Ik haat deze vreselijke ziekte!

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Niemand begrijpt je, maar zij belooft je dat te doen en je te steunen als geen ander dat kan. Ze is er altijd... Anorexia.

Hoe kon ik zo dom zijn?

Wat op een dag begon met een stem in mijn hoofd: 'Danique, je verdient dat eten helemaal niet! Kijk hoeveel verdriet je iedereen aan doet?'. Loopt helemaal uit de hand met het resultaat van Anorexia Nervosa. En toch geloofde ik in het begin dat het goed was, althans; beter dan in mezelf snijden. Ik was de littekens zo zat en wilde stoppen... niet eten gaf hetzelfde gevoel. Namelijk; gevoelloos door het leven gaan. 

Was dat nou net wat ik nodig had!

Niemand zou hier wat van zien, en ik kreeg wat ik nodig had. Het was geweldig dat ik eindelijk een tijd in ging zonder gevoelens, herbelevingen of pijn. Ik was leeg en gevoelloos geworden, en niet voor even zoals bij automutilatie, maar voor langer. 

Wat was nou het probleem?

Ik begreep er niks van, waarom zou er een probleem zijn als ik alles onder controle had? Het begon mijn ouders echter op te vallen dat ik van dun, te dun werd. Ik werd op een avond op het matje geroepen toen mam eerder die avond mijn kamer binnen kwam. Ik had net mijn shirt uitgetrokken omdat ik zou gaan douchen.. ze kreeg de schrik van haar leven. Ze had mijn ribben op mijn rug kunnen tellen.

Vanaf dat moment werd ik onwijs in de gaten gehouden door mijn ouders. Mijn gewoonte van enkel beschuit eten was voorbij.. we kregen veel ruzie's over mijn eetgedrag. Dit resulteerde erin dat ik mijn vreemde eetgewoontes geheim ging houden. Alles wat ik moest eten van mijn ouders, moest er ook zo snel mogelijk weer uit. Ik bracht mezelf nog meer in de problemen, maar het was allang geen willen meer. Ik kon niet meer zonder. Ik moest en zou mijn lichaam aftakelen, en als het niet zo kon, dan sneed ik erin. Mijn lichaam was mijn object geworden. 

Leeg, gevoelloos, dood.

Sinds mensen weten van mijn anorexia.. durven mensen niet meer aan me te vragen hoe het met me gaat. Ze komen niet meer bij me lang. Een gesprek voeren is er allang niet meer bij, hooguit een enkelzijdig gesprek waarbij ik alleen vraag. Hiermee raak ik tegenwoordig nog meer verzonken in mijn sociaal isolement. Geen mens lijkt me te begrijpen. Ze vinden dat ik dit zelf doe.. zelf wil... zelf in de hand heb. Maar zeg nou zelf?

Wie kiest hiervoor?

Na al de tijd dat ik ervoor heb gevochten.. zie ik dat er nauwelijks een uitweg is. Alles heeft te maken met eten. Eten is gezelligheid, en omdat ik niet eet ben ik NIET gezellig. Het doet me zoveel verdriet. Leven in een wereld waarin niemand je begrijpt is vreselijk. Er zou meer begrip moeten komen voor deze ziekte, ipv de onbegrip. Zelfs vriendinnen van me, waarvan ik dacht dat ik bepaalde kwesties met hen kon bespreken hebben me om deze rede laten vallen. Ze konden niet leven met de Danique die ik nu geworden ben.. Maar hoezo? Tuurlijk maakt iets wat je zo beheerst anders.. maar dat is toch ook met andere ziektes? Zou je dan ook die vriendschap verbreken? Mij doet het veel als een vriendin die ik al vanaf groep 4 ken, me als een baksteen laat vallen omdat ik ziek ben. Juist nu ik mijn vrienden zo hard nodig heb, ben ik doodsbang dat wanneer ik ook maar iets zal uitten, ze me laten vallen. 

Het resultaat: Opkroppen

Hoe dan ook, daar is de anorexia weer om mij erdoorheen te sleuren. Want zij weet wat goed voor me is en hoe ik het beste van het beste kan bereiken. Ook zij hielp me om keihard te vechten voor mijn HAVO diploma, mijn rijbewijs, mijn propedeuse, de automutilatie. Ik kan de wereld aan met haar! Al moet ik er heel veel voor inleveren.. Ze zijn mijn lichaam afbeulen en opvreten. 

Ze is het monster in mij..

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Meisje, geloof mij er ijn mensen die wel met jou meeleven ook al begrijpen ze je niet. Kop op, je hebt de eerste slag gewonnen je maakte eht wereldkundig de rest blift een strijd maar met een kans op victorie
Ik snap je en ik voel wat je bedoelt..
Ook voor ons komt er een dag, dat we weer echt kunnen lachen, kunnen genieten en 'gezellig' kunnen zijn! Hou vol!
Het blijft een gevecht sterkte! Duim Taco
Echt heftig.. Hoop dat je deze harde strijd overwint.
de eenzame strijd spat van het scherm af, sterkte