Theaterverslag van Daens

Door Nas gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Ik heb hier nog een theaterverslag gevonden van de voorstelling Daens. Het was echt een zeer goed theaterstuk!

Voorbeschouwing

Iemand in mijn familie speelt in een amateursgezelschap en van dat gezelschap heb ik al een aantal voorstellingen bijgewoond.
Ze spelen meestal dramatische stukken, maar er zijn eigenlijk maar een aantal goede acteurs waardoor ik het meestal niet zo goed vind.
Het stuk met serieus zijn en moet vol emotie geacteerd worden, dit gebeurt jammer genoeg niet. Ze hebben één keer een humoristisch stuk gespeeld, dit ging hen veel beter af. De mindere acteurs zijn enorm grappige mensen en ze blonken in dit stuk dan ook echt wel uit.
Als ik alle stukken naast elkaar leg gaat mijn voorkeur overduidelijk naar het humoristische stuk.

Opvoeringsanalyse

Plaats: Borsbeeksebrug 7
2600 Berchem
Datum: 29 oktober 2008
Uur: 20:00
Titel: Daens
Auteur: Stijn Coninx
Regisseur: Frank Van Laecke
Acteurs: Ik ga even de vijf bekendste acteurs meedelen
Lucas Van Den Eynde
Jo De Meyere
Free Souffriau
Jelle Cleymans
Anne Mie Gils

De acteurs zijn enorm goed gekozen.
Als eerste hebben we Jelle Cleymans, hij speelt Jan de krantenman. Hij is het die de socialistische krant, de Vrijuit, ronddeelt. Jan is een kwajongen en assertief tegen de rijken, maar het is echt een goede jongen. Deze rol is op het lijf van Jelle Cleymans geschreven.
Het volgende personage dat ik zou willen toelichten is Jo De Meyere.
Hij speelt een strenge priester, die dan ook zeer conservatief is. Jo De Meyere heeft een strenge uitstraling en ook zijn uitspraak komt zeer streng over. Ze wilden hem er zeker bij hebben. Iedereen heeft in de musical gezongen, zeker de hoofdacteurs. Jo De Meyere is één van de hoofdrolspelers en hij kan niet zingen, dit heeft hij dan ook niet gedaan. Hieruit constateer ik toch wel dat ze hem er zeker bij wilden.

 

De kostumering was ook zeer goed.
In de musical ‘Daens’ is een groot verschil te zien tussen arm en rijk en dus ook tussen katholiek en socialistisch. Dit werd duidelijk in de kostuums die de mensen aanhadden. De armen hadden kleren aan die in zeer slechte staat waren, echte vodden rond een lichaam gewikkeld.
De rijken echter hadden allemaal een maatpak aan met een veston en een das. Een andere factor die de scheiding tussen rijk en arm aantoonde was de taal. De rijken spraken Frans en de armen spraken Nederlands en zelfs dialecten van het Nederlands die niet al te mooi klinken.

De muziek was prachtig.
Het was een musical en er werd dus ook veel gezongen. Vooral de liederen die samen gezongen werden door de arme bevolking waarin de samenzang echt goed was, vond ik het beste. Voor de muziek hebben ze dan ook een grote meneer in de muziekwereld aangesteld. Dirk Brossé heeft een palmares om u tegen te zeggen en dit was toch wel het vermelden waard.
De muziek werd gespeeld door een live-orkest, dat in de zaal zelf zat. Niet in het publiek, maar in de rechterbovenhoek van de zaal achter een raam.
Je kon het live-orkest dus ook nog bewonderen tijdens de voorstelling zelf.

Het decor was erg handig en gebruiksvriendelijk. Het podium was in twee delen verdeeld, dit was mogelijk omdat het podium zeer groot was.
De scheiding tussen de twee delen was een wand, die gebruikt werd voor deuren van de textielfabriek. Wanneer het verhaal zich niet afspeelde in de fabriek, ging de wand open en had je het hele podium ter beschikking. Terwijl de wand dicht was, kon men de rekwisieten en de benodigdheden plaatsen zonder dat het publiek hier iets van merkte.
De plaats voor de wand was wel constant zichtbaar en wanneer het decor veranderd moest worden, werd er gebruik gemaakt van platen met wielen onder. Het werd even donker en alles wat nog op het podium stond, werd weggereden en al de nieuwe benodigdheden ( zoals tafels, machines, …) werden op de set gerold.
Dit gebeurde zeer snel en kon dus echt niet als storende factor beschouwd worden.

 

 

Nabeschouwing

Ik vond dit echt wel een geslaagd bezoek. Normaal ben ik geen fan van toneelstukken en musicals, maar dit stuk heeft mijn verwachtingen overtroffen. De kostuums waren prachtig, de vodden van de arme mensen die enorm correct overkwamen, net zoals de kleding van de rijken. Het gewaad van de priester en van Daens zelf waren ook zeer mooi.
Mijn favoriete acteur was Jelle Cleymans. Ik denk dat veel jongeren zich in zijn rol kunnen inleven. Niet alleen op het vlak van wat er in het verhaal gebeurt, maar in het algemeen. Jelle was een jongen met moed die vecht tegen het onrecht dat de arme bevolking wordt aangedaan. Hij heeft ook geen angst om zijn mening van de daken te schreeuwen, ook niet wanneer de rijken waarover hij slecht spreekt hem kunnen horen.
Het toppunt van de musical was voor zeker de muziek. Een musical met een live-orkest is een musical die gewoon iets extra heeft.

