Kanker,wat een ziekte

Door Diana1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit artikel vertel ik dat mijn moeder al meerdere keren kanker heeft overleefd door de dokters en een positieve manier van leven. In het artikel staat info in over hoe zelf een actie kunt starten voor het kankerfonds, als er niet zoveel onderzoek naar kanker was gedaan in Nederland dan was mijn moedertje er niet meer geweest. Als je haar bekijkt dan zou je niet zeggen dat ze zo vaak ziek is geweest dus blijf doneren het is van levensbelang.

Inleiding

Dit artikel heb ik geschreven zodat ik mijn ervaringen met kanker kan delen. Ik heb het geluk dat ik nooit ben getroffen door de ziekte maar bij mijn moeder en bij mensen om me heen wel. Er zijn veel mensen met kanker.

Voor de mensen die denken dat je dood gaat aan kanker, dat is niet zo. Door onderzoek worden steeds meer mensen geholpen. Daarom moeten we steun geven aan de dokter die er onderzoek naar doen. Daardoor kunnen ze meer mensen helpen. Daarom is het belangrijk dat we geld geven aan de KWF Kankerbestrijding, deze mensen zorgen dat er geld ingezameld word voor onderzoeken naar de ziekte dus geef om te blijven leven. In de laatste bladzijde kunt u allerlei soorten informatie vinden over het KWF Kankerbestrijding en hoe je zelf een inzamelactie kan ondernemen.
Ik vertel het verhaal zonder dat ik er namen bij zet en zodat niemand zich aan gevallen voeld.
Het was één van de nare gebeurtenissen in mijn leven maar ik zal het nooit vergeten hoe ik me voelde toe mijn moeder in het ziekenhuis lag. Dit is in stukjes geschreven je moet het zien als stukjes uit mijn leven over de periodes dat we met die nare ziekte in ons leven was. De tijden dat ik me verbaasde over de uitspraken van anderen en hoe ga je daar mee om.
De onwetendheid van mensen voor kanker maakt ze zo bang en dan zijn er mensen die bang zijn om de lijdensweg van de medicijnen en chemokuren dat ze zich niet laten behandelen of zo als een laatst overleden Nederlandse schrijver.
“Ik denk het weg en dan is het weg”
Ik weet niet of ik gelijk heb maar ik denk dat hij bedoelde
“Ik weet dat ik dood ga en de genezing met een chemokuur en bestralingen kan zo erg zijn dat je daar nog zieker van word en ook sterft.
De laatste tijd van mijn leven denk ik de kanker weg dood gaan doe ik toch wel maar dan misschien met iets meer kwaliteit. 83 jaar is hij geworden, jammer dat je dan op zo’n leeftijd moet lijden. Rust zacht


Het is al 25 jaar gelden en het lijkt gisteren

 

Het is nu ongeveer 25 jaar geleden dat mijn moeder kanker had dat ik het bewust mee kreeg.
Daarvoor was haar baarmoeder weg gehaald maar daar was ze niet zo ziek van en dat bleek een soort van kanker te zijn. Daarvoor was mijn oma uit Limburg van vaderskant overleden aan kanker voor in de vijftig en dat vond ik al erg maar mijn moeder.
Ik was 17 jaar en kan me nog goed herinneren dat mij moeder mij het knobbeltje in haar borst liet voelen.
Het voelde als een knikker en de weken daarna voelde aan als een boze droom.
De dagen dat je op de uitslag zit te wachten lijkt eeuwen te duren dan denk je.
Nee, het is niet kwaadaardig dat kan niet. Het is mijn moeder en dat gebeurt niet bij haar mijn moeder was nog jong 36 jaar.
We konden er gelukkig wel over praten maar omdat je aan kanker denkt denk je ook dat een mens dood gaat.
Als je er niet aan wou denken dat deed je het nog, iedereen om ons heen was in shock.
We woonden in een buurt waar iedereen elkaar kenden en er werd dus iedere dag wel aan je gevraagd hoe het met haar ging.
Al leek het een eeuwigheid te duren Het duurde niet zo lang voor dat we te horen kregen dat het een tumor was de grote van een knikker en die moest er meteen uit.
Het bleek een soort van bommetje als het er niet uit werd gehaald dan kon die knappen en de kanker zou door het hele lichaam gaan.
Er zijn verschillende soorten van kanker. Ongeveer 10 dagen later lag mijn moeder in het ziekenhuis.

