Mijn geliefde tuttebelkat met autistische neigingen

Door Marjo1966 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Abbygail is een je weet wel poes die ik 5 jaar geleden uit het asiel heb gehaald. Ze heeft bijzondere gebruiksaanwijzingen en hartverwarmend gedrag. Kan niet tegen veranderingen maar ze moest er heel wat accepteren de afgelopen tijd. Hier het verhaal hoe we er samen uit kwamen. Vooral dat probleem met de kattenbak...

Mijn geliefde tuttebelkat met autistische neigingen

Bijna 5 jaar geleden ging ik naar het asiel voor een kat. Het moest een stoere kater worden, het liefste een rode en absoluut geen poes, laat staan een tuttebel.

Op de site van het asiel, waar ik al weken aan het kijken was, kwam ik steeds bovenaan de lijst Abbygail tegen. Regelmatig keek ik op haar profiel maar ach, het was een poes, een witte met rode vlekken. Totaal niet mijn type. In het asiel, aangekomen bij het eerste kattenverblijf, zag ik haar zitten, rondkijkend in een mandje. Ik moet bekennen, ik was gelijk verkocht. We hebben kennisgemaakt, niks bijzonders verder. Ze wilde aangehaald worden maar was niet zo’n enorme kroelepoes zoals daar ook zaten, elke bezoeker opwachtend vanaf de krabpaal naast de deur. Daarna heb ik mezelf verplicht om elk kattenverblijf binnen te gaan, zelfs de ruimte met vele kittens. Zo schattig maar ik wilde niet zo’n spring in het veld die ik voortdurend van mijn meubels en uit mijn gordijnen moest plukken. De rode katers waren boos, vals of wilden niks van me weten, verder had ik met geen enkele kat een klik. Dus weer terug naar het eerste verblijf en daar besloten dat ik van mijn principe ging afwijken en Abbygail mee naar huis zou nemen. 

Bij de balie werd mijn besluit toegejuichd aangezien de kat al maanden in het asiel zat en niemand haar wilde. Op één keer na dan. Toen werd ze door een stel gezamenlijk met een andere kat meegenomen naar een nieuw thuis. Helaas werd ze kort daarna weer teruggebracht omdat ze de kattenbak niet wilde gebruiken. Blijkbaar ging het onderling met de katten ook niet zo goed want ik kreeg het advies om het gedurende haar kattenleven geen andere kat erbij te nemen. Gezien mijn financiële situatie was ik dat ook niet van plan dus dat was geen bezwaar.

Thuis aangekomen heb ik haar boven in mijn computerkamer losgelaten. Daar stonden namelijk haar kattenbak, water en voer en één van de manden die ik had aangeschaft. Vervolgens ging ik beneden de kennis die mij gereden had voorzien van een glas drinken. Boven brak toen een concert los en als ik Abby riep dan vloog ze naar beneden, sprong op de bankleuning, ging daar even liggen, om vervolgens weer met een vaart de trap op te rennen. Dat ging zo even door totdat het bezoek vertrok. We hebben ons toen op de bank genesteld waarbij ze spinnend bij me op de buik kwam liggen. Later bleek dat als ze boven aan het miauwen was, ze me riep om te spelen. En ze is nooit meer zo enthousiast geweest als op dat moment. Kan een kat blij zijn? Voor mij geen twijfel, Abby was dolblij met haar nieuwe thuis. Dat kan me nog ontroeren.

De jaren daarna was ze altijd bij me. Op schoot, op mijn buik als ik op de bank lag, voor me zittend op tafel als ik achter de computer zat en in de tuin als ik daar werkte. Het heeft echter ruim twee jaar geduurd voor ze genegenheid ging tonen door kopjes te geven en me lief aan te kijken. Ik noemde haar dan ook liefdevol ‘mijn autistje’. Gelukkig hebben we samen deze jaren gehad zodat ik haar kon leren kennen want na een paar jaar leerde ik mijn huidige man kennen. We woonden ieder aan een kant van het land dus ze moest wennen aan alleen zijn en nog erger, een weekend lang een man in huis. De eerste twee weekenden ging goed. Ach, tegen bezoek was ze altijd aardig. Daarna drong het tot haar door dat hij geen bezoek was maar een nieuwe huisgenoot en dat was iets wat ze absoluut niet wilde natuurlijk. Manlief moest en zou een band met haar krijgen en dat heeft me heel wat pleisters gekost. Als ik er bij was dan gedroeg ze zich netjes. Ik heb dus helaas nooit gezien hoe ze op haar achterpoten met  voorpoten met uitgestoken nagels sloeg, beet, blies en gromde naar mijn vriend als hij op zo’n moment toenadering zocht. 

Vanaf het moment ging ze nog meer vreemd gedrag vertonen. Ze begon me regelmatig te roepen. Toen ik de eerste keer naar haar toe ging en haar vroeg wat ze wilde, liep ze voor me uit richting kattenbak. Gelukkig kreeg ik toen de ingeving om haar daar in te zetten. Ze ging namelijk direct plassen en poepen! En zo ging dat het weekend door. Ik moest mevrouw persoonlijk in haar kattenbak zetten. Zodra mijn vriend vertrokken was ging ze weer zelf. Gevoelig voor veranderingen en onzeker over haar status in de groep is mijn idee hierover. De anderhalf jaar daarna heeft ze me heel wat keren geroepen om op de bak gezet te worden en dat heb ik met liefde gedaan. Beter zo dan dat ze er naast zou gaan zitten zoals zovele katten dat doen bij veranderingen.

