En toen werd ik opgenomen..

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Als een eetstoornis zeer ernstig is of andere 'minder' intensieve behandelvormen te weinig effect hadden. Daarnaast kan andere problematiek (psychiatrische, lichamelijke, thuissituatie) ook aanleiding geven tot een klinische opname.

Wat houd een klinische opname in?

Na lange wachtlijsten of intake gesprekken is het dan eindelijk zover dat je hulp kunt krijgen voor je eetstoornis (anorexia nervosa, boulimia nervose of BED). Er komt veel kijken bij een opname, naast dat het onwijs eng is, is het ook erg spannend om vijf dagen van huis te zijn en keihard te moeten werken aan je ziekte om beter te worden. In de omgeving, reageren mensen vaak met onbegrip op een eetstoornis. Je doet dit toch zelf? Je kan toch gewoon eten, of juist minder eten? Was dat maar zo makkelijk...  
Een klinische behandeling, is een groepsbehandeling, waarbij ook individueel gewerkt kan worden. Je moet echter wel zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat je wenst te veranderen en wat je daaraan gaat doen. In principe is het een hele zware behandeling die onwijs veel doorzettingsvermogen van je vraagt, want alleen zo lukt het om grip te krijgen op een eetstoornis.

Mijn opname

In juni was het dan eindelijk zo ver... ik kon worden opgenomen voor mijn anorexia. Dit betekende heel veel verandering in mijn leven. De eerste twee weken waren mijn 'wen week', en dit hield in dat ik de groep kon leren kennen en de therapieen kon meekijken. De groep bestond voornamelijk met meisjes met eetstoornis NAO (niet anderzinds omschreven), maar ook boulimia en anorexia kwam voor in de groep. Ik viel onder het laatste labeltje. Ik kreeg mijn eigen kamertje, waar ik me al snel helemaal thuis voelde.  De therapieen hielden in; lichaamsbeleving, cogniteve therapie, individuele therapie, psychomotorische therapie, psychoeducatie en de maaltijden.

Op een dag aten we zes keer op een dag, waarvan drie sowieso gezamelijk. Ik kon veel steun krijgen van de groep, en ze hielpen me ook om mijn bewegingsdrang in de gaten te houden en te zoeken naar andere oplossingen. Daarnaast kon ik altijd voor een gesprekje bij iemand aankloppen. Dat ik weg was thuis deed me erg goed.. geen voortdurende spanning of angst, geen ruzie's meer of kamerdoorzoekingen. Al belde ik vaak met mijn moeder, was de afstand tussen ons heel prettig. Mamma begreep totaal niet waarom ik het soms moeilijk had of waarom ik me zo dik voelde en daar niet mee om kon gaan. Toch wist ik dat de groep achter me stond. 
Naast dit alles was het lang niet altijd fijn. Per week moet ik 7 ons zien aan te komen,, en dat was niet makkelijk. Ik ben altijd al erg gespierd geweest vanwege het vele sporten en spieren verbranden meer kcal dan vet. Ik verbrande dus snel veel.. en kreeg niet genoeg binnen om van aan te komen. Mijn eerste week viel ik alsnog 1 kg af... en die is me dus ook fataal geworden qua behandeling. Ik heb mijn achterstand van gewicht niet meer kunnen inhalen. Week na week haalde ik mijn gewichtslijn niet. Voorwaarschuwing na waarschuwing volgde zich op. Ik bleef mijn menu, hoe moeilijk ook, aanpassen en aanpassen. Uiteindelijk at ik zo ongeveer voor 3500 a 4000 kcal op een dag en gaf al mijn beweging op. Allemaal om maar niet naar huis te hoeven en te genezen van de anorexia. In mijn hoofd werd ik voortdurend plat gewalst door de anorexia, maar ik vocht keihard... vooralsnog niet genoeg.

Na drie maanden, nog niet eens de helft van de behandeling moest ik al met ontslag. Ik haalde de lijn niet en na zoveel waarschuwing volgt ontslag. 

Wat moet ik nu?

Het naar huisgaan was nog altijd terug gestuurd worden naar de hel. Zo ging het dus ook. Ik viel al snel weer terug naar mijn oude eetpatroon.


Binnen twee maanden zat ik alweer onder mijn startgewicht. Ik kon niet omgaan met mijn lichaam en de vele herbelevingen die werden opgerakeld door het aankomen en weer kunnen 'voelen'. De PTSS kwam weer om de hoek kijken, wat voor mij betekende dat ik mijn lichaam weer moest uitschakelen... En zo is de anorexia dat dus gelukt. Ik heb totale controle op mijn gevoelens en PTSS... precies wat ik nodig heb om de dag door te komen. Al is mijn dagelijkse strijd tegen de anorexia nog tot op de dag van vandaag verschrikkelijk en besef ik ook dat ik er tegen moet blijven vechten omdat het anders nooit goed zal komen. Opgeven zal ik niet... Ik zal blijven vechten!

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik blijf het belachelijk vinden dat zo'n kliniek je naar huis stuurt. Ze moeten in die klinieken eens leren om buiten het ''standaard boekje'' te kijken! Kijk naar de persoon zelf! Dan hadden ze ook kunnen bedenken dat die 7 ons teveel was! Veel sterkte en met deze strijdlust kom jij er uiteindelijk wel, daar geloof ik in!
veel sterkte, het lijkt me heel zwaar...
veel sterkte ! en je moet in jezelf geloven , je gaat het voor elkaar brengen ! echt wel !dikke duim voor je artikel
Zet hem op!
Erg meis.. sterkte.
pfff heftig...
veel sterkte !