Mijn verhaal over mijn niertransplantatie

Door Tuba_10 gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

hoe mijn niertransplantatie langzaam veranderde in een soap.....

Mijn verhaal over mijn niertransplantatie

Het is begin 1990 als ik als gevolg van chemotherapie ernstig ziek word, mijn hart stopt er gewoon even mee. Gelukkig krijgen ze die weer aan de praat. Na lang zoeken word de oorzaak van het probleem  wgevonden: mijn nieren zijn het langzaam maar zeker aan het begeven met tot gevolg dat ik mijzelf langzaam maar zeker aan het vergiftigen ben.
In overleg met mijn ouders word ik in een kunstmatige coma gebracht om (hopelijk) tijdelijk te dialyseren.
Na 3 weken word ik weer bijgebracht en hebben mijn nieren zich redelijk hersteld.
Ik zal de rest van mijn leven wel nierpatiënt blijven maar ach, dat overleven we ook weer wel.
Jarenlang blijft mijn nierfunctie dan ook stabiel, tot mei 2009. Mijn nieren gaan wel erg achteruit en het word tijd om te gaan kijken naar mijn toekomst want de dialyse komt weer in de buurt.
Mijn arts besluit dat er 4 maanden later een beslissing word genomen word over hoe en wat.
4 maanden later is mijn nierfunctie niet verbeterd en besluit mijn arts mij door te sturen naareen collega van hem om te kijken of transplantatie door een levende donor een optie is.
Gelukkig blijkt dit het geval.....
Mijn lange zoektocht begint......mijn vriend wil zich wel laten testen, maar helaas geen match.
De familie lijkt geen optie....allemaal ziek, zwak en misselijk zoals ik het plagend wel eens zeg.
Tot mijn arts aangeeft hij het wel wil proberen met een van mijn broers.
Mijn broer wil na lang nadenken in mei 2010 mee naar het ziekenhuis om zich te laten informeren.
Hij besluit daar ervoor te gaan en hij gaat de medisch molen in.
15 september 2010 kregen mijn broer en ik te horen dat mijn broer geschikt  was voor het donorschap.
Wij door naar chirurgie........en ook daar groen licht...

Toen was het wachten geblazen, op de oproep en jahoor eindelijk november besluit ik te gaan bellen en bleek dat er al een datum bekend was, wij wisten nog van niets!!!
2 weken later zouden wij opgenomen worden voor de transplantatie, wij blij......ik zou net voor de kerstdagen weer thuis zijn.
Helaas ging die datum niet door: mijn broer had last van een virus.
Kan gebeuren niets aan te doen, alleen vervelend dat we onverrichte zaken weer naar huis moesten.

Vervolgens weer wachten, maar veel tijd had ik niet meer: mijn nierfunctie ging hard achteruit.
In januari weer een poging, weer ging deze niet door omdat mijn broer verkouden was...shit nu word het toch wel erg vervelend.
Maar door praten onze kant en medewerking van het ziekenhuis mochten we 2 weken later komen voor een derde poging.....ook toen mocht het niet baten, mijn broer was nog niet hersteld.
Op advies van het ziekenhuis stelt mijn broer zich onder doktersbehandeling om te kijken wat er toch iedere keer mis is en of het eerst behandeld moet worden voor er getransplanteerd kan worden.
Die arts geeft groen licht....en we bellen weer het ziekenhuis.
22 maart konden we komen voor de vierde poging en het is net of de duivel ermee speelt....mijn broer heeft last van zijn keel, op aandringen van ons en het team wat ons inmiddels goed kende heeft de chirurg toch haar fiat gegeven.....alleen de narcotiseur wilde er pas aan nadat een KNO arts heeft gekeken.

Gelukkig vond hij het geen probleem op dat moment.
Alleen werd het voor mijn broer teveel, want ook prive had hij de nodige dingen meegemaakt dat hij de nacht voor de transplantatie geen oog heeft dichtgedaan en de ochtend van de transplantatie zo labiel was dat de chirurg haar fiat introk en wij alsnog naar huis konden.

Hoe nu verder was de grote vraag.......

Mijn broer en ik veel gesproken met elkaar, wat wil jij wat wil ik.....wij besloten ervoor te gaan.
Maar inmiddels had ook het ziekenhuis de vraag gesteld hoe het nu verder moest. wat
Wij een gesprek met de arts.....en die besluit tot onze grote opluchting dat wij verder mogen.
Veel tijd is er niet meer....mijn nierfunctie zit op het randje
Gesprek aangevraagd met de persoon die over de wachlijst gaat.....
Ja, meneer, mevrouw het word pas juli
Nou daar was ik het niet mee eens....ik wil op vakantie en die is al geboekt en als ik die ook nog van de kinderen afpak dan weet ik niet hoe ver ider.
Nou er is nog 1 kansje maar moet ik overleggen........en jahoor, wij mochten 15 juni voor transplantatie komen, de 5e poging.

Wij 14 juni het ziekenhuis in om te kijken of er nog bijzonderheden zijn....en we worden beiden goedgekeurd dus de transplantatie kan zijn doorgang vinden, alleen nu nog die lange nacht.......
15 juni wakker geworden en eerst naar mijn broer........Jahoor hij voelt zich goed!!!

Eindelijk na bijna anderhalf jaar ga ik getransplanteerd worden!!!!!!

ENGGGGGGGGGGG

Mijn broer gaat naar boven en het wachten begint.....
Met mijn broer blijkt alles goed te gaan als ik boven kom. Pfffff wat een pak van mijn hart.
Nu is het mijn beurt......

De tranplantatie is geslaagd is een van de eerste dingen die ik te horen krijg als ik wakker word, boeide me eigenlijk niet zo....wilde weten hoe het met mijn broer ging.
Goed, gelukkig en ik val weer in slaap.

De dag na transplantatie word er bloed geprikt en rond de middag krijg ik al te horen hoe het gaat....mijn nierfuctie heeft zich inmiddels bijna genormaliseerd dus het gaat goed.
En het blijft goed gaan....zo goed dat ik 8 dagen na transplantatie met een normale nierfunctie het ziekenhuis mag verlaten.
En nu 2 maanden na transplantatie gaat het nog steeds goed.

We hebben lang moeten wachten en ons geduld is op de proef gesteld maar we hebben het gered!!!

Lief broertje, woorden schieten tekort om dankjewel voor dit levensreddend gebaar te zeggen.





 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi dat je broer je toch nog kon helpen, hopelijk blijft het goed gaan met beide.
wat een ontzettend prachtig verhaal, zeker de goede afloop, Echt mijn complimenten voor je broer, het is niet niks om een nier af te staan. Ik heb dit met mijn vader meegemaakt, die had een onbekende levende donor, heel bijzonder. En zo dankbaar voor het leven wat in mijn vader terug kwam. Nu hopen dat het goed blijft gaan. pas goed op jezelf