Wisselende seizoenen om te zoenen

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wisselende seizoenen om te zoenen als metafoor

Wisselende seizoenen  om te zoenen

“Het wisselen van de seizoenen als metafoor voor het menselijk bestaan"

Fred van der Wal: “Ik preek voor een kerk met lege banken, maar het deert mij niet, dat vind ik lekker!”

Dorpjes zijn in dit verlaten gebied nog slechts in het landschap opgenomen contouren met de zwijgende, alom aanwezige kerk in de kom. Het Gods gebouw als een op gestoken vermanende vinger naar den Onzienlijke – een enkeling, meestal een ongelovige, spreekt oneerbiedig van een erectie naar omhoog- waar op de spits gedreven een door de weersinvloeden dof geworden, afgebladderd, goudkleurig haantje al lang geen victorie meer kraait en vanzelf naar beneden zal sodommieteren.

Op zondag preekt dominee al sinds jaar en dag voor een lege kerk tegen de banken, om dat hij de drie eenheid ontkent, dat nemen de dorpelingen niet. Wie de die eenheid los laat die laat alles los! Niemand luistert naar die achterhaalde dorpsgek in zijn zwarte jurk en zo hoort het ook. Gelovig Nederland; Mijn God!

Ik kende in de Nieuwe Spiegelstraat een antiekhandelaar die Süss heette en door de collegas "De Wandelende Jood" werd genoemd.

Hij hield het niet uit in het Spiegelkwartier, verkocht zijn zaak en werd een paar jaar later dominee in Amsterdam totdat de classis hem vanwege zijn ketterijen het ambt uitzette, toen werd hij Rebbe en rebbelde er op los tegen adekwate betaling. Ook een vak.

Een wat somber ogende man, die auteur/kunstschilder Fred van der Wal. Anderhalf uur te laat komt hij glimlachend en zelfvoldaan aanzetten op het terras in Donzy en doet alsof er niets gebeurd is.

“De brug over de Nohain was deze keer in het geheel niet open, want het is een stenen brug met een hand gesmede, zwart gelakte ijzeren railing, die kan helemaal niet open, dus wat zit ik toch te sijken. U kunt zich dus behoorlijk gefopt voelen door mij op dit punt, maar het is slikken of stikken wat mij betreft!
Zonder vergunning bovendien verboden visvangst in de snelle vliet van de Nohain en wie het verbod negeert wordt door de gendarmes auf die Flucht erschossen. Wilt U wel eens gauw Uw viskaart tonen, want we zijn hier niet in Lutjebroek!
Bovendien geldt er sinds weken vanwege de droogte een sproeiverbod en heb ik het alle maal alleen moeten ophouden, zonder hulp voor mijn gulp en deze keer zelfs zonder hulp van boven, misschien kan ik daarmede mijn te late aankomst in Uw aanwezigheid verantwoorden, alhoewel ik U uiteraard geen enkele uitleg verschuldigd ben!
Wat zullen we nou beleven! Je bent artiest of je bent het niet, gotsalmetruttenbollen!” is zijn enige commentaar en kijkt ons uitdagend aan en spuugt in zijn handen. Een goed begin is het halve werk.
Wat kunnen wij hier op zeggen?
Hij geeft ons een kleverige hand en vermeldt dat hij al weer hoge nood heeft, dankzij een uitstulpende, op spelende prostaat zo groot als een opgepompte voetbal. Sinds kort zien de vrouwen hem niet meer zitten.
In combinatie met een door het overvloedig drankgebruik keiharde pompoen grote lever en paarse kop als een hoge drukpan ook geen pretje.
Wij wijzen hem vanwege zijn klaar blijkelijke hoge nood de weg naar het dichtst bij zijnde toilet. Handenwrijvend komt hij te rug en vermeldt dat in het kleinste kamertje de lamp stuk was, maar ondanks alles toch zo ontzettend kan genieten van dat programma “Licht En Uitzicht” en daarom de handen maar heeft gewassen met een stuk lila kleurig lavendelzeep dat hij altijd in een plestik doosje bij zich op het lichaam draagt, want als iemand een propere man is, breek hem de bek niet open, daar kunnen wij hele boek werken op het gebied van de intieme hygiëne mee vullen, ware het niet dat…en of we maar even gelijk van boven tot onderen aan hem willen ruiken om een en ander terstond te verifiëren, daar staat hij beslist op, want liegen doet hij hooguit in commissie, maar nooit individueel. En hij weet zeker dat hij dankzij een snelle, rond wentelende beweging met zijn geslachtsdeel, een handeling die hij de helikop ter noemt, zelfs de laatst druppel uit zijn stopverfkleurig geslacht heeft geknepen, zodat wij niet langer bang voor hem hoeven te zijn. Hetgeen de man siert.
Hij brandt los na door Uw verslaggever te zijn besnuffeld: ”Wist U dat ik sinds het bezoek van mij en mijn eerste vrouw aan Marlou Witzel te Haarlem niet meer ‘s ochtends, maar ‘s avonds douche en soms zelfs twee douchebeurten per dag neem? En hoe ik dan de kei harde waterstalen mijn ontuchtige vlees laat geselen. Heerlijk! In een woord! Dat is bijna even bevredigend als de zweep en de riem van Meester Tom te Amsterdam. Het is mij met klem aan geraden, anders kom ik er niet meer in. Het vlees moet gestraft.  
Een katharsis is nooit weg.

