x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn schouder operatie

Door Yvonne-luten gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Type een korte omschrijving over uw artikel

Jaja ik zie u denken een schouder operatie wat is daar nou zo bijzonder aan om iets over te schrijven.
Oke het was ook maar een eenvoudige operatie er moest 3 mm bot aan het kapsel weggehaald worden en een stukje van mijn sleutenlbeen. Niets om je zorgen over te hoeven maken, wat ik ook niet deed.
Ging vol goede moed met Harry(mijn scoot mobiel)  naar het ziekenhuis op 18-4-2011 moest daar om 11,00 uur zijn was blij dat er iets aan gedaan werdt na lang met pijn te hebben rond gelopen kon ik op den duur niets meer met deze arm doen.
Na een intake gesprek wat normaal verloop kreeg ik een bed en een kastje toegewezen, ach ik zou waarschijnelijk maar 1 nachtje blijven zo nodig.
Had gelukkig sóchtends nog wel een kopje thee gedronken want ik werdt pas na twaalven geholpen.
Toen ik aan de beurt was kwnamen ze me ophalen, met bed en al werdt ik met de lift naar beneden gebracht en bij de operatieafdeling naar binnen gerolt. Daar mocht ik overstappen op een operatietafel die wel erg smal zijn, maarja stil liggen dan val je er niet vanaf. Daar kreeg ik en infuus geplaatst op mijn rechterhand (werdt aan mijn linkerschouder geopereerd). Moest daar nog even wachten tot ik door geschoven kon worden naar de operatiekamer. eenmaal daar aangekomen kreeg ik de narcose toegediend en was onderzijl merkte nergens iets meer van.

Wat er toen is gebeurt is het volgende.
Om iemand te kunnen operen onder volledige narcose wordt met geintubeerd met een tube.(is een buis in je keel). zie afbeelding



Bij mij liep dat niet geheel volgens plan daar ik een aan doening heb (Moebius Syndroom) en moeilijk ben te intuberen omdat alles heel vernauwd is. Maar de heren/dames doktoren hadden niet goed in mijn status gelezen wat er met mij aan de hand was en dachten het wil niet op de normale maniet dan drukke we hem er wel gewoon in. Toen hij eenmaal zat kon de operatie beginnen, die volgens plan verliep.
Toen eenmaal de operatie klaar was mocht de tube er weer uit, dat deden ze ook, maar toen zeiden mijn stembanden en mijn keel in sla lekker alles dicht en kon er geen lucht meer door. Op de monitoren was al een vlakke lijn te zien wat betekent dat ik al bijna dood was, grote paniek want die tube moest er weer in omdat ik geen adem meer haalde. Met eerst een cameratje naar binnen om te zieb hoeveel ruimte erwas om een nieuwe tube te plaatsen is dat dan toch weer gelukt. Werdt overgebracht naar de IC bewaking en werdt in een soort van coma gehouden voor de nacht die volgde. Mijn zoon en schoondochter waren al in het ziekenhuis om mij gewoon op te zoeken maar kregen natuurlijk de schrik van hun leven, zij wrden naar de IC gebracht en zagen mij daar liggen met een tube in mijn keel in mijn nekslagader een infuus ook in mijn linkerhand hadden ze een infuus geplaatst voor de bloedgaswaardes te meten, dus overal zaten infusen geen leuk gezicht.
Zelf merkte ik hier niets van ik sliep nog steeds.

Ik werdt wakker op woensdag 19-4-2011 in de namiddag en wist niet wat me was overkomen, raakte lichtelijk in paniek, niet zo vreemd bedenk ik me,(2 1/2 jaar eerder mijn zus verloren ook in het ziekenhuis). Zag voor me ogen mijn zus weer liggen in dat bed en bedacht me zelf daar ga ik ook.
Ik kon en mocht niet praten dus ik schreef briefjes met vragen wat er an de hand was. Ik wilde de tube eruit hebben, maar dat kon niet eerst moest mijn keel minder zijn opgezwollen. Eten mocht ik ook niet en kreeg sonde voeding via een slangetje door de neus, wel kreeg ik waterijsjes om de zwelling tegen te gaan.

