Hakken en andere ongemakken!

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:46

Draagt u ook wel eens hoge hakken? Dan kent u vast ook van die vreselijke momenten. Trouwens, hakken zijn niet de enige boosdoeners

Over hakken en andere ongemakken

Gisteren waren het bij mij een paar joekels van ruim 10 centimeter. Naaldhak. En wat me overkomen is…

Op mijn gemakje slenterde ik door een rustige winkelstraat. Mijn gedachten gingen in de richting van filosofisch. Welke richting, daar zal ik nu maar niet over uitweiden. U heeft er waarschijnlijk al wel een beeld bij…

Het was koud, de wind was fris. Ik stond buiten in de rij. Een ellenlange rij, waarom is het ook zo druk bij die bakker?! Ik staarde wat naar de gevels van de huizen. Keek wat naar de mensen die langsliepen. Kan erg vermakelijk zijn. 

Daar hebben ze  wel wat van weg! 

Tot.. je zelf in het middelpunt van de belangstelling staat.

En dát is nog niet eens het ergste. Maar de manier waarop! De rij werd wat korter. Het werd tijd om een stapje naar voren te doen. Ik tilde mijn voeten op om mee te wandelen met de andere klanten voor me. Bleef hangen. Trok wat harder met mijn been.

Geen beweging in te krijgen.

Mijn hakje stond muurvast tussen twee stenen geplant. Ohh nee, heb ik weer. Achter me hoor ik onrustig gesnuif, gevolgd door gegniffel. Mijn gezicht begint langzaam rood aan te lopen. Hoe red ik me hieruit?
Achter me hoor ik een zware stem.

Of deze.. snapt u het idee?

“Zal ik even helpen?” een vriendelijk gezicht kijkt mij aan. “Nee, laat maar.” zeg ik gelaten. Ik stap met mijn ene pantyvoetje uit mijn schoen, buk en begin aan de schoen te trekken. “Mevrouw,” hoor ik diezelfde stem. “Dat werkt niet, hoor.”

Ik zend hem een woedende blik toe en ga door met mijn helse karwei.

Oef! Eindelijk schiet de schoen los. Zo charmant mogelijk probeer ik hem weer aan te doen, waarbij ik natuurlijk, dat kon er ook nog wel bij, bijna een buiteling maak in mijn haast. Nog meer gegniffel achter me. Woest parkeer ik mijn hak nu midden op de straatsteen.

Ik keur hem geen blik meer waardig.

 

 

 

 

Als ik weg wil rijden, zie ik hem weer lopen, hij komt net de winkel uit. Paniekerig bedenk ik mij dat dat wegrijden niet altijd van een leien dakje gaat. Gelukkig loopt het deze keer gesmeerd en geef ik opgelucht nog wat extra gas.

Ik ben weg!

Toch had ik die dag nog een naarling op mijn pad. Een naarling in de vorm van een gebakje. Het is waarschijnlijk mijn eigen schuld, ik ben vreemdgegaan! Ik ben dol op schwarzwalder kirsch, maar had nu een schuimgebakje met hazelnoot. Heerlijk, dacht ik. Was het ook.

Maar zoooo onhandig.

Heeft u dat ook? Als er visite is, gaat er van alles mis, wat niet gebeurt als er geen visite is. Volgt u het nog? Wacht, komtie nog een keer: als er visite is, gaat er van alles mis, wat niet gebeurt als er geen visite is… Laat het even op u inwerken…

Hmmm...

Kunnen we weer verder?

Oké, daar gaan we. Dat gebakje lag heerlijk op het ieniemini-gebaksbordje mij aan te kijken. Zo van: eet me nu op! Kent u dat? Maar we hadden visite en dan blijf je toch echt binnen de fatsoensnormen, niet waar. Ik ervoer echter even later dat mijn gebakje niet zo makkelijk te verwerken was als ik dacht.
Ik stak mijn vork erin, tenminste, deed een poging tot. Maar er zat een laagje chocolade om mijn gebakje. (Eerste laag.) Daar kwam ik nog redelijk doorheen. Toen stuitte mijn vorkje op iets hards, de hazelnoten. (Tweede laag.) Na tussen de hazelnoten doorgevorkt te hebben (ziet u em??), belandde ik bij een soort van harnas. Het schuim. (Derde laag.) Toen kwam de crème. (Vierde laag, eindelijk iets dat normaal gegeten kan worden.)

 

Dit was dus een grote worsteling..

Van de visite verwachtte ik geen medeleven. Ik zag allerlei doemscenario’s voor me, onder andere 1 waarin mijn gebakje met een sierlijke boog naar de grond gelanceerd werd. Gelukkig niets van dit al. Na een half gebakje verorberd te hebben, enigszins gevaarlijk, maar toch zonder grote ongelukken, bedacht ik een goed excuus: “Het is wel wat veel, de rest neem ik straks.”

Net heb ik de rest op.. lekker uit een kommetje, zodat ik niet de kans liep om er een groot slagveld van te maken. 

Niemand die het ziet, tralalala!

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven Rose! Ik ga voor het lagere soort hak..

Dat gebakje..hahahahahaha netjes opgelost!
Die foto van dat meisje en die eekhoorn: geweldig!
Lucifall, dankjewel! Haha, wel zo veilig.
Keurig gedaan hè, dan kan ik niet nog een keer zo;) Ik was officieel op zoek naar een foto van hazelnoten.. maar toen ik die inhalige eekhoorn zag, dacht ik; aawhh, dat wordt em!
Berna, haha, dankjewel.. gelukkig zaten hier geen lagen omheen;)

Kaninchen, wat dat betreft maar gelukkig inderdaad.. het is echt geen pretje;) Ik was eerst ook van plan om te gaan 'kluiven', maar met die chocola erom, ik zag het niet zo zitten. Stel je voor datie uit je vingers glijdt......... (één van de andere doemscenario's ;)) Bedankt voor het reageren!
Rose_love: ik draag nooit hakken ivm mijn rug dus ik ken dit probleem niet (gelukkig). Dat met dat gebakje kon ik me levendig voorstellen: ik had het er waarschijnlijk minder flatteus vanaf gebracht en had uit pure frustratie het gebak gewoon met de hand gegeten of me verontschuldigt en terug getrokken en lekker in de keuken het gebakje opgegeten. Duim
Heerlijk geschreven, lekker luchtig, net als jouw gebakje:)
Duim!
Hahaha, dankje, Ir!
haha ... dat maakte ik ook eens mee: een hak die blijft steken in een rooster van een putje! Ik wilde mijn schoen eruit trekken en wat raad je "de rooster kwam los en bleef aan mijn schoen(hak) hangen!"
Ik kan je verzekeren dat ik nogal rood aanliep! Je staat daar maar met een rooster aan je hak!
Ik vind dat je het heel goed schreef! Duim