Ik heb vreselijk nieuws. De baron is dood

Door Berna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Je kunt je zo wanhopig voelen als er zomaar iemand of iets uit je leven verdwijnt. Ik wil dit graag met je delen.

                                       De baron is dood

 

Met de telefoon in mijn hand staar ik niets ziende naar buiten.
Het bericht wat ik net gekregen had, was als een mokerslag aangekomen.
De Baron was dood, zomaar, omdat hij te weinig water had gekregen, omdat de grond onder zijn voeten weggevaagd was.
Iedere vezel in mijn lichaam trilde van verdriet.

Hij was zo knap en groot bovendien. Hij toornde meters boven mij uit, als ik naar hem keek.

Er was altijd een glimp van de schaduw van de zon naast mij neergevallen, als ik tegenover hem had gezeten op het bankje. 

Ik ga na dit vreselijke bericht, op het bankje zitten en kom hier de eerste uren niet meer van af. Wat moeten de mensen nu in vredesnaam, zonder de Red Baron, zoals hij door iedereen genoemd werd?

Als klein kind was ik onder hem doorgekropen, ik had verstoppetje gespeeld en we waren uren zoet geweest bij de Red Baron.
En nu was hij dood, zo maar weggevaagd uit de grond gerukt, met een grote diepgraver. Het uitzicht zou nu zeer kaal zijn, onherkenbaar ook.
Ik besluit naar zijn plek te gaan, waar hij sinds mijn voorvaderen gestaan had, om aan hem mijn laatste eer te tonen.

Op de plek aangekomen, zie ik de Red Baron op een meters hoge hoop liggen.
Je kon nu kilometers ver kijken en de eerste heipaal werd al de grond in geslagen.
De Red Baron was dood, om plaats te maken voor een nieuwe woonwijk.
Mijn hart huilt en ik aai over de bladeren die nu slap hingen.
Vermoord hadden ze deze gigantische Bamboe plant, wat mijn woonplaats altijd zo'n aparte uitstraling had gegeven.

Strompelend en huilend ga ik naar huis en dagen later galmde het nog in mijn hoofd na; De baron is dood.

 


Ze gaan maar door

Grote stukken natuur verdwijnen voor het aanleggen van nieuwe wegen, nieuwe woonwijken en Nederland wordt steeds groenarmer.
Als ik uit mijn keukenraam kijk zie ik struiken en bomen, maar soms hou ik mijn hart vast als ze op een dag komen ‘’snoeien’’. Grote takelwagens staan er dan in de straat en je ziet bomen verdwijnen, de allermooiste struiken en één keer ben ik zelfs in paniek de straat opgerend om hen tegen te houden. ‘’Tja, dit is een opdracht van de gemeente mevrouwtje, wij doen alleen maar ons werk’’, en dan sta je daar met een mond vol tanden.
 
Machteloosheid

De hele dag voel je je onrustig terwijl ze bezig zijn en als ze eindelijk om een uur of vier de straat uitrijden zie je de kaalheid en daarachter zie je de auto’s rijden, die je eerst niet zag vanwege de beschutting.
Dagenlang kan ik dan van slag zijn, maar wat doe je ertegen? Dingen slikken, er zit niets anders op.

Afscheid nemen van een beeld

Je neemt dus niet alleen afscheid van mensen, dieren, maar ook van de bomen en planten. Alles wat leeft en bloeit neemt een zo’n belangrijke plaats in. Je raakt gewend aan de beelden als je uit het raam kijkt. Zelfs nu kan er sprake zijn van een rouwproces, maar die wordt veelal niet begrepen.
Wie huilt er nou om een paar bomen en struiken? Ik dus, want ik heb moeite met veranderingen, vooral als deze rigioeus gebeuren, zonder dat je er iets tegen kan doen.

De baron is dood

Ja, hij is echt dood en niets lijkt meer hetzelfde van wat het was.

 Totaal verloren

Langzaam loopt hij rond
zichzelf zoekend
een ander zoekend

 

Het is nacht
De maan en sterren
brengen verlichting
maar bereiken zijn hart niet

 

De kaars is uitgegaan,
hoop vervlogen

 

Hij loopt nu gebogen
zoekend naar iets
herkenbaars misschien?
Maar hij kan niets vinden

 

Het licht in zijn ogen
is ver te zoeken

 

Hij besluit neder te dalen
en roept om hulp
maar zijn roep is niet te horen

 

Hij is met zich zelf
en anderen…

Totaal verloren

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
We hechten niet alleen aan mensen, maar zeker ook aan planten, dieren en dingen.. Mooi geschreven.
Geweldig geschreven.
Heel mooi artikel..
Zonde al die natuur weggemaaid, mooi beschreven.
Ik heb alles achtergelaten, leef in een stad waar ik de weg niet ken, ken de mensen hier niet... vreemd huis.. totaal een aanknopingspunten. Ik verlang hevig naar die ene boom, die ik wel kan uittekenen en waar ik mijn herinneringen heb liggen. Onder die boom zouden de mensen mij kennen en gedag zeggen. Voor mij is die boom nu dood en dat is een rouwproces ja!
achhh.............duidelijk verhaal! d
De dood. bijzonder... Mooi verwoord!