 

Ze had me gewaarschuwd als ze haar lymfeklieren hadden weg gehaald dan was het een kwaadaardige tumor.
Ik ging naar het ziekenhuis met de gedachten, nog steeds “ nee, ze heeft geen kwaadaardige kanker, het gaat goed met haar en ze word weer beter.
Ze lag achter een gordijn en een goede vriendin was bij haar.
Ik had me voor genomen om rustig te blijven wat de uitslag ook was.
Ik zag meteen dat er onder haar arm ook wat was weg gehaald en als haar  lymfeklieren daar weg zouden zijn gehaald dan was het kwaardaardige kanker.
Ik raakte zo in paniek dat ik eerst hard begon te gillen en daarna kon ik alleen nog huilen.
Ik kon alleen nog maar denken,
“ Ze gaat dood mijn moeder wat the fuck”.
Haar vriendin zei “ doe rustig en maak je moeder niet overstuur”.
Ze had gelijk maar mijn moeder zei”, kom bij me zitten en zij troostte mij en ze stuurde haar vriendin een kopje koffie halen.
Dat vind ik eigenlijk wel mooi want mijn moeder was gene die de kanker had maar zij troostte ons.
Mijn oma die ook in het ziekenhuis lag kwam met de zuster. Die haar goed vast hield, ze was aan het huilen.
Mijn oma was een sterke vrouw die de oorlog had mee gemaakt maar toen ze hoorde dat mijn moeder kanker had leek het alsof haar wereld in stortte.
Mijn moeder heeft haar weer moed in gepraat.
De dagen daarna waren niet gemakkelijk en ik vind het knap dat ze zo goed heeft weten te strijden tegen de ziekte.
Ze maakte er ook gewoon grapjes over.


    

De mensen die ik gesproken heb met kanker dan lijkt alsof ze het als een strijd ervaren, je vecht tegen een ziekte.
De strijd is zwaar, mijn moeder had veel last van vocht onder haar arm.
Ze moest bestraalt worden en een paar dagen in een bestralingskamer.
Toen we een paar jaar verder waren leek het alsof ze er helemaal vanaf was en het leven ging gewoon weer door.
Ze moest wel vijf jaar onder controle blijven.
Je kunt wel denken “o, ze is toch weer beter maar zo werkt het niet als je moeder kanker heeft gehad want op een dag stond ik onder de douche en dat was ongeveer drie jaar daarna en ik voelde een knobbeltje.
Naar mijn gevoel spoelde al mijn levenslust die ik toen had door het doucheputje in de grond want je denkt meteen weer aan kanker.
Ik krijg en voel het nog steeds en rot gevoel om aan kanker te moeten denken.
Het was gewoon een ontstoken haar zakje maar toch ik schrok en schrik er altijd zo van.
Ik en mijn zus waren 17 en 14 jaar en we kregen te horen dat we het ook konden krijgen en als je ongeveer 35 jaar was moest je om de zo veel tijd borst foto’s laten maken.
Dat is niet iets waar je op die leeftijd mee bezig moet zijn.
In de vijf jaar dat je het terug kan krijgen lijkt het alsof het je leven beheerst.
Dat zijn de jaren dat je in de gevarenzone leeft.
Ik was blij dat vijf jaar voor bij gingen en ze bleef gezond dat was echt een pak van mij hart.
Bij mijn moeder kon je er altijd over praten dus ze werd er ook op aan gesproken.
We liepen een keer naar de bakker en kwamen een vrouw tegen die eerst heel aardig was maar toen ze eenmaal hoorde dat mijn moeder zich had laten opereren.
Was ze boos op haar en zei, “heb je je laten verminken”.
Ik reageerde boos en zei, ”ze heeft zich niet laten verminken maar ze heeft zich laten helpen”.
Mijn moeder reageerde zelf heel rustig, ze stuurde me vooruit naar de bakker.
Later vertelde ze me dat de vrouw zelf kanker had en het niet durfde weg te laten halen.
De vrouw overleed ook een tijd later.
Ik zelf kon het soms niet begrijpen, Als je kanker heb en je kan het laten verwijderen waarom doe je het dan niet.
Nu, achter af denk ik wie ben ik om dat te zeggen.
Iedereen zoekt zijn eigen weg.
Ik zelf ga meteen naar de dokter als ik een knobbel voel en toen ik 40 jaar werd, was het zo ver , ik voelde wat.
Ik heb meteen een afspraak bij mijn dokter gemaakt en ik moest van hem ook meteen borst foto’s maken.
Als ik daar aan terug denken krijg ik het erg benauwd want mijn moeder vertelde over de borstfoto’s.
Zij moest ze heel vaak laten maken.
Ik geloofde haar niet als ze zei dat je borst tussen twee platen werd gedrukt en net een dikke grote pannenkoek werd.
Je staat daar met platen en het is net als of je borst er af gerukt word, niet te geloven maar waar.
Ik heb altijd wel geluk gehad want het was onrustig weefsel.
Om eerlijk te wezen ben ik nooit naar de borst-controles gegaan maar heb ik altijd onder de douche gevoel naar knobbeltjes. Ik doe dat zo beetje één of twee keer per maand ongeveer twee weken na mijn menstruatie. Mijn dokter heeft het altijd wel heel serieus genomen omdat als er iets was kreeg ik ook bloed controles.

