Mijn leven op z'n kop

Door Nanda87 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe mijn leven ruim drie jaar geleden ineens omsloeg...

Twintig en een half was ik, de dag waarop mijn leven veranderde.

Op een doodgewone dag was ik aan het werk toen ik licht in mijn hoofd werd. Alle kleuren die ik zag werden wazig, ik liep richting een stoel toen ik werd aangesproken. Ik probeerde zo normaal mogelijk antwoord te geven. “Gaat het wel?”, hoorde ik nog vragen.
Het volgende dat ik weet is dat ik op de grond lag, een enorme klap was het geweest. Alles deed zeer en toch wilde ik opstaan, maar halverwege viel ik opnieuw neer. Weer werd alles zwart en opnieuw kwam ik bij, nog steeds op de grond. Met een rolstoel werd ik naar een kantoor gebracht waar een taxi gebeld werd om me naar huis te brengen.

Ik was moe, doodmoe, kon het ene been niet voor het andere zetten waardoor ik met de rolstoel naar de taxi gebracht werd. Ik hees me naar binnen en werd naar huis gereden. De chauffeur begreep niet hoe zo’n jong meisje er zo aan toe kon zijn, maar bleef vriendelijk kletsen over ditjes en datjes. Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te zijn, tot ik het gezicht van mijn vader zag… “Naar binnen en eten jij! Dit krijg je er van als je niet eet!” Ik begreep er niks van, ik hád gegeten! Niet veel, dat deed ik nooit, één boterham in de ochtend en één tussen de middag was altijd genoeg. Meer ging ook niet, dan werd ik misselijk en kwam alles er binnen een uur weer uit, waarom begreep niemand dat? Zo gek was dat toch niet?

Op advies van mijn manager en na lang aandringen van mijn moeders kant ben ik de volgende dag naar de huisarts te gaan. Ik legde uit wat er gebeurd was en hij zei dat flauwvallen bij pubers heel normaal is en dat ik misschien daar nog een vlaag van had meegekregen op mijn twintigste. Hij raadde me aan ‘smiddags even bloed te gaan prikken en dan hoorde ik het wel.
De uitslag liet niet lang op zich wachten, nog diezelfde week werd ik gebeld dat ik naar de huisarts moest komen voor een verwijsbrief. Ik schrok en ben zo snel ik kon naar hem toe gegaan. De huisarts vertelde dat mijn bloedwaarden dramatisch waren en dat hij me doorverwees naar een internist, volgens hem moest er iets achter zitten, maar hij kon niet zo snel zien wat.

De afspraak met de internist volgde omdat de symptomen vaag waren, opgezette buik, zere rug en misselijkheid, wilde hij mij helemaal onderzoeken. Er zijn röntgenfoto’s gemaakt, scans, echo’s, bloedonderzoeken waarbij zo’n 12 buisjes bloed zijn afgenomen. Noem het maar op of ze hebben het onderzocht. Uiteindelijk kwam het verlossende woord, ik had een nierprobleem en werd doorverwezen naar de uroloog.
Ook de uroloog wilde onderzoeken doen voor er een diagnose gesteld kon worden. O, en onderzoeken kreeg ik, opnieuw werd ik binnenstebuiten gekeerd, kreeg ik echo’s en er werd een test gedaan met een radioactieve stof die in mijn bloedbaan gespoten werd. Dit laatste was zo heftig dat ik, binnen twee minuten nadat de stof was ingespoten, een enorme migraine-aanval kreeg. Dit bleek de test die de doorslag zou geven, mijn nieren functioneerden nauwelijks nog.

Een mokerslag was het, ik zag het dialyseapparaat al naar me lonken, mezelf op een transplantatielijst staan. Maar volgens de arts had ik min of meer geluk. Mijn ene nier bleek een schrompelnier, een verschrompelde nier met een erg beperkte werking, zo’n 7%. De ander was juist enorm vergroot door de ophoping van alle afvalstoffen, die niet meer afgevoerd werden. Er zat bij beide nieren een vernauwing in de urineleider van de nier naar de blaas waardoor de afvalstoffen ophoopten. Hier kwam mijn opgezwollen buik vandaan, hier kwamen ook mijn rugpijn en migraine vandaan, dit was waar ik al 7 (!) jaar mee rondliep en het kwam volgens de uroloogvrijwel alleen voor bij mensen boven de 75 jaar. Ik was nog geen 21…

Een operatie volgde waarbij een stent werd ingebracht in mijn beide urineleiders. Opnieuw werd ook het onderzoek met de radioactieve stof uitgevoerd, dit keer met migraine maar vele malen minder heftig dan de eerste keer. De curve in de grafiek bleek een positieve lijn aan te geven en dit was dus echt mijn mankement. Vanaf nu kon het alleen maar beter gaan!

