Niet zo lekker in mijn vel

Door Pepermouth gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Waarom voel ik me steeds zo depressief? wanneer gaat dit over? Ik wil van mijn kind genieten. Ze groeit zo snel...

Postnatale Depressie

Op 30-06-2011 ben ik de mama geworden van een prachtige dochter.  Een bevalling van 8 uurtjes.De eerste dagen was het wel even wennen. Wat is ze mooi, wat is ze rustig. Manlief had maar 1 week verlof. Ik had toen 3 dagen kraamzorg. Als je kindje geboren is en alles goed is gegaan, heb je alle reden om blij te zijn. Maar ik ben niet blij. Ik voelde me soms zo alleen, doe ik het wel goed, Ben ik wel een goede moeder voor? Daarna werd het allemaal maar zwaarder. Mijn gezondheid liet mij in de steek. Streptokokken bacterie opgelopen, galstenen die weg gehaald moest worden, steeds hoge koorts,, door dit allemaal kwam ik in een postnatale depressie. Ik was zo emotioneel. Waarom huil ik toch met de stomste dingen? waarom ben ik zo snel geirriteerd? Hier een aantal syptomen:

 


Angst die je niet kunt verklaren
Angst jezelf en je kind iets aan te doen
Angst om gek te worden
Angst dat het nooit meer over gaat
Angst om televisie te kijken (nare beelden op jezelf betrekken)
Angst voor scherpe voorwerpen
Depressie
Somberheid
Prikkelbaarheid
Snel geïrriteerd zijn
Grote onzekerheid
Rusteloosheid/opgejaagd gevoel
Gedachten aan zelfdoding (suïcidale gedachten)
Hyperventilatie
Concentratieverlies
Agressiviteit b.v. tegenover anderen: je man, je buurvrouw, huisdier...
Transpireren (opvliegers) vaak ook in de nacht
Slapeloosheid of juist heel veel slapen
Slecht eten of juist veel eten
Vermoeidheid
Lethargie (lusteloosheid), nergens meer toe komen
Overbezorgdheid met name gericht op de baby
Onscherp zien
Concentratieverlies (vergeetachtig)

 Wat een naar gevoel. Steeds die gedachten die maar rond zwerft in mijn hoofd.  Op internet had wat informatoe gezocht, En ik dacht nee joh, dit heb ik niet. POSTNATALE DEPRESSIE? Echt niet. Ik ben niet depressies dacht ik. Ik schaamde me een beetje en kon met niemand erover praten. Zelfs met mijn man niet. Die zag het aankomen. die moest me letterlijk naar de huisarts trekken!  Mijn huisarts herkende het meeten. Ik was eigenlijk wel een beetje opgelucht.  Ik had een lage Hb gehalt, en te laag werkende schildklier. Ze had bloed laten prikken en gad me hiervoor medictaie. Ze stuurde mij door naar de prezens (mamakits). Het is nu bijna 8 maanden geleden. En nog steeds, ik ben nog steeds niet meer hetzelfde persoon. Ik heb een schat van een kind. Heel rustig. Huilt alleen als ze honger heeft. wat bof ik met haar. En natuurlijk de liefste man en een zorgzame familie om mijn heen. Ik zit steeds met de zelfde vraag? Waarom ben ik dan toch zo depressief? Ik zit niet echt lekker in mijn vel. Ik loop bij de psychiater, ik gebruik medecijnen. Maar toch... volgende week wordt er gestart met een nieuwe behandeling. (EMDR), Ik ben reuze benieuwd, kon ik me maar 50% mezelf worden.... Het valt allemaal niet mee. Maar ik geef niet op. Het heeft wel tijf nodig,.. Het komt allemaal goed!!!

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel veel sterkte gewenst .
Duim en fan erbij !
Ja is niet gemakkelijk om mee om te gaan, veel sterkte
sterkte
Heel veel sterkte en goed dat je er een artikel over hebt geschreven.Je hebt er een fan bij.
duim en fan erbij !