Het is wel belangrijk om het in de gaten te houden.

Ik heb er altijd normaal met mijn moeder over gepraat.
Ik dacht dan ook dat het overal normaal was om er over te praten maar dat is niet zo.
Ik ging naar een buurvrouw die al een tijd op haar sterfbed lag en zij vertelde me dat ze zo blij was dat ze met mij over de kanker kon praten.
Ze droeg een hoofddoekje vanwege haar kale hoofd en ik kom me best begrijpen dat mensen soms weg liepen want het was niet te begrijpen en het deed je veel pijn om haar te zien sterven. Iedereen verzorgde haar wel maar als ze erover ging praten dat ze de kanker had en dood ging liepen ze snel weg.
De lieve buurvrouw want dat was ze.
Ongeveer 5 maanden daar voor, we zaten met zijn tweeën bij een ander buurvrouw koffie te drinken.
Die buurvrouw vroeg aan mij wat zou je doen als je een knobbel onder je arm zou voelen”.
Waarop ik antwoorde dat ik meteen naar de dokter toe zou gaan.
Ze wees naar de lieve vrouw en zei zij heeft al sinds de winter een knobbel onder haar arm en gaat niet naar de dokter.
Ik keek haar aan en vroeg waarom ze niet ging ze keek me verdrietig aan en zei,” ik ben zo bang” en ik zei “ben je dan niet bang om dood te gaan”.
Een paar dagen later kreeg iedereen te horen dat ze niet meer te redden was en dat het al bij haar longen zat, het waren een soort van schijven geworden.
Ze is gestorven met 32 jaar en ze liet twee jonge kinderen achter ik zeg niet dat als ze eerder gegaan was dat ze het gered had want haar moeder en tante zijn er ook jong aan gestorven.
"Mijn moeder kreeg het in 1996 en is ervan genezen en het was een borst besparende operatie.
Het was zwaar maar ik dacht toen dat het de beste keuze was en dat was ook zo!"

Dat niet iedereen er zo over dacht werd me duidelijk in 2001 overleed een bekende actrice heel Nederland was geschokt ook omdat ze zich niet wou opereren.
Ze zeiden dat ze ijdel was en niet in zich wou laten snijden maar ik kon het niet begrijpen want in mijn ogen was ze een hele slimme vrouw.
Misschien was ze ook bang voor de chemokuur en bestralingen omdat haar vader die had gehad en dat had ook niet geholpen. Ze ging haar genezing in de paranormale wereld zoeken maar op 45 jarige leeftijd is ze overleden.


Het rare vond ik de uitspraken van de mensen.
Hieronder schrijf ik de uitspraken die me het meest bij zij gebleven.
“ Heb je je laten verminken”
“ Een borstbesparende operatie’ ik liet me de hele borst eraf halen”.
“ Leef je nog ik dacht dat je al dood was.”
Het verbaasde me dat mensen vaak zo hard tegen haar waren.

Het meest hekel had ik er nog wel aan als mensen elkaar uit schelden met het woordje kanker.
Kankerlijer, krijg de kanker volgens mij als je iemand heb zien lijden aan kanker.
Dan denk je wel anders want het is niet iets om mee te spotten.
In 2004 werd ik 36 jaar voor mij bleef het een jaar met spanning omdat mijn moeder het met die leeftijd kreeg, heb je een doodspanning. Ik was er echt bang voor. In dat jaar kwam ook het einde aan het leven van een bekende actrice/zangers.
Vlak voor dat ze 35 jaar werd overleed ze aan borstkanker.
Ze heeft een hele tijd in een bekende serie in Nederland gespeeld.
In deze serie speelde ook een aan jonge actrice en zij overleed in 2006 aan darmkanker. In 2004 kreeg ze te horen dat ze kanker had, ze werd geopereerd en kreeg chemotherapie maar uiteindelijk verloor ze de strijd. Toen ik ongeveer 21 jaar was is mijn oma overleden aan darmkanker dat was niet leuk om haar te zien lijden. Gelukkig waren er ook goede verhalen in 2003 kreeg een bekende zangeres op 29 jarige leeftijd. Borstkanker, ze werd geopereerd en onderging de chemokuur. Een jaar later ging het weer beter met haar. 2005 kreeg weer een bekende zangeres borstkanker en weer het zelfde ook zij werd beter. Ik ben in 1968 geboren hun ook misschien was het een goed jaar.