Eigenlijk vond Marlou een goede douchebeurt vooraf een eerste vereiste voor een bezoek aan haar huis en anders liet zij de accordeon gewoon voor wat hij was. Ook omdat op haar tafel een glossy lag over gezondheid het bedreigde milieu pkus de uitklapbare  bouw tekening van de nog meer bedreigde blaas, zuiverende zilver ionen generator die wonde ren van onderen zou verrichten, maar je kon ook Cranberry bessensap drinken.
Er ging die middag een wereld vol alternatieven voor mij open waar ik als eenvoudige jong en niets van af wist, maar laat ik het liever over de jaargetijden en het weer hebben, dat zijn ook dankbare onderwerpen voor de gemiddelde man in de straat. Veel andere ge spreksstof heeft U waarschijnlijk toch ook niet.

Is dit voorwaar niet het schoonste uur van het schoonste jaar getijde aller jaargetijden als de R van Rommert in de maand zit?
Als de geur van mest, mist en moeras zich verenigt tot adembenemende gasvorming zoals eens in de loopgraven van de verstikkende Grote Oorlog (spreek uit: Greute Eurlog) van veertien-achttien, toen de vechtjassen natte lappen met kalk voor de neus bonden en enthousiast naar adem hapten als er weer een wolk mos terd gas voorbij trok, dan ging er over een breed front een schallend "Hoera, Hoera Wir sind wieder da" op en hoe men dan gelijk over ging tot de orde van de dag?
Dag- en mars orders! Befehl ist Befehl! Verdient de medemens dan beter? Nou dan!
Hij gaat vervolgens over op bespiegelingen over het wisselen van de seizoenen als meta foor voor het menselijk bestaan en of we nu meer gezegend zijn met Cirrus hetzij met Strato Cumulus bewolking, men hakt bij de Hoetsies en de Toetsies toch ook elkaars lede maten wel af bij zwaar weer want vlees op tafel moet er komen, zodat de weersomstan digheden gekoppeld aan de criminaliteitscurve een opzienbarende correlatie vertoont en of wij daar geen artikel in zien voor het blad Onkruid? Het hoort bij de culturele verworven heden en de stijgende tempe ratuur van de gekleurde medemens, die wij in het Westen bij voorbaat dienen te respecteren op overheidsvoorschrift, doch laat ik nu vooral mijn al les onthullende licht over het klimaat eens schijnen, daar kunt U heel wat van opsteken.

