Super 8

Door Heleen-Camilleri gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Dit artikel handelt over de film Super 8 van J.J. Abrams. Bevat spoilers!!

Super 8


Het is een gewoonte van me, dat ik als een ongeschreven, gouden regel ben gaan beginnen beschouwen, om vlak na het bekijken van een film niet meteen een oordeel te vellen over de net bekeken productie. Liefst van al laat ik er een week over gaan voor ik een poging tot review begin te typen. Was de film goed, dan bleef hij sowieso bij en kon ik gewoon niet anders dan enthousiast mijn lof over de productie te zingen op het internet , tegen vrienden en familie. Was hij slecht, en meestal vallen de bekeken films onder deze categorie, wordt dit met evenveel enthousiasme neergetypt op het web.


Maar met de laatste film die ik ben gaan bekijken, de filmische ode van J.J. Abrams aan Stephen Spielberg; Super 8, weet ik na een week nog steeds geen blijf. Onder welke categorie moet ik hem nu onderbrengen? En waarom ben ik zo verdeeld? Wanneer ik mijn visueel geheugen ga raadplegen en de film opnieuw chronologisch laat afspelen in mijn hoofd komt het weer bij me terug. De film begon geweldig en nam een wending die, misschien essentieel voor de lofzang op Spielberg, ik zelf nooit zou genomen hebben. Ik gok dat de alien, die als rode draad fungeerde doorheen het verhaal , een lichte verwijzing naar Close Encounters of the Third Kind of, in mindere mate E.T., was. En dat was nu net het grote probleem, de alien. Begrijp me niet verkeerd, de alien op zich was erg indrukwekkend en de manier waarop hij, zeker in de eerste delen van de film, getoond werd was erg goed in beeld gebracht. Ik heb het eerder over de alien als verhaallijn. Hij deed er niet echt toe. Was hij vervangen door een monster in Cloverfield-stijl, de film was niet slechter of beter geweest.


De film begon, zoals ik al zei, erg veelbelovend, al kreeg ik mijn eerste vermoedens dat het dat toch niet was al bij de eerste grote actiescène; De treinramp. Deze scène is op zich erg goed, zeer mooi opgebouwd en een heel pakkende scène van de acterende Alice (Elle Fanning). Het was de treinramp op zich die me enigszins stoorde. Deze voelde voor mij te modern aan, nadat er zo nauwkeurig was gezorgd voor een gevoelige jaren ’80 sfeer. Ook had ik het gevoel dat ze te lang duurde en een beetje té spectaculair was, zodat het overleven van de kinderen (en de auto van Alice, die ter midden van dit alles was geparkeerd) wat te ongeloofwaardig werd. En dit terwijl ik het verhaal van de kinderen en hun zombiefilm enorm interessant en sympathiek overgebracht vond. Het was fijn, na lange tijd, nog eens sympathieke en geloofwaardige kinderpersonages te zien. 


En net dat verhaal had ik verder uitgewerkt willen zien. Het bracht in ieder geval de beste scènes op zoals bijvoorbeeld die waarin ze zich onder het mom van “Production value” met camera en verkleedpakken onder de soldaten mengen om een scène te schieten. Wetende dat in deze film de grote cliché’s niet geschuwd worden, is het niet te verwonderen dat deze daad enorm riskant is. In deze film is de overheid immers, zoals in zoveel andere oude en nieuwe films, de grote boeman. Aan cliché’s is er trouwens, spijtig genoeg, geen gebrek. Zo denk ik terug aan de scène waarin de protagonist het monster, nadat het net de hoofdcommissaris en een onschuldige jonge vrouw op de vlucht naarbinnen heeft geschrokt, met een minimonoloog tot rede brengt. Dit buitenaards wezen was immers slechts onbegrepen en het slachtoffer van onze vreselijke maatschappij, alsof we dit nooit eerder gezien en door de strot geramd kregen (én beter uitgevoerd, zoals dit wel werkte bij een film zoals District 9). Deze scène was het finale kantelpunt voor mij waarbij ik zo goed als teleurgesteld alle hoop opgaf. Het E.T.-achtige (want Spielberg moest toch nog ergens bijgesleurd worden) vertrek van het buitenaardse wezen hielp hier niet echt bij. Verder werd er nog vaag een verhaal verteld van verboden liefde en het goed aflopen hiervan doordat de ouders van beide kinderen leren samen te werken, dat er ook maar, naar mijn gevoel, for the sake of it werd tussengesmeten. Gelukkig kregen we de kortfilm tijdens de aftiteling te zien die de protagonisten hadden afgeleverd, zelfs na al die alienintermezzo’s die men net zo lief had kunnen laten vallen.


Tot besluit kan ik zeggen dat ik de film niet zal rekenen tot één van mijn lievelingsfilms maar echt slecht kan ik hem ook niet noemen. Misschien dat ik hem koop op dvd om toch nog eens het verhaal over de passie voor een hobby te zien, dat is immers hoe ik me deze film altijd zal herinneren. Overall geef ik hem een 6,5/10.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooie persoonlijke review maar het maakt me niet echt warm om de film te gaan zien, misschien ietsje meer objectiever reviewen.
Zeer mooi geschreven, met een speciale intro, maar zoals al gezegd er mogen wat meer foto's bij en een beetje structuur in je tekst.
Op een erg mooie manier een review geschreven, plaatjes zouden inderdaad wel leuk zijn.
Heleen je kan alsnog het woord geloofwaardig aanpassen hoor, ga naar mijn artikelen en het kladblokje ernaast aanklikken en je kan je artikel gewoon aanpassen en fouten herstellen.!
Bedankt Kikafonie! Ik heb het kunnen aanpassen. Een plaatje toevoegen, daar heb ik dan weer minder succes mee. Ik zal het nog eens proberen bij het volgende artikel.
Mmm, geloofwaardig, in de derde paragraaf, moet ongeloofwaardig zijn. Mijn excuses.