Buiten mijn boekje bij Doortje en Yrsa

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik weet niet hoe het komt, echt niet, maar als ik haar Xead

Eerst even over iemand die er óók was.

Die ogen, die pretlichtjes… 

Ik ken haar helemaal niet.

Of misschien toch wel. Vraag me echter niet om dat onomstotelijk te bewijzen.

Het is de Spirit.

Dat knapperig wulpse ondeugende, denk ik. Het zweeft om haar heen in een spetterend aura. Alsof er een ragdunne draad hangt tussen haar ogen en de mijne. Zilverschitterend, de lach van een onschuldig kind met een veelbewogen vol geleefd leven. Misschien herkennen we elkaar? 

Zo’n spekvette lach, die toch uiterst verfijnd blijft in al zijn fragiele gouden klaterheid. Zonder woorden, maar met een humor die op mijn heupen eindigt, zo klinkt het in mij.

“Ik krijg het altijd op de heupen als ik jou zie.”

 

Ik zeg het naar waarheid en de groep waar ik deel van uit maak klapt dubbel. Ik zie er de lol niet van in, maar hun lach werkt aanstekelijk. Heb ik echt iets komisch gezegd?
“Joh ik heb het reuze naar mijn zin,” laat iemand zich tevreden ontvallen en ze straalt ook uit dat ze geniet. Meerderen knikken instemmend.
“Ach ja, ik ben toch al zestig en ben af en toe... ook… best gelukkig… geweest.”
Hoe zou het nou toch komen dat men dit leuk vindt? Ik vraag me af of mijn dochter gelijk heeft, alhoewel zij alles omdraait zo gauw ze de kans schoon ziet. Een kwestie van projectie ter protectie. Ze zegt dat ik gestoord ben, maar humor vind ik niet onprettig.

Ik kijk de kring rond en ze komen niet meer bij. Zij staat er ook bij, zij met die lichtblauwe ogen. Als de zon erin schijnt zijn ze prachtig turkoois. Ze houdt niet meer op of begint opnieuw te lachen  als ik haar aankijk. Wat doe ik? Heb ik gedaan? Zal ik maar weer gaan?

Het is waar, ik ben hier ongenodigd, omdat ik volledig leef in het nu.

 

Gisteren vroeg Ingrid mij achterlangs (een Pebeetje) of ik ook naar de boekpresentatie ging. Dat was ik niet van plan, maar ja, dan hoor ik links op mijn schouder dat engeltje fluisteren: “Doen Dora doen, dan maar nog minder geld van de week, je zult Xeaderianen ontmoeten.”
Na wat heen en weer GePeBee bleek dat we de reis konden delen, zij moest van Etten komen Leuren en dat is nog veel verder dan ik moet scheuren. Harderwijk is voor mij een heerlijke jeugdherinnering. Incluis de smaak en reuk van een bos paling… de Zuiderzee en dat vermaledijde wollen badpak dat prikte en uitlubberde als het nat werd. Die ene keer, jaren later zijn we nooit in het Drolfinarium aangekomen. Een komisch verhaal op zich, goed voor een andermaal. Zo’n hilarische onderneming van laten we ons eens verwennen en dan: “Kijk, dat hebben wij weer, giebeldegreinig”

Stel je voor. Het moet eigenlijk zo meteen als een scoop in de krant.

Mijn huis is met de Franse slag compleet aan kant!

(niet in verre hoekjes loeren)

We zullen voor vertrek eerst efkes een bakkie doen. Koffie of thee, daar zit ik niet mee want kennismaken voor we in mijn rijdende vuilniszak stappen lijkt me wel zo ontspannen. Ik wil iemand altijd graag even waarschuwen alvorens plaats te moeten nemen in mijn kale wat afgekloven Suzielein. De telefoon: Ingrid staat défile, narigheid met vrachtvervoer langs de weg. De vlam is, zo gezeid, bij die vrachtwagenmijnheer uit de pijp en ik hoop voor hem dat hij daarbij niet de pijpen uit is gegaan, al heeft zijn vehikel dan spoorslag de pijp aan Maarten gegeven.