In mijn omgeving gingen er ook mensen dood maar er waren veel die het kregen en weer beter werden. Zoals een vriendin van mijn moeder, haar borsten zijn eraf maar ze leeft.
De vrouw die bij de voetbal als vrijwilliger werkte, ze ging dood aan borstkanker maar haar dochter die het ook kreeg, heeft het overleeft. Een neef van mijn moeder werd weer beter. Er is dus hoop en ik weet niet hoe ik zal reageren als ik het heb maar ik denk niet meer meteen dat je dood gaat.

Er word veel onderzoek naar gedaan en het gaat vaak niet alleen over het onderzoek maar ook dat je erover kunt praten.


Mijn moeder heeft vorig jaar weer kanker gehad en ze is weer geopereerd. Het was niet kwaadaardig, we zijn er ook niet meer zo schrikkerig voor maar ik blijf bang. Bang om haar te verliezen.

Mannen en vrouwen
Kunnen borstkanker
Krijgen.

 

 

 

 

 

KWF Kankerbestrijding
http://www.staoptegenkanker.nl/Content/InDrieStappen.aspx
Deze link is van het KWF Kankerbestrijding, er zijn meerdere acties waar je aan mee kan doen dus ga kijken wat je kan doen.
Start meteen met jouw actie!

Op dit actieplatform kan iedereen die iets wil doen tegen kanker, een eigen actiepagina aanmaken voor zijn of haar unieke actie. Online donaties werven wordt op deze manier gemakkelijk voor iedereen. Van start gaan is simpel. In drie stappen:

1) Meld jouw actie aan
Verzin een mooie naam voor jouw actie. Vul ook alle andere details in. Je krijgt direct toegang tot jouw eigen actiepagina. Je kan alle informatie over jouw actie online bijhouden en leuke berichten, filmpjes en foto’s plaatsen.

2) Vertel de rest
Jouw actiepagina krijgt een eigen link, deze kan je via sociaal media of e-mail delen. Iedereen die jouw actiepagina bezoekt, kan direct online doneren of een reactie plaatsen.

3) Verzamel donaties
Op jouw pagina worden alle online donaties automatisch bijgehouden. De afhandeling van de betalingen gebeurt in een beveiligde betaalomgeving. Het geld wordt geïnvesteerd in kankeronderzoek
.

 

 

 

 


Contact

Bezoekadres:
Delflandlaan 17
1062 EA Amsterdam
Tel: 020 - 570 05 00
Fax: 020 - 675 03 02
Bekijk de routebeschrijving
Postadres:
Postbus 75508
1070 AM Amsterdam
Openingstijden: ma - vrij: 9.00 - 18.00 uur za - zo: gesloten


Heb je een vraag, opmerking of suggestie? Mail ons dan gerust. Om ervoor te zorgen dat jouw vraag direct bij de juiste personen terecht komt hebben ze ingedeeld per soort vraag:

Help! De website doet het niet!
Voor technische vragen over de website of je actiepagina:
kwfhelpdesk@conclusion.nl

Er klopt iets niet in de tekst of de foto's
Voor vragen over de content op deze website:
redactie@staoptegenkanker.nl

Ik wil meer weten over jullie
Voor algemene vragen over doneren, Sta op tegen kanker of KWF Kankerbestrijding:
info@staoptegenkanker.nl

Ik heb een vraag over actievoeren
Voor vragen over acties of evenementen:
info@staoptegenkanker.nl

Voor bedrijfsacties: bedrijven@staoptegenkanker.nl

Sta op tegen kanker is een initiatief van KWF Kankerbestrijding.


KWF Kanker Info Lijn
Informatie en advies voor kankerpatiënten en hun naasten?
Bel de KWF Kanker Info Lijn 0800 - 022 66 22 (gratis)

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed dat je dit van je af schrijft! Welkom hier
Wow, van verschillende kanten een kijk op deze ziekte. Positief blijven...!
duim voor je artikel.Pas wel even de titel aan, en kijk je tekst nog even door op typefouten.
dikke duim en fan erbij !