Hoe een ongeluk het leven totaal kan veranderen

Door Map gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Een weekend weg met vriendinnen of even lekker te shoppen of een verjaardag vieren met de familie, het gaat allemaal niet meer. Van een vrouw die midden in het leven stond tot iemand die bijna aan huis gekluisterd is

Op een avond in december gaan mijn ouders nog even een wandeling maken om de laatste kerstkaarten op de bus te doen. Samen hand en hand lopen ze over de ventweg, aan de linkerzijde. Het ene moment heeft mijn vader nog mijn moeder bij de hand, het volgende moment ziet hij haar door de lucht heen gaan het donker in. Mijn moeder was geschept door een auto die hun niet gezien had. Tot mijn vaders verbazing reed de auto in eerste instantie ook nog door en stopte een eind verderop. Zoekend naar mijn moeder die in het donker lag en bellend voor hulp. Van dit alles heeft mijn moeder niet veel meegekregen.


Met trauma is ze naar het ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis aangekomen wisten we niet hoe ze eraan toe was. Het leek niet goed. Later kregen we te horen dat we moesten afwachten, maar ze was er nog. Het bleek dat mijn moeder met haar hoofd eerst tegen het ruit aangeknald was, door de lucht heen geslingerd was, met haar gezicht op het asfalt en daarna in de berm terecht gekomen was. Overal bont en blauw, tand kapot, kin open, gat in haar voorhoofd en een gat in haar achterhoofd. Dit was alleen de schade aan de buitenkant, wat men kon zien. Wat men niet kon zien was dat haar hersens beschadigd waren.


De volgende morgen had ik een gesprek met haar. Maar niet als moeder en dochter, meer als vriendinnen. Ze kan zich nu ook niet meer herinneren dat ik daar was de eerste ochtend, dit is ze kwijt. Het herstel ging langzaam, inmiddels zijn we op een punt belandt dat we moeten zeggen: “dit is het”. Beter als nu zal ze nooit worden. Ze is verandert van een vrouw die midden in het leven stond tot iemand die bijna aan huis gekluisterd is. Pijn in het hoofd, erg moe en niet van bed af kunnen komen is bijna dagelijkse kost. Als ze rustig aan doet gaat het wel, maar 2 uurtjes te winkelen met een vriendin moet ze bekopen met 2 of 3 dagen op bed.


We hebben geluk gehad dat ze er nog is. Ze kan haar kleinkinderen nog zien opgroeien. Maar makkelijk is het niet. Als we om koffie willen komen moeten we eerst bellen of het wel mogelijk is. Anderen snappen dat niet altijd, want ze zien het niet aan haar.


Zo kan een ongeluk in een klein hoekje zitten en het leven totaal op z’n kop zetten.


Wat je dan niet snapt is dat degene die dit gedaan heeft nooit weer naar mijn moeder heeft omgekeken, de verzekeringen ook nog moeilijk doen en nog nooit de boel geregeld hebben (we zijn nu dik 4 jaar later!), ettelijke onderzoeken nodig waren om te laten zien dat ze zich niet langer dan 5 minuten meer kan concentreren en dus niet meer in staat was om te werken. Je kan niets meer en toch moet je zelfs dat nog bewijzen. Je vraagt je af wie er nu eigenlijks met al deze wetgeving en papierenwinkel hier in dit land de straf heeft gekregen, want dit alles is al straf genoeg. Maar dat is iets wat de verzekeraar blijkbaar niet wil zien. Hun gaat het om het geld. Het allerliefst betalen ze helemaal niet. Maar ondertussen gaan de kosten voor mijn ouders door. En de man die dit heeft aangericht, tja.. die rijdt gewoon nog vrolijk rond. Hij realiseert zich al helemaal niet wat hij gedaan heeft. Hoeveel levens hij beïnvloed heeft hierdoor. Mijn vader die zijn vrouw heeft zien veranderen, wij als kinderen die niet meer spontaan wat kunnen doen met onze moeder, de kleinkinderen die rekening moeten houden met oma’s pijn in het hoofd, etc. Onbegrijpelijk dat dit zo moet gaan, er geen woorden meer voor… Ik vraag mij dan ook af wie er meer gestraft is deze zaak, in ieder geval niet degene die het aangericht heeft!

 

Ik probeer dan ook altijd maar weer het positieve eruit te halen. Mijn zoontje heeft z’n oma nog en mijn moeder ziet haar kleinkinderen opgroeien.


 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verhaal zeg.....

Goed van je, dat je het opschrijft....

Duim omhoog!
Wat een verhaal! Ongelooflijk hoe dingen soms kunnen gaan, echt afgrijselijk!
Veel sterkte hoor!
Heftig verhaal.
En wat zegt, je moeder is er nog probeer daar nog van te genieten met je kinderen.
Ben blij dat jij je moeder begrijpt en steunt! Jij geeft je moeder de liefde van haar kleinkinderen. Ook het onbegrip van de buitenstaanders is een zware last. Gelukkig hebben jullie elkaar nog en ik hoop dat dat nog lang zo mag blijven. De veroorzaker dient gestraft te worden, maar ja, in Nederland gaat het allemaal zoveel anders.
Een duim omhoog.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat het jullie lukt die man te vergeven. Misschien weet hij niet hoe hij hier mee om moet gaan en reageert hij daarom niet. Vreemd dat de verzekering tegenwerkt. Misschien toch maar eens een advocaat in de arm nemen?
Het is vandaag goede vrijdag. We gedenken de dood van Jezus en met Pasen de opstanding uit het graf. Hij kan mensen letterlijk genezen. Ik spreek uit ervaring en vele andere mensen met mij.
Veel sterkte, wat een schokkend verhaal en wat erg voor jullie en je moeder zelf!