Een levenlang obesitas

Door Surya gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

een gastric bypass doe je niet zomaar,daar gaat een mensenleven aan vooraf

eindelijk ,ik kan wel janken van geluk. ik wordt geopereerd en krijg een gastric bypass.een vrolijke dikkerd? mijn neus uit.misschien wel gezellig maar dat ben ik waarschijnlijk als slankerd ook en anders ben ik het nooit geweest.
ik kan me de tijd niet heugen dat ik echt slank ben geweest.
als baby was ik al een michelinvrouwtje want ik werd opgevoed vanaf mijn geboorte met mariakaakjes en volle melk.
mijn moeder had geen borstvoeding en in begin jaren vijftig was er nog geen blikken babyvoeding. dus er werd maar wat aangerommeld als het kind maar groeide en gezond was. uitzonderingen natuurlijk daar gelaten. dik worden zit ook in je genen.

op de lagere school enorm gepest en uitgescholden voor tante taartje.
bij een balspel als laatste gekozen omdat ze je wel moesten kiezen.
op kinderzieltjes werd niet gelet.daar mocht overheen gewalst worden.

in de pubertijd een paar jaartjes redelijk minder dik.
toen kreeg ik verkering en heb meteen tegen mijn toenmalige toekomstige man gezegd"kijk nu goed naar mijn moeder,zo wordt ik later ook".

mijn man hield ook toen al van iedere gram van mij .
ook dat is eigenlijk niet goed want daardoor eet je zelf ook vaak meer. mijn man is een echte zoetekauw ,een snoeperd eerste klas.
ach ,neem jou nou ook een ijsje en ik zou wel trek hebben in............
ja vul maar in,er is zoveel te snacken.

na mijn zoon's geboorte ging er maar bar weinig gewicht van af.
van de 15 aangekomen kilo's ging er maar 6 kilo vanaf.
na mijn dochters geboorte was ik net zo zwaar als aan het einde van de zwangerschap van mijn zoon.

als je dik bent wordt je niet serieus genomen. dat zat niet tussen mijn oren maar duidelijk in mijn gevoel.als ik zomers op een terrasje zat met een ijsje of bij de frietboer stond kon ik de gadachten al op afstand horen. je ziet wel waarom ze zo dik is.ieder pondje gaat door het mondje.je kunt wel zien waar de pondjes vandaan komen.
en jongens dachten dat ze vrij spel hadden want die griet kon toch geen vent krijgen.
in je pubertijd is uiterlijk een belangrijke factor want de hormonen spelen de baas.weer wordt je zieltje behoorlijk betreden.

mijn eerste hongerdieet.zware postnatale depressies zorgden ervoor dat het lijnen te ver ging. ik had dagen dat ik maar 1 tomaat at omdat ik de dag ervoor een vol bord nassi had gegeten bij mijn schoonmoeder .
ik wilde niet dat ze merkte dat ik aan het lijnen was.
mijn schoonmoeder was erg mager en heeft haar leven voor de overgang altijd een strijd gehad om kilo's aan te komen.
zij at pure bakkersgist en potjes slagroom en bij iedere tegenslag viel zij kilo's af.
krom,krom,krom. ik weet het maar was toen niet voor rede vatbaar.
natuurlijk de kilo's vlogen eraf maar de hoofdpijnen werden erger en erger.ik ging er bijna aan onderdoor.

mijn man greep in. zo kon het niet langer. emotioneel een wrak.
ik moest aan mijn kinderen denken.
ik had teveel mooie dingen in mijn leven waarvoor ik moest leven.

we woonden toen in amsterdam op tweehoog in de indische buurt.
als plattelandskind kon ik niet wennen in de stad. een schreeuwbuurvrouw onder ons,die overal kritiek op had.
buurvrouw wat is je was goor en buurvrouw ,je mag eens nodig je trap schoonmaken. ik werd bloednerveus van haar.
boven ons een oud echtpaar waar de vrouw behoorlijk dement van was.
die vrouw behoorde niet meer thuis te wonen.
ik deed bij hun de huishouding omdat er geen hulp wilde blijven.
op een gegeven moment moesten daar de ramen gelapt worden.
het waren van die ouderwetse ramen die hingen in touwen en die moest je eruit halen als je ze wilde lappen. wilde ze me naar beneden duwen omdat ze dacht dat ik de ramen wilde stelen.
onder haar kussen een oud handtasje waar een ouwe nachtpon met een panty inzat. dat was haar bruidsjapon en niemand mocht eraan komen. haar man mocht niet bij haar in bed want dat was een oude viezerik en zij een jong meisje.
als ze een helder moment had was het een schatje. erg aanhankelijk.