In Arnhem is er ook veel opgebroken dus snel schieten we niet die snelweg op, doch als we er dan eenmaal overheen zoeven lijkt het of we elkaar al jaren kennen. Onderweg pluggen we haar Janneman in mijn aanstekergat en die vent kletst ons de oren van de kop terwijl ik Ingrid met verhalen vol prop. Ik heb de idee: geef veel van jezelf dan weet die ander tenminste wie er het stuur beheert. Ze knikt af en toe gedwee en doet het ermee. Zij heeft al een hele reis achter de rug en het blijkt dat we over veel dingen hetzelfde denken. Ingrid meid, het was echt gezellig.

Daar aangekomen zie ik tussen plastik bekers en megapunten (nee nee, geen Xeadscore) van het allerbeste appelgebak Hare Diva Dorina Voorhaar in levende lijve. Ze schrikt van mij.
“Is dat Weltevree?” roept ze overstuur. Hupsakee, doe het er maar mee! Van stil binnensluipen is geen sprake meer. Kijk, dat is helemaal niet gepland, dat overvalt mij een beetje. Als ik dat had geweten had ik mijn act iets beter voorbereid, maar het was staatsgeheim dat ik erbij zou zijn.

De boekpresentatie.

Voor het vaderland weg

vertelt Dorina dat ze pas nog een zaal van 200 mensen toesprak. Bewonderenswaardig en ik denk dat zij dat in de toekomst vaker zal doen. Zo mooi en ontroerend spreekt ze ook over haar zus...

Recht uit haar hart, ik moet er ook even van slikken. 

Daarna komt Yrsa aan bod, die, zo te horen, met haar boek vast een groot publiek kan bekoren. Ze is kwetsbaar lief en met haar grote observatievermogen weet ze de juiste woorden te vinden voor menselijke schaduwen uit het verleden. 

(Sorry, Yrsake, als ik had geweten dat jij jouw boek daar ook ging presenteren had ik voor jou uiteraard ook een schatkistje meegebracht)

 

Ook geheel in het heden.

“Hup, zet hem op, kranige meiden,” had ik zomaar spontaan

uit mijn dak willen gaan

door de zaal willen roepen,

maar dat deed Mijler daarna op zijn zo eigen wijze.

Hij is het gewend om te spreken voor grote groepen

 

Kortom, het was goed dat ik naar mijn engeltje heb geluisterd

Er samen met Ingrid naartoe ben gegaan.

Een dag met een gouden randje en 

 

Ik weet zeker dat de beide boeken goed aan zullen slaan.

Vervolg: Kama Sutra

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha Edwin, ik had eerst ook niet in de gaten dat jij jij was..., maar wel leuk je te hebben gezien in levende lijven... ik vraag me nu wel af waar de koffie zal blijven.. Ik bak geen appeltaarten maar kan wel goede koek inkopen...
Je schrijft het zo beeldend en sfeervol, dat ik er een beetje bij was :) Dank je
Schitterend verhaal !
Lieve Moni, helaas, het was mijn eigen engeltje, maar ik zal er de volgende keer wel tegen zeggen dat ze efkes langs jou moet gaan. Goed?
Dank jullie allemaal wel... zoveel positef, heel erg lief...
weltevree, je lijkt me een heerlijk mens, je artikel is zo geestig en positief geschreven....volgende keer wil ik iedereen ontmoeten...stuur ingrid's engeltje volgende keer naar mij haha. Dikke knuffel en mega duim...
Gelukkig dat er zoveel artikelen worden geschreven om mij mee te nemen naar deze bijzondere dag die ik heb moeten missen.
Duim.
Ook al zo'n heerlijk verhaal!