Burn-out, nooit gedacht dat ik het zou meemaken...

Door Xeladnil gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een burn-out komt niet op één dag, het heeft een aanlooptijd van maanden, zelfs jaren... En dan komt ineens de instorting... en het herstel duurt ook maanden...

Burn-out, nooit gedacht dat ik het zou meemaken...

Algemeen

De oorzaak van een burn-out kan in veel verschillende zaken te vinden zijn. Hierboven vind je een overzicht van verschillende mogelijke oorzaken. Dit is echter een kleine lijst. Voor veel mensen zijn er nog veel meer factoren die meerspelen in het krijgen van een burn-out.
Een grote factor die meespeelt is het feit dat veel mensen die met een burn-out te maken hebben perfectionisten zijn. Het lukt hen niet meer om alles perfect te doen: vader/moeder zijn, echtgeno(o)t(e) zijn, huishouden, werk, sociale kring, hobby's,...
Heel dikwijls is ook de balans tussen werk en thuis volledig verstoord. Alle energie wordt gegeven aan de job zodanig dat je, éénmaal je thuiskomt van je werk, volledig doodop bent. Je kunt niet meer functioneren zoals het hoort. Alle kleine klusjes komen je als bergen of monsters tegemoet. Op je werk krijg je niet altijd het volledige respect dat je zou willen ontvangen, er is geen voldoende feedback. Meestal is er ook geen tijd meer om te ontspannen. Gaan sporten bvb wordt een lastige zaak, want je hebt de fut er niet meer voor.

Hoe ik het ervaren heb en nog ervaar

Bij mij is de burn-out al jaren aan het opborrelen.
In het leven gaat het niet altijd even gemakkelijk. Iedereen maakt wel eens moeilijke periodes door. Zelf heb ik eerst mijn papa verloren, een groot verlies want mijn papa was/is mijn god. Ook mijn beide schoonouders zijn in deze periode gestorven. En daarna de klap op de vuurpijl: mijn echtgenoot wordt ziek en overlijdt na 2 jaar lijden. En ik stond er alleen voor met 2 puberende dochters. Geen gemakkelijke periode. Het was een periode van vluchten uit de realiteit, verdriet, piekeren, het overlijden geen plaats kunnen geven, geen toekomst meer voor ogen hebben. Dit alles is nu 10 jaar geleden... en heeft nog steeds zijn gevolgen.
Al die jaren heb ik gewoon voortgeploeterd. Proberen de kinderen toch een mooie jeugd te geven, hen te bieden wat andere tieners ook krijgen, hun rijbewijs laten halen. En verder steeds maar werken en werken. Fulltime job op het werk, 's avonds thuiskomen en direct werkkleren aandoen om in de tuin te gaan werken tot het donker was. Voor het huishoudelijk werk had ik altijd een poetsvrouw, ik moest een keuze maken. Poetsvrouw of tuinman...
En zo gingen de jaren verder. Ik werd steeds meer moe, nog meer moe, en nog meer moe. Maar steeds heb ik mezelf genegeerd, nooit naar mijn lichaam geluisterd. Had ik ergens pijn, spierpijn of hoofdpijn, of stress, ik heb het altijd genegeerd want ik had geen keuze, ik moest voortdoen voor het welzijn van mijn kinderen. No choice!!!
En zo sleepten de jaren zich verder, tot enkele maanden geleden...

