Leven met een zeldzame kanker: Gist

Door Anneleen gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Type een korte omschrijving over uw artikel

Toen ik in het najaar van 2003 op reis was met paar vriendinnen; had ik vaak last van een gespannen buik; ver tel Leen; Als of ik mij voortdurend vol had geheten. Als ik wat ging liggen; ging het terug over , maar terug thuis heb ik me meteen laten onderzoeken . Na een paar scans stootten de dokters op kwaadaardig gezwellen in de buik , Leen werd meteen geopereerd en de artsen stelde vast dat ze aan GIST (leed) Alle tumoren werden uit de buikholte verwijderd . Daarbij deed zich een verwikkeling voor: een perforatie van darmen, zodat Leen met een ernstige darm- en longontsteking in het ziekenhuis terechtkwam . Na een kuntsmatige coma van anderhalfweek, klauterde ze langzaam uit een diep dal. Aan de operatie had ze een groot litteken op haar buik overgehouden. 'Daar schrok ik van'. Zegt ze 'Bovendien ben ik "alle steun "kwijt in mijn buik en soms voel ik mijn ingewanden bewegen.Maar dat val mee te leven. Meer kwaaltjes of beperkingen heb ik aan die operatie  niet overgehouden.

Onrechtstreeks kwam Leen door de kanker wel in de menopauze  terecht. Anderhalf jaar eerder waren haar baarmoeder eierstokken verwijderd. De plaatsvervangende hormonen die ze sindsdien nam , mocht omwille van de kanker niet langer gebruiken. Ze stopte ook met roken en kwam in korte tijd twintig kilo bij.' helemaal niet leuk ' zegt Leen.'Het litteken  van de operatie vond ik plots  erg relatief . Dat kan ik verstoppen, die extra kilo's niet. Mensen in mijn omgeving halen vaak hun schouders op ." Dat gewicht is bijzaak " zeggen ze.Het zal wel, maar zo voel ik het niet.

verwend

Na mijn behandeling ben ik eerst  een half jaar bij mijn familie blijven wonen .zegt Leen. Mijn familie en vrienden waren triest omdat ik ziek was, maar zelf beste ik nauwelijks dat ik kanker had. Ik werd verwend. Ik kreeg aandacht. Ik begon me opnieuw beter te voelen . Pas toen ik daarna opnieuw thuis woonde met met mijn jongste zoon van 22, besef ik wat ik achter mijn rug had en moest ik weer in het echt leven stappen. Dat was even moeilijk, maar toch, na een paar week voelde alles weer gewoon . Ik had mij aangepast en voelde me eigenlijk net zoals ik me voor mijn ziekte voelde. Ik leef gewoon voort ; zegt Leen. Ik neem gewoon mijn medicijnen en heb daar weinig last van. af en toe mijn ogen s'morgens wat opgezwollen of heb last van mijn gewrichten. Maar daar blijf het bij. 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik vind het een beetje rommelig en verwarrend geschreven, de ik en hij voor door elkaar waardoor het niet duidelijk is om wie het nu gaat
Ik zou nog even het verhaal goed nalezen want het is moeilijk te volgen, gaat het nou over jezelf?
Ik snap het niet..
ik neem aan dat wonnen wonen moet zijn