op een gegeven moment konden we gelukkig woningruil naar een dorp vlakbij amsterdam doen.het koste ons toen een kapitaal aan sleutelgeld ,maar gelukkig weg uit grote stad. ik wil er nog niet begraven liggen,echt ik ben geen stadsmens,meer één voor een groot dorp.

langzaam dijde het weer uit. ongemerkt kwamen de kilo's er weer aan. omdat ik zelf mijn kleding naaide had ik er niet zo'n erg in omdat ik de naden wat breder knipte voor de zekerheid.de mensen waar ik me omging waren ook niet allemaal even slank dus viel het niet zo op.

tot we weer gingen verhuizen naar een groter dorp,in mijn ogen een kleine stad. ik kende er niemand en ik begon mij te verwaarlozen. vormeloze kleren veel lezen wel een knots van een boek per dag ,waardoor ik niet veel beweging kreeg.
stiekem stukjes brie en andere franse kaas opeten,eerst een klein stukje en toen iets meer en toen maar de hele verpakking anders zou het opvallen dat ik hele kaasjes at. de verpakking in stukjes onder in de prullebak.wie hield ik nou voor de gek.

na driekwart jaar kreeg ik een baantje bij een schoonmaakbedrijf en kreeg ik langzamerhand weer kontact met de buitenwereld.ik begon weer te fietsen en werd weer actiever.ik begon mezelf weer te verzorgen verloor mezelf weer in een hongerdieet. iets minder desastreus en met meer beweging .het ene na het andere dieet, atkins,mayo,eiwit,teveel om op te noemen. de weigthwatchers ,daar had ik wat moeite mee. je werd openlijk voor kakkert gezet als je gewogen werd.ik heb het nu over ongeveer 24 jaar geleden.

toendertijd wilde ik al graag een gastric bypass. de dokter zei toen dat deze ingreep niet vergoed werd door het ziekenfonds en dat de operaties werden uitgevoerd in belgië.
ik kreeg toen ponderal voorgeschreven.
welk prima,ik sloeg hele maaltijden over. ja hoor,dat hielp fantastisch.

tot de dokter zei dat ik dit middel niet onbeperkt mocht gebruiken want ik kon er hartritmestoornissen van krijgen.last van mijn milt en andere klachten. dat had hij me van tevoren wel mogen vertellen.
ik stopte met roken,tel uit je winst.
na 6 jaar ging ik weer roken want ik dacht dat ik dan weer af zou vallen. maar mooi niet. iedere kilo bleef zitten waar het zat.

op een gegeven moment nadat we weer verhuisd waren,gelukkig wel in het zelfde dorp naar een groter huis,vroeg mijn nieuwe buurvrouw of ik zin had om met haar samen naar een sportschool te gaan om af te vallen. nou graag zelfs.
3 x per week een half uur op de toestellen en een uur grondoefeningen. een stukje callanetics,een stukje fitness,perfect.
we werden gedrild en veel deelnemers hadden een hekel aan de manier van lesgeven van de sportlerares maar ik niet. dit was wat ik nodig had. in 4 maanden 26 kilo eraf. begeleid lijnen en iedere week gewogen door een dokter met lijntips. tot ik op mijn werk met een vinger in een machine kwam.dag sporten ,diverse nare dingen,overlijden van mijn schoonzusje op mijn verjaardag,kortom teveel om op te noemen.
echt zo'n neerwaartse spiraal.

wederom moesten we weer verhuizen voor mijn man z'n werk.
dit keer naar brabant.andere omgeving ,andere mentaliteit en geen klaverjassers. ik had veel moeite om mensen te leren kennen
nadat mijn vinger genezen was kon ik gelukkig vrij snel werk vinden in de thuiszorg.
ik deed dit met veel plezier en ging weer op zoek naar een sportschool om het sportieve gebeuren weer op te pakken.
genoeg sportscholen maar geen één die les gaf zoals de lerares in het vorige dorp.
een tijd lang vrij stevig geweest maar niet overdreven in mijn ogen.
voor mijn gevoel ging het wel goed. ik had een paar forse vrienden waar ik wel twee keer inpaste.verschrikkelijk lieve vrienden waar ik mij goed bij voelde. daar kon ik mezelf zijn.

