Mama, mag ik vandaag in mijn bed blijven liggen...

Door Fay gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

De dag dat ze niet meer wou opstaan, op die dag brak mijn hart...

Mama, mag ik vandaag in mijn bed blijven liggen...

Ik wist dat het moederschap soms zwaar ging zijn. Dat je met je kind leuke, zalige momenten meemaakt maar ook verdrietige momenten. Maar dit, zoiets had ik nooit gedacht mee te moeten maken. De dag dat ze niet meer wou opstaan, op die dag brak mijn hart...  

Het begin.

Zoals elke schooldag maakte ik mijn dochter wakker. Ze keek me aan en vroeg, mama, mag ik in bed blijven liggen vandaag ? Ik ben zo verdrietig, ik denk niet dat ik iets ga doen vandaag.
Ik heb haar uit bed genomen en naar beneden gedragen. Daar zat ze dan, in haar slaapkleed te rillen van de kou terwijl het warm was. Mijn dochter was toen 4 en had een depressie.

Toen had ik nog niet door dat het voortaan zo elke ochtend ging zijn. Eerst verdrietig, dan kwaad. Ze begreep niks van haar gevoelens, werd heen en weer geslingerd door verdriet, machteloosheid en boosheid. Ik dacht dat het een fase was, dat ze vanzelf wel weer gelukkig ging worden. Als ik nu terug kijk, kan ik alleen maar denken dat dat de meest naïve gedachte uit mijn leven moest geweest zijn.

Ik kleedde haar aan, zei haar dat alles wel in orde ging komen, dat ze een leuke dag op school ging hebben. Als ik dit nu neerschrijf, raakt het me hoe hard dit wel lijkt, maar als je kleuter verdrietig is denk je dat ze best naar school gaat en haar dagelijkse routine volgt. Ik dacht toen dat ze vrij was van alle zorgen als ze bij leeftijdsgenoten was en naar believen kon spelen. Nu pleit ik voor een andere aanpak, laat je kind thuis en zoek hulp.

Wat nu ?

Na een tijdje hebben we hulp gezocht. We hadden een afspraak bij een kinderpsychologe. Het eerste gesprek was met ons, de ouders. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik was, zou ze me wel een goede moeder vinden ? Zeg nu zelf, welk kind van 4 is er nu depressief ? Wat voor ouder ben je dan ? Hoe slecht zijn de omgevingsfactoren ? Als je eerlijk bent, dan denk jij - als lezer - ook daaraan.
Maar toen dacht ik: we zoeken hulp; we hebben er alles voor over om haar terug te doen lachen, spelen, praten, eten,... Uiteindelijk zou je ALLES doen om je kind te helpen. Dus zo'n slechte ouders zullen we niet zijn zeker ?

Tijdens het gesprek met de psychologe viel het haar vooral op hoe "voor" onze dochter was op haar  leeftijdsgenoten. Wij dachten altijd "mijn kind, schoon kind" dus zo speciaal zal het allemaal wel niet zijn. Ook niet dat ze in haar ontwikkeling heel vroeg was. Ook niet toen ze 3 was en vroeg of we haar konden leren lezen. Ik dacht toen echt dat ze niet wist wat ze juist vroeg en zei toen dat ze nog moest wachten tot ze de juiste leeftijd had. Dat ze nu kon spelen met poppen, met de duplo-treintjes, kleuren...

Voor haar moet mijn antwoord echt een domper geweest zijn. Geen wonder dat ze zich niet goed voelde: ze moest alle dagen spelen, ze had nooit uitdagingen, ze deed op school van alles tegen haar zin, ze hoorde daar niet thuis in de klas, bij haar leeftijdgenoten. Wat wou ze dan wel ? Waar hoorde ze dan wel thuis ?

Diagnose.

De psychologe stelde speltherapie voor en een IQ-test.
Na een paar sessies viel de diagnose: mijn dochter is hoogbehaafd maar heeft ook een depressie. Ze heeft een enorm laag zelfbeeld, ze denkt dat ze lelijk en dik is, terwijl ze mooi, lang en slank is. Ze heeft faalangst, ze denkt dat ze dom is en niets kan, ze denkt dat ze "niks" voorstelt, terwijl ze net heel veel kan, ze kan goed logisch nadenken en redeneren, ze herkent letters en probeert er woordjes mee te maken. Hoe geraak je in een hoofd van een 4-jarig kind ? Hoe doe je je kind inzien dat ze er wel mag zijn, dat ze wel mooi én slim is.

Eerst was ik blij dat we wisten wat er aan de hand was, maar hoe meer informatie we over hoogbehaafdheid verkregen, hoe meer ik me de vraag stelde: hoogbehaafdheid, een vloek of een zegen ?

 

Wordt vervolgd

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Of hoogbegaafdheid een zegen of een vloek is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat een kind, hoe jong ook signalen geeft over wat het nodig heeft. Goed dat jullie hulp gezocht hebben, en ik hoop dat je dochtertje nu weer de zon ziet schijnen en jullie ook!
Goed artikel, ik kijk uit naar het volgende!D.
Goed geschreven. Ik begrijp dat je er enorm meezit. Zoek contact met andere ouders van hoogbegaafde kinderen en help je kind waar nodig, want je hebt een bijzonder kind.
Heel erg goed geschreven.
welkom! Goed artikel geschreven.:)
heel goed geschreven, sterkte en ben benieuwd naar je volgende verhaal. Oh en welkom op Xead!
Hello iedereen, ik had er niet bijgeschreven dat dit verhaal nog wordt vervolgd, heb dit nu bij deze gedaan. Ik ben heel erg blij met jullie positieve reacties, dit is de eerste keer dat ik iets schrijf. Het is zeker de eerste keer dat ik iets over mijn dochter schrijf want na alle negatieve reacties op hoogbehaafdheid had ik het een beetje opgegeven om er nog iets over te zeggen. Leuk te zien dat er ook een andere groep mensen bestaan!
ontzettend moeilijk dit, niet alleen qua leren ligt ze voor maar ook in ontwikkeling dus de aansluiting met leeftijdsgenoten ligt ook anders. Goed dat jullie hier hulp in hebben gezocht en ik hoop dat er gauw weer een lach op haar gezicht getoverd wordt. niets is erger dan zien dat je kind ongelukkig is.