Kinderen en dieren

Door Veldje5 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Kinderen vinden dieren altijd leuk. Vertederend. Maar is het wel zo leuk? Kunnen kinderen wel de zorg van een dier zelfstandig aan. Wanneer zijn ze er aan toe? Als ouder zal je dit zelf moeten beoordelen. Met alle risico's daarbij.

Je leest nog wel eens in de krant of op internet of teletekst dat een hond een kind gebeten heeft. Vaak moet het huisdier dit bekopen met de dood. Ik vind het verschrikkelijk als een kind zoiets overkomt. Wat hebben die ouders toegestaan aan het kind dat het zover is gekomen? 

Mensen vinden dat honden ondergeschikt moeten zijn aan de rest van het gezin. Een hond ziet een kind als indringer omdat het vaak kleiner is (bij bijtincidenten) en van de hond wordt verwacht dat hij een klein kind zomaar boven zich tolereerd

. Een hond leeft van nature in een roedel en daarin is een rangorde. Een hond heeft dit instinctief altijd bijzich. Zo kan je een kind nooit alleen laten met een hond. Je weet niet wat een kind doet bij een hond en hoe de hond zich daartegen verdedigt. Een hond zegt niet : Mag niet. Nee, een hond blaft of bijt of gromt. In alle gevallen wordt een hond hiervoor altijd gestraft. Logisch. En ik vind dat dit ook wel afgeleerd mag worden. Ondanks het gedrag van het kind. Ook dit zal je moeten corrigeren. Uitleggen dat het pijn doet wat een kind doet of dat de hond het niet leuk vindt. Beide zullen moeten leren.

Ik kijk nu even dichtbij huis. Mijn dochter heeft momenteel 4 konijnen zitten. Veilige huisdieren. Oh ja, maar niet als ze slecht verzorgt worden.

Tijdens onze afwezigheid tijdens vakantie heeft een ander de dieren verzorgt en dat was niet helemaal naar wens gegaan wat uitmondde in een bijtend en krabbent konijn. Mijn dochtertje was direct bang van het dier geworden.

Het kost je als ouder dan ook wel wat inzet om die relatie weer op orde te brengen. Het is me wel gelukt. Veel aaien, extra laten voeren. We hebben alles samen gedaan en de relatie tussen kind en konijn is weer als vanouds.Dit konijn had ze al wat langer en deze was ook goed gewent aan haar. De andere 3 zijn een vrouwtje en nog 2 kleintjes van dit span. De overige jonkies had ze weggeven aan vriendjes. 

Als ik hier niets aan had gedaan was ze altijd bang geweest met als gevolg dat ieder konijn dat zou aanvoelen en zij nooit meer een ander konijn wilde of kon aaien of vasthouden. Dieren hebben een instinct voor mensen die angstig zijn bij hun aanwezigheid. Katten gaan vaak juist bij deze mensen zitten en honden nemen meestal een dreigende houding aan naar deze personen. 

Nu hebben we sinds kort een kat aangeschaft. Ze vind het helemaal geweldig maar de kat wilde niets van haar weten. Ze vond het erg jammer. Ook hier komt weer tevoorschijn dat dieren op instinct afgaan. Ze wil de kat zo graag beet pakken en aaien maar daar voelde het dier nog helemaal niets voor.

Nu zijn we 4 weken verder en begint de relatie wat te verbeteren. Ze kan de kat nu wel aaien en zij komt nu ook naar haar toe. Maar te druk gedrag vind de kat nog niet echt geweldig en trekt zich dan liever even terug.

Dus ook mijn dochter  heb ik moeten helpen in de omgang met de huisdieren. Zij moest ook leren dat ze niet achter de kat aan moest lopen en rennen want dan kan de kat heel goed krabben of aanvallen. Ook de lichaamstaal heb ik aan haar kunnen uitleggen omdat ze de leeftijd er wel voor heeft. Ze kan nu zelf inschatten wanneer wel of niet de kat te benaderen.

Voor de konijnen ben ik blij dat het weer hersteld is maar zo zie je maar ,ook bij hun, hoe lief ook, ook zij naar instinct kunnen handelen en dus ook "vals"gedrag kunnen vertonen.

Het blijkt  dat dieren vaak onberekenbaar gedrag niet kunnen plaatsen en zich met boosheid, of met dat wat ze kunnen, verdedigen. Mensen kunnen dat ook doen. Als iemand iets onberekends op zijn pad krijgt met negatieve lading, dan verdedigt een mens ook  "boos". Wij kunnen dat uitspreken maar dieren niet.

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.