x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn auditie voor the Voice of Holland, seizoen drie!

Door SingLie gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Zeven april was het dan zover. Mijn auditie voor the Voice of Holland.

"U heeft uw bestemming bereikt"..

zegt het navigatiesysteem veel te vroeg. Ik was bang voor files, stoplichten, bruggen en alles wat ons maar kon vertragen op de weg richting Bussum. Daar staan we dan om 12.30 uur terwijl ik 14.00 uur pas word verwacht. De stikhete zaal zit vol met wachtende auditanten. Ik pik ze er makkelijk uit door de spetterende, met-nummer-beplakte, outfits. Mijn oog valt op de inschrijfbalie. Ik pak mijn formulier en wapper de warmte, en mijn eerste zenuwen, snel weg. De vrouw achter de balie schenkt mij haar allergrootste glimlach, maar komt wel met het teleurstellende bericht dat ik pas echt om 14.00 uur terug mag komen. Ze waren namelijk nog bezig met de groep van 11.30 uur. Ik pak mijn spullen weer bij elkaar en neem plaats aan een sta-tafel waar een aantal verlaten boterhammen liggen. Hier moeten mijn vriend en ik het eerst mee doen. Alle stoelen worden bezet door enthousiaste, maar ook verveelde zangers. Gitaren komen regelmatig te voorschijn en worden keer op keer opnieuw gestemd. Voor het eerst voel ik me blij dat ik me daar niet druk om hoef te maken. Met mijn trillende handjes zou daar, onder deze omstandigheden, nooit een mooi akkoord uit klinken. Zo nu en dan worden er nummers omgeroepen en springen er hier en daar mensjes overeind. Na elke reeks klinken er gillende vriendinnetjes: "Aaaaaaa!! Dat ben jijjjjj!! Succceeeeeeesss!" Gelukkig heb ik mijn nuchtere vriendje meegenomen.

Een uur later...

Buiten, voor de deur wordt een lange rij gevormd. De deuren zijn gesloten, ze komen er niet in. Waarschijnlijk is dat de groep van 14.00 uur. Mensen die wel normaal kunnen inschatten hoe laat ze moeten vertrekken. Ik houd mijn horloge goed in de gaten en als het bijna 14.00 uur is sta ik opnieuw met mijn formulier paraat. Het lukt me om me als eerste in te schrijven. Een andere vrouw dit keer, maar de glimlach is niet minder groot. Ik krijg uiteraard ook een flinke sticker op mijn shirt geplakt en loop terug met een nieuw formulier. Mijn vriend heeft twee lege stoelen kunnen vinden en ik start met het invullen van de vragen op mijn papier. Ik weeg al mijn woorden af en kras geregeld de zinnen weer door. Wat is het vreemdste of gekste wat je ooit hebt gedaan? Mijn vriend merkt dat ik bij deze vraag wel heel lang moet nadenken en zegt: "Ach, schrijf '130 km per uur op de snelweg' op. Grappig joh! Ze bekijken echt niet al die antwoorden." Ja, wat kan het ook schelen. Dat doe ik.

Nummer 265

Mijn hart begint ineens wel erg snel te kloppen. Nummer 265, dat ben ik! Samen met een paar andere nerveuze kandidaten lever ik mijn vragenlijst in. We komen om de beurt nog even op de foto, voordat we echt aan de bak mogen. In een aangegeven rij lopen we door dé zenuwslopende gang. We nemen plaats op de welbekende rij stoelen. Ik zit al op de tweede stoel, wat betekent dat ik niet lang meer op mijn moment suprême hoef te wachten. Ik voel dat mijn benen beginnen te trillen als mijn buurvrouw de kamer in stapt. De tekst van mijn liedje neem ik nog even snel een paar keer door. In gedachten zie ik mijn broertje en hoopte dat hij me nooit had opgegeven.

Dan is het mijn beurt! Kom op meid, je hebt er zin in!