“Het voorjaar is mij immer te veel belovend en onnozel in zijn voorzichtig, aarzelend ont spruiten van het kan vriezen en het kan dooien, vervuld van nooit in te lossen beloftes op een be tere, nabije toekomst, dat kan niet goed uitpakken voor de ijs heiligen, dus het voorjaar is een leugenachtig wezen, gelijk de slang in het paradijs, de zomer vind ik rond uit ordi aan het Zandvoortse strand met al die zoetzure appels van Eva zonder gebladerte en stelen, de herfst een en al melancholie al om, daarom hoogst slaapverwekkend, het sterfhuis van de winter totaal verwerpelijk, want dan houdt alles op en wordt zelfs het meest brandende hart benevens de warme, medemenselijke broek vol liefde en mede dogen met een zeer dun laagje ijs bedekt. Het krakelee van de seizoenen.

Wat valt er dan nog te winnen of te verliezen in het leven? Daar aan de zomerse Noord zeestranden vol rondwarende bronstige, ontklede mannen met de dankzij Viagra voort durend opgesteven geslachten en de lekkende, loopse vrouwen, constant verkerend in de vicieuze cir kel van hunne al of niet tegennatuurlijke hartstochten. Op weg, doch maak maar gauw dat je weg komt. Pak ‘m beet Stanzi! On the road, maar naar wat of wie? En voor de man of vrouw die ook wel eens wil weten hoe of wat staat aan de einder Fred van der Wal altoos weer grijnzend te wachten met een sixpack Grolsch in de klamme, kalvinis tische jat met die gemanicuurde, rood gelakte nagel van de wenkende wijsvinger en deze keer dan niet de opgestoken middelvinger, want daar kun je een boete voor krijgen. Het schrikt me nigeen ook af zo’n direct gebaar. Het is zo in- en in onbeschaafd. Je laat je zo verschrikkelijk in de kaart kijken. Nee, dan liever een dagje naar het strand. Op zoek. Naar wie is wie? Welnee! De ontucht straalt uit de ogen van die ouwe rukkers daar in de schaduw van het Casino te Zandvoort. Heeft de Schepper dat soms zo bedoeld in al Zijn scheppingsdrift? Ik dacht toch van niet als oprecht gristenmens! Strandleven. Allemaal hete lijven in monotheistiese aan bidding voor die grote koperen ploert aan de azuur blauwe hemel, dat levert als beloning huidkanker op. 

Gezwellen ter grootte van bloemkolen. Een gassige bol van miljoenen graden die onbe scheiden hangt te stralen om niet, dat kan nooit gezond wezen. De gruwel der verwoes ting. Tel uit je winst! Dag in, dag uit met een enthousiasme stralen alsof hij er voor be taald wordt. En op aarde elkaar maar eindeloos in vetten en met je klauwen in andermans puntje puntje, dat willen we allemaal wel … nee, daar zouden we het vandaag eens niet over hebben, want waar puntje bij paaltje komt is een king size anaal condoom verplicht en als daar zand korrels in komen is het einde oefening, dan kun je nog beter een blek en dekker boortol met een schuur schijf er op zetten, heb je meer lol.
Wat hebben de strandgangers trouwens anders te doen daar op die afkalvende zand vlakte dan de draagbare radio op Radio Vejonica te zetten en op de maat van de elek triese guitaar klanken lusteloos tegen malkander op te rijen en te kronkelen als palingen in een pot met snot? Zijn we dan in de manege des levens? Hij van om hoog komt met Zijne gerechtigheid. Gods molens malen langzaam, maar zij malen. Nogal logies dat de Klimatwechsel steeds sneller verloopt. Het is het eindoordeel over de mensheid. En dat is goed. Er moet gehakt worden. Spaanders genoeg, niet waar. Zegt de Schrift niet zo tref fend dat de mensen de zon zullen vervloeken? Mag ik daar dan mee beginnen als ik U niet ontrief? En wat de atoombom betreft,d at licht van duizend zonnen waar mijn fijn gevoelige linkse en gristelijke collegaatjes zo principieel op tegen zijn zeg ik eenvoudig weg: Bom Kom!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.