere littekentjes aanbrengen.
In plaats van verhitten, kan de specialist de plek waar de ritmestoornis ontstaan ook bevriezen. Dit heet cryoablatie. Het effect is hetzelfde.

Elektrische prikkels zorgen er normaal gesproken voor dat het hart zijn werk doet. Bij ritmestoornissen ontstaan er prikkels op verkeerde plaatsen of volgen prikkels een verkeerde route over het hart. 

Bij een ablatie ontstaat littekenweefsel. Dit geleidt geen prikkels. Zo wordt de verkeerde route van de prikkels geblokkeerd.

Een ablatie is millimeterwerk. Er moeten vaak veel littekentjes gemaakt worden en het opwarmen van de katheter duurt elke keer een halve tot anderhalve minuut. Daarom kan de behandeling meerdere uren duren.

 

Als voorbereiding op een ablatie zou ik eerst een elektrofysiologisch onderzoek (EFO) krijgen.
Met dit onderzoek zou de arts vast kunnen stellen waar de ritmestoornis bij mij precies ontstaat.

 

Bij een EFO schuift de cardioloog een aantal katheters met een elektrode door de bloedvaten naar het hart. Meestal gebeurt dit via de lies of onder één van de sleutelbeenderen onder plaatselijke verdoving.
Bij mij was het echter noodzakelijk dat het onder narcose zou gebeuren en niet alleen via de bloedvaten, maar ook via de slagader.

Eerst werd met de katheters gemeten waar in de hartspier de ritmestoornis ontstaat.  Daarna zou de ablatie plaatsvinden.
Ze zijn in totaal 4.5 uur bezig geweest.

 

 

Maar helaas lukte het niet om de ablatie uit te voeren.

Wel ontdekten ze tijdens het EFO nog een andere ritmestoornis.
Alleen die ritmestoornis vergt een andere aanpak en andere voorbereiding.

Dus ik moet nog een keer  'onder het mes'. Helaas.

Na de ingreep (die dus via de slagader en 3 aders in de lies is gegaan)  werd er 20 minuten druk uitgeoefend op de lies, om nabloedingen te voorkomen.
Daarna kreeg ik een drukverband. Dat zat echt niet prettig maar moest enkele uren blijven zitten.
Ik moest vervolgens een halve dag plat blijven liggen, anders heb je alsnog kans op nabloedingen.

Sowieso was dat niet prettig dat liggen want ik had het benauwd (later bleek dus van die longontsteking) en ik was ontzettend misselijk van de narcose.
Ik heb wel 3x overgegeven op de IC uitslaapkamer.

De ingreep heeft ook enkele complicaties opgeleverd waar ik nu nog last van heb.

Zo lukte het niet om de infusen te plaatsen, ze prikten zelfs 2x dwars door mijn vaten heen. Het bloed spoot er uit.
Ze hebben wel 10x moeten prikken op verschillende plekken voor het eindelijk lukte.
Resultaat: pijnlijke, bont en blauwe armen en polsen.

En ook mijn lies is bont en blauw en zo mogelijk nog pijnlijker, al is dat wel normaal na zo'n onderzoek.

 

 

 

 

 

 

 

Helaas kreeg ik nog een complicatie: een longontsteking.

Ik kon direct na de ingreep al niet goed doorademen en ik hoestte bloed op. Ook had ik ineens hoge koorts.
Op de foto die ze maakten na de ingreep zagen ze dat ik een longontsteking had. Dus nu zit ik ook nog aan de antibiotica.

 

 

 

 

 

 

Maar.... klagen doe ik niet, want ik ben allang blij dat het allemaal redelijk goed afgelopen is.
En ook al hebben ze dan het WPW-syndroom niet kunnen verhelpen, ze hebben wel een andere ritmestoornis gevonden die meer dringend is dan het WPW-syndroom.


Zonder deze ingreep hadden ze die andere ritmestoornis nooit gevonden, zei de cardioloog.

Dus momenteel ben ik aan het herstellen en dan mag ik over enkele weken weer naar het ziekenhuis, voor zo'n zelfde ingreep maar dan net iets anders.


Voor nu doe ik vooral heel rustig aan, want ik heb nog weinig energie en kan me slecht concentreren.
Het schrijven van dit verhaal heeft me 4 dagen gekost...dat zegt denk ik genoeg.


Ik lees her en der wat, en als ik de energie heb reageer ik ook.

Maar in ieder geval ben ik weer even terug van weg geweest.

En ik voel me goed, want het is lente, het zonnetje schijnt en ik heb mensen die van me houden om me heen. Wat wenst een mens nog meer?

 

MeL Write ©2012

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow, dat is allemaal best heftig! ik zou zeggen geniet maar even van het mooie weer en houd ons op de hoogte van je vorderingen! duim en fan erbij
@Arcade: ik blijf altijd positief:) Dank!

@Pooky: dank je!

@Theun50: dank je wel, ook voor je compliment:)

@ikkiedikkie85: Ja het was wel pittig. Dank je!

@emila29: bedankt, en jij ook welkom terug;) (las net je artikel)
sterkte! en welkom terug!
allemaal wel heel heftig. klasse geschreven.
Zo, dat is niet niks! Mooi geschreven en leerzam artikel.
Sterkte.
Duim van mij.
Wat een narigheid, positief blijven !Sterkte !
heel veel sterkte duim voor je artikel