Mijn auditie

Lachend, en een beetje onwenning, kom ik de kamer binnen. Ik word vrolijk verwelkomd door twee zwaaiende mannen: "Hallo, we zitten hier." Blijkbaar neem ik de kamer wel érg goed in me op. Aan de lange tafel zitten twee mannen plus een vrouw die diep in haar laptop zit. Achter hen staat een cameraman met daarnaast, ja u raadt het al, een camera. Ik zie een microfoonstandaard en probeer daar zo zelfverzekerd mogelijk achter te gaan staan. "Wat ga je voor ons zingen?" Ik vertel dat het 'Hold on be strong' van Maria Storeng gaat worden waarop ze me met nietszeggende blikken aankijken. Ik had gekozen voor een vrij onbekend nummer, en dat is nu te merken. "Euh, begin maar!" De eerste noten vloeien uit mijn keel en ik voel dat het best lekker gaat. Ik bouw mijn liedje langzaam op en bewaar energie voor mijn laatste uithaal: be stroooonng! Mijn hart klopt als een bezetene, hopelijk was dat goed genoeg. "Ja, ik hoor dat je een mooie stem hebt, maar onder lied ga je met ogen alle kanten op. Volgens mij weet je al precies wat voor plafond we hier hebben." Ik moet lachen. Daar was ik me niet van bewust. "Ik zou nog wel een lied willen horen'', gaat deze man verder. Ik haal even diep adem en zeg: "L.O.V.E. van Nat King Cole zou ik kunnen doen?" Het was mijn tweede keuze waar ik tevens veel op had gerepeteerd. Lekker jazzy en iets compleet anders dan het eerste nummer. "Uhm, jongens.. Willen we dat horen?" De vrouw komt vanachter haar laptopscherm omhoog en zegt: "Ken ik ook niet. Heb je iets meer van deze tijd?" Aaaii.. hier had ik niet op gerekend. Ik was tijdens mijn voorbereiding juist zo bezig geweest met 'origineel zijn', waardoor ik geen energie had gestoken in nummers van nú. Ik kom met het eerste lied dat mij binnen schiet: "Bed of Roses van Bon Jovi? Misschien ook niet echt van deze tijd, maar..." De vrouw onderbreekt me al en roept: "Ja! Die is leuk! Die kennen we!". Ik moet me even opnieuw opladen en herinner mezelf er aan dat ik mijn ogen niet laat ronddwalen. Alsof hij het me ziet denken, zegt de vrolijke man: "Kijk het hele lied maar in de camera." Dus laat ik nogmaals mijn stem klinken. Ik verbaas me erover dat het, met zoveel zenuwen, toch best goed gaat. Vanuit mijn ooghoeken zie ik de juryleden knikkende bewegingen naar elkaar maken. Het geeft me zelfvertrouwen. Na mijn laatste nooit is het even stil. "Dit was het dan denk ik?", vraag ik de driekoppige jury. "Nee, blijf maar even staan. Je kunt goed zingen en hebt een mooie stem. Je mag tegen het meisje buiten de kamer zeggen dat je bij de redactie langs mag".                  

                                       

De redactie

Ik doe wat mij wordt gevraagd en loop met het meisje mee naar een andere ruimte. Ook nu mag ik weer plaatsnemen voor een enge gesloten deur. Geen idee van wat mij te wachten staat. Ik heb een gezellig praatje met een auditante naast me die ook bij de redactie moet zijn. Na enkele minuten word ik naar binnen geroepen. De blonde man aan tafel staat op en geeft me een hand: "Hoi! Ik ben Danny". "Ja, weet ik.", zeg ik bijdehand. Danny Rook zit tegenover me en wordt vergezeld door een jongeman. Ze vertellen me dat ze wat meer over me willen weten, voor het geval dat ik bij de Blind Auditions een interview zou moeten doen met Martijn of Wendy. Ik vertel ze over mijn muziekervaring, de verschillende bands waarin ik heb gespeeld en waar ik zoal heb opgetreden door de jaren heen. Al mijn verhalen worden direct door Danny op de computer verwerkt. Ze vragen naar 5 woorden die mij typeren. "Ik ben lekker gek.", zeg ik zo overtuigend mogelijk. "Oké," zegt de jongen, "maar je hebt hier geschreven dat het gekste wat je ooit hebt gedaan '130 km op de snelweg' is. Dat is toch niet erg gek?" Ik moet lachen. Mijn vriend ga ik straks eerst vertellen dat ze die formulieren wel degelijk lezen. "Dat was maar een grap." zeg ik met een glimlach van oor tot oor. "En trouwens'', vervolgt Danny. "Je zei dat je me kende. Hoe eigenlijk? Meeste mensen van jouw leeftijd kennen mij niet." Ik beeld met het Sinterklaasverhaal in, waar hij een aantal jaren terug een Duitse vrouw speelde en zeg met zo'n zelfde accent: "Liebe Sintie, mag ik astu, astublief een paar pepernoten?" Danny begint hardop te lachen. "Ja ja ja! Dat klopt!" Ik voel me losjes en vertel ze nog een paar vreemde anekdotes. Na een klein kwartiertje weten ze genoeg en vertellen dat ze me eind mei op de hoogte brengen. Pas dán weet ik of ik werkelijk door ben naar de Blind Auditions.

Ik loop terug naar de zaal vol wachtende auditanten, en zie mijn vriend alleen aan tafel zitten. Met een klein huppeltje kom ik op hem af. Hij heeft lang genoeg moeten wachten. "Het ging goed hè?", vraagt hij. "Ja, best wel! Ik mocht zelfs naar de redactie."

"Topper! Ik wist het wel!"

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Superleuk geschreven. Heb je meteen bij mijn favorieten gezet en reken maar dat we je in de gaten gaan houden. Wens je ernorm veel succes.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wat een gave ervaring! Spannend hoor, ik duim ook voor je!
Wat goed! Leuk! Hopen dat je door bent!
dit is geweldig ! Ik duim voor jou je moet door
Geweldig leuk, goed geschreven.
Spannend afwachten maar.
Hopen dat de rest niet goed was.
Tex
Super spannend voor je, Alida! Hopen dat je door bent, duimen maar:)
Oh ik hoop zo dat je meedoet en ga zeker kijken..leuk verhaal ! Duinm Taco