De bom ontploft

De sleur in het leven is teveel geworden. Elke dag 'smorgens opstaan en denken: moet ik echt opstaan? Moet ik echt gaan werken? Waarom? Ik ben zo moe!
En zo deed ik verder, dikwijls huilend... en vooral compleet uitgeput. Nog steeds luisterde ik niet naar mijn lichaam dat me, ondanks alles, meer dan genoeg signalen gaf. Maar nee... steeds maar verder doen.
Normaal functioneren ging eigenlijk niet meer. Zo kon ik 2 opdrachten niet meer orderen in mijn hoofd, mijn concentratie kon in amper 2 minuten aanhouden. Elke superkleine taak was een lawine. Elke dag was het thuiskomen, in de zetel ploffen en er niet meer uitkomen.
En op een avond ben ik ingestort: doodop, mijn ganse lichaam deed mijn, huilen, lusteloos, niet meer willen verder doen, niets kon me nog bekoren, oververmoeid, genieten was/is een woord dat niet meer in mijn woordenboek staat/stond, volledig uitgeblust.
De dokter gaf me 2 weken ziekteverlof, medicatie (die ik al jaren neem) werd opgedreven en is nu nog steeds zeer hoog. Na die 2 weken moest ik terug op controle en het volgende ziektebriefje volgde: 4 maanden...
Momenteel begint de medicatie zijn werk te doen, maar genieten zit er nog steeds niet in. Concentratie is ook nihil, vermoeidheid is altijd aanwezig. Maar er kan al eens een lachje af, ook al is het geforceerd. Ik mag nu enkel de dingen doen die ik graag doe, dus probeer ik iets van mijn hobby's op te nemen, soms met resultaat, meestal zonder... Soms kan ik gewoon in slaap vallen gedurende de dag, gewoon omdat ik zo moe ben. Het is anders dan een gewone gezonde vermoeidheid. Het voelt echt aan als een ziekelijke, ongezonde vermoeidheid.

Had ik maar...

Had ik maar eerder naar mijn lichaam geluisterd. Had ik maar eerder een beetje rust genomen en meer genoten van het leven. Maar de bom is ontploft... En nu zal het nog maanden duren vooraleer de rotzooi van de bom opgekuist zal zijn.
Ik hoop ten stelligste dat alles voorspoedig zal verlopen en dat ik binnen enkele maanden weer de oude zal zijn. Maar wat jaren nodig had om erin te sluipen zal heel veel tijd nodig hebben om er weer uit te kruipen... Dat is een vaststaand feit.

Aan iedereen wil ik een goede raad meegeven. Als je dreigt af te stevenen op een burn-out, luister aub naar je lichaam en laat het niet zover komen dat de bom ontploft. Luister naar je innerlijke ziel, naar alle signalen dat je lichaam je geeft en grijp tijdig in. Had ik dit ook maar gedaan....

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een leed.
Ik noem het zelf, bij mij destijds, overspannen.
Probeer niet, zoals je schrijft, had ik maar dit of had ik maar dat.
Jij kreeg veel te verduren en dat had jij niet in de hand.
Sterkte.
Uitgeteld
De dolende die zoekt naar vrijheid
Ben ik, een innerlijke dromer eigenlijk
Die slechts werkt, geen vrije tijd
Ik ben gelukkig, ik ben rijk
Ik vlei me neer, ik tel mijn geld
Ik voel me vreemd, begrijp niet goed
Wat dat gevoel in godsnaam voorstelt
Want ik ben rijk en raak niet uitgeteld
En juist door die laatste zin
Weet ik wat mijn gevoel bedoelt
Dat uitgeteld, daar zit het in
Dat is precies zoals het voelt
Hoi,

Doet deugd dit te lezen, ik ben eveneens aan het herstellen van burn-out, is verdomd moeilijk.
Sterkte in jouw verwerkingsproces.

Groetjes
Heel veel sterkte. Rust is een goede manier om weer tot jezelf te komen en weer je eigen ik terug te vinden. Duim voor het artikel
Goh, sterkte hoor.
Het is heel heftig als je erin terecht komt. Hele veel sterkte ermee. klasse geschreven
Een wijze raad, luister naar wat je lichaam aangeeft, het probleem is echter dat we dat vaak niet voelen, de verantwoordelijkheid die wij op onze schouders hebben liggen gaat namelijk gewoon door. En dan ineens, dan komt de dag, dan ontploft de boel, dan kan je niet meer, dan wordt je gedwongen om tot jezelf te komen.
ik weet hoe het is om op die plek te zijn, pijnlijk, verdomd pijnlijk, maar het is ook een plek, waar je jezelf goed kan leren kennen, dingen in je leven kan veranderen,en oersterk weer uit kan komen.