Hoe ga je om met het verlies van je broer?

Door Dljl gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Net drie jaar oud en dan van het een op het andere moment verlies je je grote broer. Er veranderd zo veel, maar je begrijpt niet waarom iedereen zo verdrietig is.

Vreger waren we met zijn vijfen, vader, moeder, zus, broer en ik. Mijn moeder werkte niet, en zorgde voor het huishouden en de kinderen terwijl mijn vader aan het werk was als internationaal vrachtwagenchauffeur bij mijn oom.
Op zondagavond zegt mijn vader ons en mijn moeder gedag en gaat op weg naar zijn werk. De hele week gaat alles gewoon zijn gangetje, mijn broer en zus gaan naar school en ik ga naar de creche of blijf bij mijn moeder thuis. Op donderdag gaat mijn zus haar eigen weg naar school en mijn broer gaat samen met een buurmeisje naar de gymzaal, in de veronderstelling dat ze eerst gymles hebben.
Het buurmeisje is ervan overtuigd dat ze eerst naar school moeten en dan pas naar de gymzaal en besluit toch zelf over te steken. Mijn broer, zo eigenwijs dat hij is, blijft bij zijn standpunt en gaat kijken bij de gymzaal. Helaas hier was niemand. Op het moment dat hij wil oversteken kijkt hij naar rechts, naar links en weer naar rechts, hij steekt over....  Die auto van links heeft hij niet gezien en de bestuurder hem ook niet. 
Op hetzelfde moment komt er net een klas aangelopen die opweg is naar de gymzaal. De juffrouw geeft hen opdracht door te lopen en zelf gaat ze bij mijn broer zitten. Reanimeren kan ze niet, bang dat ze van binnen iets kapot maakt.
Mijn moeder zit thuis met mij, hoort de geluiden van de ambulance en denkt 'mijn kinderen zitten veilig op school'. Even later gaat de bel van de voordeur, er staat een mevrouw voor de deur die vertelt dat we met spoed naar het ziekenhuis moeten gaan omdat mijn broer een ongeluk heeft gehad. Mijn moeder kan haar schoenen niet aankrijgen en gaat naar een buurman die op dat moment nog thuis is. Eerst naar het ene ziekenhuis, daar zit een vrouw achter de balie die alles op zijn elfendertigste doet. Helaas hij is niet bij dit ziekenhuis binnengebracht. De vrouw achter de balie belt met de ambulancedienst en hoort dat hij naar een ander ziekenhuis is gebracht. Hup, weer in de auto op weg naar het andere ziekenhuis. Eenmaal daar krijgen we te horen dat hij net is binnengebracht. De buurman vertelt dat hij naar zijn werk moet en vraagt mijn moeder om mijn oma te bellen, en dat doet ze. Ook belt ze mijn tante met de vraag mijn zus van school te halen en mijn oom te bellen om te zorgen dat mijn vader terug komt naar Nederland.

Mijn oom heeft een van zijn medewerkers in de Mercedes gestuurd om de plek van mijn vader in te nemen. Mijn vader heeft die dag echt gevlogen over de weg. Er is geen politie te bekennen, dus een begeleiding hiervan gaat helaas niet op. De rotonde wordt van de verkeerde kant genomen.

Mijn zus is inmiddels opgehaald door mijn tante en zit maar op de bank, niet wetende wat er allemaal aan de hand is.

Ondertussen in het ziekenhuis is mijn broer geoperreerd. De dokter komt het slechte nieuws brengen, hij is dood.... 

Dat moment heeft ons leven drastisch veranderd.

Ikzelf was drie jaar oud en begreep er niet veel van. Mijn zus was tien jaar oud en werd er niet echt bij betrokken.

Het is nu bijna 20 jaar geleden en nog mis ik mijn broer elke dag.
Je slaagt voor het VMBO, je krijgt je eerste vriendje, je slaagt voor het MBO, je krijgt je eerste vaste contract, je haalt je rijbewijs, je koopt een nieuwe auto en dan krijg je je eigen huisje. Bij al deze gebeurtenissen kreeg ik het zwaar. En ik weet er staat me nog heel wat te wachten als ik ga trouwen en mijn eerste kindje krijg, maar ik weet dat hij van boven mee kijkt en dat HIJ mijn beschermengel is.

 

Het is tijd, ik moet nu gaan
Ik zal geen afscheid nemen
Kijk naar me uit in de regenbogen,
hoog in de lucht
Als de zon weer opkomt
en de hele wereld nieuw is
kijk dan naar me uit en hou van me
zoals ik van jullie gehouden heb



 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel heftig..... Verdrietig zeg....

Héél veel sterkte!

Mijn broertje is 5 en half jaar terug overleden. Gelukkig heb ik wel een hoop mee mogen beslissen. Ik wens jou veel sterkte!
Heftig verhaal, sterkte
heb hetzelfde meegemaakt
Hier zijn natuurlijk geen woorden voor...mooi geschreven
De tijd zal het leen,sterkte
Heftig verhaal, dat blijf je missen