Op vrijdagmiddag wilde ze gaan proberen om de tube er op de operatiekamer ui te halen, dit omdat als het weer fout zou gaan ze meteen een gaatje in mijn keel konden maken en er dan een buisje in zoudenstoppen

Gelukkig ging dit allemaal goed ik had nog wel een zere keel maar dat met een paar dagen wel over gaan. Praten moest ik nog maar even heel weing doen want dat was nog niet zo goed.
Ik was heel hees en moest veel kuchen wat normaal scheen te zijn na een lang intubatie.
Sávonds werdt ik terug naar de gewone afdeling gebracht waar nog altijd mijn spullen stonden wat niet veel was maar toch het was er nog. We waren wel al 4 dagen verder. Ik wilde eigenlijk wel een verklaring van de artsen waarom dit had kunnen gebeuren. Mijn arts die mij geopereerd had was met weekend verlof en de zaal arts wist het ook niet. Ik mocht op zondag naar huis maar ik ging niet ik wilde antwoorden dus ik bleef gewoon zitten waar ik zat. Op maandag namiddag kwam de narcotiseur langs om mij maar eens uit te leggen wat er was gebeurt. Ze heeft ook haar fouten toegegeven aan me wat ik al heel wat vond. Meestal geven artsen dat toe. Ze had nog iets van ja maar uw ziekte beeld is in der loop van der jaren wel verslechterd en daar hebben wij ons op verkeken.(grove fout), Ik was nog steeds niet te vreden met alles dus ging weer niet naar huis bleef gewoon weer een nachtje langer. Op dinsdag kwan eindelijk mijn eigen arts die mij geopereerd had en keek verbaasd dat ik er nog steeds was, ik zei tegen haar vind je dat gek dan, ik wil antwoorden, en uitleg van wat je allemaal gedaan hebt met mijn schouder .Ze heeft me alles netjes uitgelegd over mijn schouder dat er 3 mm bot is weggehaald en een stukje van mijn sleutelbeen. Ik zou verders thuis fisiotherapie krijgen en met veel rust en oefeningen zou het stukken beter gaan. Na dit gesprek wat voor mij een goed inzicht gaf van wat er was gebeurt kon ik met en gerust hart naar huis gaan. Mijn keel zou nog wel enkele weken schor blijven maar dat moest met rust vanzelf genezen.

Op 1-7-2011 moest ik terug komen voor controle van de schouder, daar ging alles prima mee en ik kon al veel meer ermee dan eigenlijk de bedoeling was werdt me verteld.
Waar ik niet te vreden over was was mijn keel ik bleef nog steeds kuchen en erg hees we waren inmiddels ruim 2 maanden verder. Ze stuurde me door naar de KNOarts, daar kon ik op 6-7-2011 terecht. Deze man ging kijken met een camera die via mijn neus naar binnen ging nar mijn stembanden en kwam met de conclusie Merv. u heeft poliepen op uw stembanden. Ik heel verbaasd hoe kom ik daar nu weer aan, is dat van de operatie? Zijn antwoord hierop was heel vaag vond ik achteraf. Hij zei miju heeft last van maagzuur en daar heeft u die poliepen van. Ik heb geen last van maagzuur zei ik nog maar hij hield vol van wel want dat kon hij zien. Kreeg maagtabletten en dan moest het over gaan. En voor nog een controlle moest ik dan op 10-10-2011 terug komen.

Na veel aandringen van vrienden en mijn kids heb ik om een second opinium gevraagd in een ander ziekenhuis, deze arts heeft me aangehoord deed het zelfde onderzoek en kwam met de mededeling u heeft geen poliepen uw stembanden zijn wel vernauwd maar dat is uw ziektebeeld. Dus niks geen maagzuur. Van dat verhaal keek hij ook vreemd op en begon te lachen. Deze arts rade mij aan om met logpedie te beginnen om mijn stem weer op de juist toon te krijgen. Daar ben ik dus nu mee bezig. Ik ben er dus nog wel even mee zoet zou ik zo zeggen.

Dus wat iets eenvoudigs zou zijn was bijna een drama geworden.

 


 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
thanxa all ik hoop het ook
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wat een verhaal zeg! een steunduim
Nou zeg, hopelijk komt het weer goed met je stem.