Ik werd opnieuw geopereerd om de eerste urineleider in te korten. De vernauwing werd weggehaald en de urineleider werd opnieuw aan de nier bevestigd. Na de operatie was ik duf van de narcose en morfine, ik merkte pas dat de huisarts aan mijn bed stond toen hij in mijn voet kneep. Wat hij zei of wat hij vroeg weet ik niet, binnen vijf minuten was ik weer in dromenland. Het herstel verliep goed al was ik enorm benauwd om mijn littekens te zien, het waren er vier hadden ze gezegd. Ik ben nogal een doemdenker en was er van overtuigd dat het enorme ritssluitingen waren, maar de urologen waren onverbiddelijk. Ik moest kijken terwijl het verband verwisseld werd, anders werd de angst volgens hen alleen maar groter. Het bleken vier kleine sneetjes, met oplosbare hechtingen. In niets leek het op wat ik me had voorgesteld, al vond ik de drain uit mijn huis er toch wel wat naar uitzien.

Na deze eerste operatie werd ik goed onder controle gehouden, als dit goed ging, werd er met de tweede nier hetzelfde gedaan. Maar voor ik goed en wel hersteld was werd er een volgende ingreep gepland. De stent in de urineleider werd vervangen. Vervolgens werd de tweede grote operatie gepland, uitgesteld en opnieuw gepland. Een dag voor mijn 21e verjaardag zou het worden…

De vraag was alleen dit keer of dezelfde operatie als bij de eerste nier haalbaar was of dat verschrompelde nier verwijderd zou worden. Ik zou het wel merken als ik bijkwam…
Ik kwam bij en was een stuk helderder dan na de eerste grote operatie, ik voelde meteen hoeveel verbandjes ik op mijn buik had. Ik telde er vier, wat betekende dat de nier nog in mijn romp zat en alleen de urineleider ingekort was. Ik was in de voorgaande maanden nooit zo blij geweest als op dat moment! Vier dagen later werd ik uit het ziekenhuis ontslagen en begon het revalideren.

Ik moest het extreem rustig aan doen om de interne wondjes de tijd te geven te herstellen. In totaal ben ik vanaf de dag dat ik flauwviel in november tot de dag dat ik weer volop aan het werk ging. In die tijd heb ik een onmetelijke berg kaarten gehad van alle lieve mensen om mij heen, ik heb geleerd wie mijn echte vrienden waren en zijn, ik ben 21 geworden met een lijf vol morfine en slangen, maar het belangrijkste is dat ik genezen ben! Met dank aan mijn geweldige ouders die keer op keer met mij naar het ziekenhuis geweest zijn en aan mijn lieve broertje die heel wat te verduren heeft gehad omdat vrijwel alles om mij draaide in huis, ben ik er bovenop gekomen.

Inmiddels ben ik bijna vier jaar verder en ben ik nog steeds onder controle. Elke keer is het toch weer heel spannend, maar tot nu toe altijd goed geweest! Ik kan alles, ik mag alles en hoef nergens rekening mee te houden, ik eet als een bootwerker en ben bijna 20 kilo aangekomen (mocht ook wel, ik woog met mijn 1 meter 80 nog geen 45 kilo meer…), ik heb de liefste jongen leren kennen die ik me maar kon wensen en die me al drie jaar lang alles geeft wat mijn hartje begeert en die vooral in de beginperiode engelengeduld met me gehad heeft. Maar bovenal ben ik blij dat ik weer mijn gezonde, gelukkige, blije, soms ietwat kinderlijke zelf ben die ik was, alleen elf jaar ouder!

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat naar en vreemd dat je die aandoening op zo jonge leeftijd kreeg.Duim voor je verhaal
Erg goed artikel duim voor jouw.
In 1 ruk gelezen,boeiend en aangrijpend,dikke duim van mij,en het aller aller beste gewenst
***Duim*** en groetje oussama.... fan erbij
Een meeslepend verhaal. Dank voor het delen. Een dikke duim van mij en fan erbij