De algemene opinie na het stuk was zeker eensgezind. In de foyer hoorde je iedereen zeggen hoe goed ze het niet vonden.

Ik ben niet van plan om in de toekomst nog veel toneelstukken of musicals bij te wonen. Ik zal wel afwachten tot er nog eens een stuk gespeeld wordt waarvan de commentaren even goed zijn als bij dit stuk.
Een musical met het niveau van ‘Daens’ zal ik in ieder geval bijwonen in de toekomst.

Recensie (De Morgen)

Het was erop of eronder voor Studio 100 en het is erop. De musical Daens (****) doet moeiteloos alle herinneringen aan de film vervagen. Maar soms zit er iets niet in de haak.

Niet alleen in het acteren van de hoofdpersonages overtuigt Daens, ook het hele vakmanschap van de show wekt bewondering.
Alle ervaring die de makers de afgelopen jaren hebben opgebouwd mondt uit in deze musical. Wat Studio 100 presteert om van het voormalige postsorteercentrum Antwerpen X een fraai tijdelijk theater te maken met goede akoestiek en luxueuze foyer is een krachttoer op zich. Alleen al daarom zou een bezoekje de moeite waard zijn, maar blijf ook gerust voor de voorstelling. Die kleurt braafjes tussen de lijnen van het genre, maar dat gebeurt met veel knowhow.

Dat de musical netjes de film van Stijn Coninx volgt, is niet verbazingwekkend. Die film, over de priester die tegen de zin van zijn kerk de wantoestanden van de arbeiders in het negentiende-eeuwse Aalst aanklaagt, was eigenlijk een musical zonder songs.

Het zijn juist die songs die voor een verrijking zorgen. Als Daens zit te wachten in het Vaticaan op zijn audiëntie bij de paus, vraagt hij zich af of al die grandeur wel de manier is om zijn god te eren. Die vertwijfeling maakt van Daens een nog menselijker figuur. Die menselijkheid zit ook in de vertolking van Van den Eynde. Hij zet een rustige, vriendelijke Daens neer, maar met veel ingehouden woede. Je ziet hem langzaam groeien in zijn idealen. Als hij uiteindelijk in zijn soutane tussen carnavalsvierders staat, vraag je je af wie het valse kostuum draagt.

Dirk Brossé componeerde ook zijn beste musical tot hiertoe. Hij verstopt zijn melodielijnen niet langer in vergezochte laagjes, maar puurt ze uit waardoor ze het verhaal beter dienen. De teksten van Allard Blom zorgen vaak voor mooie metaforen. Zo omschrijft hij het vreselijke leven van de arbeiders als een leven "op maat van de industrie, zonder melodie". Die melodie vinden ze uiteindelijk in de figuur van Daens.

Regisseur Frank Van Laecke heeft een 48 meter breed podium en hij leeft zich uit. Ook hij is in zijn regies al een tijdje aan het vereenvoudigen en hier worden monumentale scènes van de fabrieken, of de pracht en praal van het Vaticaan afgewisseld met rustige momenten zoals de wijdheid van de Denderoevers.
Zowat alle rollen zijn goed bezet ook qua zang. Jo De Meyere als bisschop Stillemans is groots en zijn scènes met Van den Eynde zijn eten en drinken voor het publiek. En wat is er gebeurd met Jelle Cleymans? De knul uit Spring is zowaar een acteur geworden die met veel naturel en grote geloofwaardigheid de rol van socialist Jan De Meeter brengt. Hij mag gerust naast Van den Eynde en De Meyere staan. Zijn liefdesscène met Nette (Free Souffriau) is ontroerend, maar Souffriau speelt te braaf en te proper. Zij mist brutaliteit, hoekigheid.

Af en toe echter, schiet de musical zijn doel gewoon voorbij. De zeer lange eerste akte leunt bijvoorbeeld meer naar theater, dan musical. Dat helpt de balans niet.

Onderpastoor Ponnet is hier helaas een stripfiguur geworden en dat wordt niet geholpen door het karikaturale spel van Chris van den Durpel. Zijn solo waarin hij in een kitschdroom zichzelf ziet als paus, compleet met bisschoppen op een autostep, staat te haaks op het naturalisme van de rest van de show. (Wilfried Eetezonne)

Ik ben het eens met deze recensie.
Deze recensie is zeer positief, dit was ik ook.
De commentaren over de prestatie van de acteurs, de muziek,… waren positief. Ik kan me echt wel vinden in deze recensie.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor je reactie! Intussen fotootje bijgezet ;)
Weer eens iets anders, een plaatje erbij doet wonderen, is ook goed voor je artikel score! D