De gevolgen van het verwaarlozen van diabetes...

Door Wim-van-Hoorn gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

16 Jaar ben ik diabetespatiënt, pas 2 jaar geleden heb ik deze sluipmoordenaar serieus genomen. Te laat...

Even een korte samenvatting van mijn medisch verleden:

In 1990 kreeg ik een hartaanval, ik was toen 29, ik had al geruime tijd last van pijn op mijn borst maar wilde niet aan het ergste denken. Begin 1991 ben ik geopereerd in Breda, 5 by-passes. Nooit klachtenvrij geweest, lag ook deels aan mezelf. Ik nam het niet zo nauw, de meeste meters liep ik op-en-neer naar de cafetaria of de Chinees. In 1997 liep het helemaal uit de hand. Ik kon geen stap meer zetten en was verslaafd aan de - op den duur niet meer werkende - tabletjes voor onder mijn tong om mijn aders wijder te maken. Dit resulteerde in een zgn. TEC-behandeling, iets gelijk dotteren maar in plaats van een balonnetje gingen ze met een soort mesje in mijn aders om de obstakels weg te schrapen. De kans op overleven was 25%, daar kon ik het mee doen. Gelukkig lukte de ingreep en ik kon weer even - letterlijk en figuurlijk - ademhalen. Voor een paar maanden want de problemen begonnen weer. In 1998 ben ik van Nederland naar België verhuisd en in 2000 (3 maanden na de geboorte van ons dochtertje) heb ik opnieuw contact gezocht met een cardioloog. Die bevestigde wat ik al vermoedde: De aders zaten dicht en een operatie was dringend noodzakelijk! Voor mij klonk dit onwaarschijnlijk want de doktoren in Nederland hebben meerdere malen laten doorschemeren dat opereren niet meer mogelijk was. Maar de cardiochirurg in België zag wél mogelijkheden en heeft mij geopereerd: 4 By-passes. Na de operatie voelde ik me stukken beter als na de eerste, het herstel verliep ook voorspoediger. Na zes weken ben ik bij de cardiochirurg op controle geweest en die heeft mij letterlijk gezegd dat ze in Nederland "maar wat geprutst hadden', niet letterlijk zo gezegd maar het kwam er wel op neer. Hij voorspelde dat ie me voorlopig niet meer terug zou zien.

Vanaf 1995 ben ik diabetespatiënt maar hield me niet aan de regels, ik had veel overgewicht (ik woog 114 kilogram bij een lengte van 1.80 meter) dus dat speelde speelde natuurlijk ook een grote rol.

In 2003 ben ik aan mijn rug geopereerd L5 en nog wat, een plaatje erin, sindsdien - gelukkig - geen problemen meer.

Vanaf 2004 begonnen mijn tenen wat te tintelen en had op den duur weinig tot geen gevoel in mijn grote tenen. De maanden erna breidde dat rare gevoel ('t was net dat ik op kussentjes liep) zich uit naar de andere tenen. Ondertussen werd ik toch wat ongeruster en heb een afspraak gemaakt met een diabetes-arts. Mijn medicijnen werden vervangen, ik moest voortaan dagelijks viermaal mijn suikerspiegel meten en insuline toedienen. Dat leek aanvankelijk goed te gaan maar ik was en bleef zo eigenwijs als ik groot was en bleef maar eten, de meest vette snacks stonden op de eerste plaatsen van mijn boodschappenlijstje. Dit kon niet goed blijven gaan. Maar ja, maak dat een ezel maar eens duidelijk.

In die periode werkte ik als nachtkassier bij een benzinestation aan de snelweg. Vaak fietste ik op en neer (11 kilometer heen en 11 terug) en meestal als ik aankwam op mijn bestemming - thuis of op mijn werk - werd ik bij het afstappen duizelig en (even) afwezig. Ik dacht aan een tekort aan suiker (hypo) maar op een morgen na mijn dienst bleek het iets anders te zijn... Ik fietste op een viaduct en moest even stoppen in verband met duizeligheid. Toen werd alles zwart en ben ik ineen gezakt. Even later kwam ik weer bij en fietste in de laagste versnelling verder. Na een honderdtal meters wéér dat gevoel, wéér gevallen, even later weer terug op de wereld en doorgefietst. Ik heb contact opgenomen met m'n cardioloog en onderzocht. In het ziekenhuis kreeg ik een EFO-test (het kunstmatig overbelasten van uw hart) en er gebeurde weer hetzelfde, met een defibrilator ben ik weer bijgebracht. Een aantal dagen later hebben ze in mijnlinkerschouder een defibrilator geplaatst die de maanden daarna nog regelmatig zijn werk heeft moeten doen.

Vanaf het moment dat ik in dagdienst ging werken waren de problemen voorbij met mijn hart. Mijn  lichaam kon blijkbaar een onregelmatig leven niet aan.

Februari 2007: Ik breek mijn grote teen van mijn linkervoet op vijf plaatsen. Ik liet een plank op de teen vallen maar had niets in de gaten. Pas een half uur later toen ik thuis kwam werd ik geattendeerd op rode afdrukken op de tegelvloer. Vanaf dat moment begon de ellende...

Ineens kreeg ik ook rechts veel problemen, veel pijnen. Op een dag had ik plots een koude (rechter)voet. Ik ben opgenomen in het ziekenhuis en er werd een FEMPOP (kunstader) geplaatst in mijn bovenbeen. Dit had slecht enkele weken een goed resultaat. Weer koude voet, opgenomen op de intensieve zorgen (trombolyse) alwaar ik sterke bloedverdunners hreeg toegediend om de bloedklonters - eventueel - op te lossen. Dit heeft zich enkele malen in een half jaar herhaald.

Daar kwam het volgende probleem om de hoek kijken: twee tenen werden op den duur zwart. Ik ben schandelijk behandeld in het ziekenhuis en ben naar een andere specialist gegaan. Deze heeft tijdens de cunsultatie (!) die twee tenen eraf gehaald. Ik voelde er niets van. Wéér een operatie (waar ze een gedeelte van mijn eigen aders gebruikte voor overbruggingen in mijn been) maar ook dat had ook slechts een beperkt resultaat. Wederom bloedklonters, wederom trombolyses enz. enz.

En als ik thuis was: gewoon doorbufferen, de suiker bleef ongeregeld. De voet bleef ontzettend pijnlijk en in eerste instantie werden de overige tenen geamputeerd, toen een deel van de voorvoet, toen de rest van de voorvoet maar het genas gewoonweg niet meer.

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb in twee-en-een-half jaar 23 keer in het ziekenhuis gelegen met als trieste climax de amutatie van mijn rechteronderbeen op 11 februari 2010. De ingreep werd nog een aantal weken uitgesteld omdat ik ook nog een longembolie kreeg (gelukkig ín het ziekenhuis). De amputatie  heeft wel indruk op me gemaakt, ineens was ik gehandicapt. Door mijn eigen schuld! Zo lang de ernst van diabetes verdrongen met alle gevolgen van dien. Het is een sluipmoordenaar die je geen kans moet geven! Met een gezonde levenswijze en medicijnen cq. insuline kun je 100 jaar worden bij wijze van spreken, maar doe wat je moet doen! Ik ben altijd positief blijven denken maar alleen daar red je het niet mee. Nu heb ik een prothese en dat gaat goed. Ik ben op dieet en hoop dat de volgende ziekenhuisopname lang uit zal blijven!!!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben heel benieuwd hoe het nu met je gaat.
Wat een verhaal, joh. Hoe gaat het nu? Ik hoop ook voor je dat je dat ziekenhuis lekker linkst kunt laten liggen!