Het dementeren van mijn oma

Door Alyssa94 gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Ik was een jaar of 13/14 toen mijn oma begon te dementeren. Het drong nog niet goed tot mij door, en besefte nog niet wat er nou echt aan de hand was. Inmiddels is ze een anderhalf jaar overleden, maar ik denk er nog vaak aan en vraag mij af waarom ik mijn oma niet vaker bezocht heb.

Het eerste jaar.

Een paar jaartjes terug begon mijn oma te dementeren. Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar dit gebeurde door de blaasontsteking. Ze heeft dit niet doorgehad en voor oude mensen kan dit gevaarlijk zijn. In ieder geval begon ze dus met dementeren. Ze woonden op zichzelf in een net nieuw huis. Maar ze begon enge dingen te zien en liep steeds vaker haar huis uit omdat ze dacht dat er, bijvoorbeeld werd ingebroken. Hier begon het mee, later is ze familie gaan verwarren. Ik kreeg hier weinig van mee en merkte het zelf ook niet erg. Elke zondag bracht ik nog met mijn ouders en broer een bezoekje aan mijn oma.

Na een lange tijd werd ze uit huis geplaats en moest ze naar een verzorgingstehuis. Deze zat in delft en mijn ouders gingen hier eens in de week heen. Vanaf die tijd heb ik mijn oma nog maar nauwelijks gezien. Mijn ouders verplichte mij niet om mee te gaan, ze wisten dat het toch wel raar voor ons was als we niet meer herkend werden door oma. Na volgens mij een jaar is ze overgegaan naar de naaldhorst omdat deze meer bij de familie in de buurt zat. Hier is nog haar 86e verjaardag gevierd en alle familie was er.
 
Helaas geen laatste bezoek.

De laatste paar maanden ging het opeens erg snel. Het ging steeds sneller achteruit en ze lag  uiteindelijk alleen nog maar in bed. Ze kon niets meer, maar wilde ook niets meer. Ik wist dat het erg slecht ging en wilde haar echt heel graag nog een gedag zeggen. Ik durfde dit niet en een vriendin vertelde mij dat ik moest gaan voor  het te laat was. Ze wilde met me mee, om me te steunen. Ik had besloten om toch te gaan hoe moeilijk ik het ook vond! Ik vroeg mijn ouders wanneer ze weer langs zouden gaan, het was op een maandag en ik zou mee gaan. Uiteindelijk ging dit niet door omdat ze al sliep. We zouden op die vrijdag gaan, maar die donderdag had ik al een naar gevoel. Ik wilde er op dat moment zo ontzettend graag heen. Ik wilde mijn oma nog voor de laatste keer zien sinds een jaar.

Die vrijdag ging de telefoon. Ik wist het gelijk, ik wou dat ik het mis had, maar we hoefde niet meer te komen. Het was te laat, en gelijk had ik spijt. Waarom was ik niet eerder gegaan?

Wat ik mensen dus wil vertellen, alstublieft ga op bezoek bij mensen die er niet lang meer zullen zijn! Ook al is het nog zo moeilijk, je zult jezelf echt dankbaar zijn.

Speciaal voor mijn oma: Ik hou nog steeds erg veel van u, en dat zal ik altijd blijven doen met heel mijn hart. U schreef: Ik ben niet echt dood, dat ben ik pas als jullie mij vergeten zijn. Vergeten zal ik u nooit! Uit het oog, maar niet uit het hart <3 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zeer herkenbaar, maar dan v.w.b. mijn eigen vader.
ik voel erg met je mee. duim en fan!
ik hoop dat mijn oma nooit dement hoeft te worden! Duim en Fan erbij!
Mijn oma dementeerde ook. Ze was nog thuis, maar de buren letten op haar.Ik ging haar bezoeken, en omdat het een warme dag was, nam ik een douche in haar badkamer.Terwijl ik onder de douche stond, begon zij te spelen met mijn portefeuille. Domweg had ik mijn portefeuille boven op mijn broek gelegd. Ze vond die kleurige papiertjes blijkbaar grappig, want ze is de straat opgelopen en heeft mijn geld uitgedeeld aan voorbijgangers. Gelukkig woonde zij in een stille straat, en liep er niet veel volk voorbij, maar ik begrijp nu nog altijd niet waarom die oneerlijke voorbijgangers geld aanpakten van een oude dementerende vrouw! Een duim en ik ben fan van je geworden!
Heel herkenbaar hoor! Mijn oma was helaas ook dement. Ik heb gelukkig nog afscheid kunnen nemen .
uit het oog maar niet uit het hart!