We zijn nog hechtere vriendinnen geworden sinds die tijd. Ik heb haar liefdevol in de bak gezet als zij dat nodig vond en haar extra aandacht gegeven. Gingen we een week logeren bij mijn vriend dan hielp ik haar dagelijks. Mijn slaapkamer was verboden gebied maar omdat ze regelmatig alleen was en ze dat helemaal niet leuk vond, mocht ze uiteindelijk toch maar bij me op bed komen slapen. Dat wil zeggen, op mijn hoofdkussen. Als ik het weekend weg was geweest was ze daarna zo blij dat ze soms stijf tegen mijn hoofd aan kwam zitten en haar kopje op mijn hoofd legde. Of ze kwam knus met haar kopje in mijn nek liggen Nou dan wil je wel volschieten. Hoezo katten onafhankelijk.

Na anderhalf jaar op en neer reizen emigreerden we van het hoge noorden naar het warme zuiden des lands en ging ik trouwen met mijn vriend. Hij had tussentijds een verwaarloosde Maine Coon gekocht op internet, Maico. Een magere (ver)harige grote kat die allerliefst om aandacht vroeg van Abby. Helaas kreeg hij de wind van voren en werd er weer veel gebromd en geblazen. Ach wat kostte de veranderingen mijn kattenlief moeite zeg. Het heeft maanden geduurd voor ze weer bij me op de bank kwam liggen. Ik heb mijn man overgehaald haar toch weer op mijn hoofdkussen te laten slapen. Ik wilde namelijk Maico niet op bed vanwege het vele haar wat toen nog verloor. Tja, toen moest Abby ook maar buiten de deur blijven. Ze kwam door alle veranderingen wat verloren over maar was superblij toen ze weer bij mij mocht slapen.  Niet alleen speciale aandacht voor haar alleen maar ook nog van mijn man. Ze houdt er namelijk erg van om gekriebeld te worden. Binnen korte tijd zag ik dat ze beter in haar vel zat. Wat een beetje aandacht al niet teweeg brengt.
Omdat Maico erg van spelen houdt en Abby absoluut niet besloten we naar het asiel te gaan voor een speelkameraad voor hem. We gingen op zoek en zijn twee asiels langsgegaan voor een volwassen gecastreerde kater, absoluut weer geen kitten, maar we hadden nergens een klik mee. We werden geattendeerd op een kat in de quarantaineafdeling. Ook daar hadden we geen klik mee maar daar zat in een hok in een grote mand een klein rood kittentje ons aan te kijken. Mijn man nam de kleine op de arm en zei zonder aarzelen: ‘deze neem ik mee naar huis’. Nee ik ben niet zo volgzaam maar heb hem maar zijn zin gegeven omdat hij soms nogal goede keuzes weet te maken. De maanden daarna heb ik regelmatig gezegd dat dit eens maar nooit weer was. Wat een monstertje was het. Spelen maar ook vechten met Maico en hij had zijn melkgebit nog maar hij was al in love op Abby. Die was er absoluut niet van gediend. Gelukkig is hij nu gecastreerd en een stuk rustiger maar hij valt Abby nog steeds regelmatig lastig als ze rondloopt. Ik zie het ook wel als een stuk verrijking van haar leven want hmmm ze kan werkelijk hele dagen slapen. Eindelijk kreeg ik na maanden mijn zolderkamer klaar met verven en inrichten met mijn oude spullen en mijn computer. Dat is nu helemaal het plekje van Abby geworden. Als ik haar niet meeneem naar beneden zou ze niet meer beneden komen. Ze heeft haar eigen kattenbak voor zichzelf en kan rustig haar dingetje doen. Geweldig vindt ze het. Nog meer als ik niet kan slapen of mijn man me het bed uit snurkt. Dan kom ik op mijn oude bed op zolder slapen en zijn Abby en ik weer ouderwets samen.
Nu is het door alle veranderingen ook zo dat Abby ook wat nieuwe geneugten des levens heeft ontdekt. Nee dat katerjong van ons moet ze niet en ze heeft een hekel aan vreemde katten. Totdat het voorjaar aanbrak. Door alle aandacht van onze jongste kat heeft ze toch wat verlangens gekregen. Toen ze dan ook buiten een mooie grote kater tegenkwam heeft ze zich twee keer laten dekken. De eerste keer spoot hij er naast en was ze gewoon vuil. De tweede keer had de kerel door de poep heengelopen en zat Abby onder de poepvegen. Twee keer met luid gejammer in bad dus. Drie keer raden wie niet meer naar buiten mag in het voorjaar. Ach en zo maken we wat mee met de katten hier in huis. Inmiddels drie maar mijn Abs blijft toch altijd nog mijn meisje.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pork begrijpt dit verhaal zo is hij aan ons gekomen hij is een geholpen kater die losloopt en op vakantie met ons meereist naar het buitenland.

Pork geeft de DUIM.
FAN wordt hij ook.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
heel erg leuk verhaal.
ben dol op katten,
duim en fan erbij
Heel mooi geschreven, duim en fan.
Leuk verhaal, het zijn geweldige dieren. Zet er wat foto's bij, dat maakt het wat leesbaarder. Liefst van je katten natuurlijk. duim en fan.