in tweeduizend werd alles anders.de grote transformatie werd door de goddelijke wereld in gang gezet. eerst langzaam en langzamerhand steeds sneller.alles wat fout kon gaan ging fout.
alles wat mijn man en ik wilden ondernemen ging fout.
financieel alles gegeven tot op de laatste cent,ons huis en alles wat geldelijke waarde had.maar gelukkig onze gezondheid behouden.
10 jaar heeft deze verandering geduurd en langzaam klauteren we er weer uit. ook vele kilo's zwaarder.
natuurlijk vond de dokter dat ik af moest vallen,ik had inmiddels overal last van.hoge bloeddruk,cholesterol,ademnood en vooral hyperventilatie.
een tweedaags hartonderzoek wees niets aan.pillen slikken ,bloedprikken en al wat niet meer.

toen kwam ik jasmine tegen.
ze zei: waarom ga je niet voor een maagbandje,ik heb het ook"!
ik antwoorde dat ik dat niet kon bekostigen.
"o,maar dat betaald het zieken fonds,dat beslist de chirurg. als hij vind dat je ervoor in aanmerking komt dan doet het ziekenfonds mee.
de obesitaskliniek in bergen op zoom heeft bepaalde afspraken met de ziekenfondsen en hebben op dit moment ongeveer 900 operaties per jaar".
met als gevolg dat ik nu een gastric bypass krijg want dat vond de chirurg dr Feskens beter.
het is geen wondermiddel maar het beste hulpmiddel wat bestaat.
je moet ten allertijde alert blijven op wat je eet. ook in kleine porties kun je veel vet stoppen.
ik loop me nu al te verlekkeren als ik door het winkelcentrum loop. dank aan ms mode en de grote matenafdeling van de c&a en aan miss etam,maar ik wil ook zo graag naar de winkels waar de maten niet ophouden bij maat 46.
geen tenten meer,geen onderbroeken waar je U tegen zegt.
niet langer verstoppen als je je ongelukkig voelt. achter de pc ziet men je tranen van onmacht niet.

dus geen levenlang obesitas,maar nog een stuk leven waarin als de goede God het wil ik mag genieten. nu ben ik 9 maanden verder en 33,5 kilo afgevallen en totaal een ander mens,mijn hoge bloeddruk is weer prima en mijn cholestorol is weer oke en ik kan weer lange afstanden lopen  en fietsen.

hihihihi,van de week kon ik ook terecht bij vera moda en hennes &maurits liefs hilda

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan heel veel dingen herkennen in je verhaal .echt even slikken maar heeft me wel aan het denken gezet .bedankt voor het delen van je ervaring het helpt mij enorm. veel liefs sky
ik heb het nog eens gelezen, vind het een erg persoonlijk en mooi geschreven verhaal, nu ik over het 'heftige' heen ben
MeLWrite,voor mij is dit schrijven een verwerking van een hele lange tijd. het heeft mijn leven voorgoed vranderd.de inpact is onvoorstelbaar groot geweest.ieder pondje gaat niet zomaar door het mondje,het zit in je genen en je hebt mazzel als je het niet in je genen hebt.
bedankt voor je reaktie
Zo, met dit artikel gun je de lezer een bijzonder persoonlijke blik in jouw leven.
Het zal voor velen heel herkenbaar zijn denk ik.

Zo te lezen ben je goed bezig en voel je je ook veel beter. Dat is het belangrijkste, dat je je goed voelt. Dat maakt alles de moeite waard!
Duim erbij!
***Duim*** en groetje oussama....
Heftig verhaal. Dank dat je de andere kant liet zien. Een dikke duim
janneke1969,het is behoorlijk heftig geweest.er kwam op zembla een aflevering over maagverkleinende operaties en toen werd er zo gemakkelijk over gesproken ,zo in de trant van "te dik nou dan neem je toch een maagverkleining en als voorbeeld namen ze twee vrouwen die bij mc donalds en burgerking de deur plat liepen en naderhand weer moeite deden om zo gauw mogelijk daar weer de deur plat te lopen.zo werkt het beslist niet.het is geen tovermiddel maar wel een goede manier om bewust met eten om te gaan.bedankt voor je fijne reaktie