Hulphond Axel in opleiding, er gaat wel eens wat mis.

Door Jos63 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Axel, 13 weken oud en in opleding voor Hulphond! Zijn toekomst is werken als hulphond voor een minder valide medemens. Maar om te oefenen voor zijn toekomst, mee naar de supermarkt!

Het bleef maar druppelen!

Zal ik me even voorstellen? Ik ben Axel, hulphond van een week of 13 oud! Dus ik mag overal naar binnen en overal mee naar toe. Menig hond zegt misschien “joh leuk, lekker niet alleen thuis!” Maar ik moet eerlijk zeggen ik heb het wel gezien met al die supermarkten en andere winkels.

Omdat ik ‘s avonds nogal wat overtollige energie kwijt wil besloot het vrouwtje mij wat meer mee te slepen dan normaal. We begonnen bij een winkel met allemaal boeken met half ontklede mensen……….reisgidsen noemen jullie dat. Vervolgens naar de bali van de grootste kruidenier van Nederland. Vrouwtje besloot te vragen of ik wel mee mocht naar binnen. O ik hoop van niet, die supermarkten begin ik zat te worden. Verzin eens wat leuks. Weer van die grijpgrage handen die aan me willen zitten, “opzouten zal jullie eens aaien”. Ik moet opletten wat ze gaat zeggen. Oh nee he, ik mag naar binnen. Nou ja het moet maar. Ik mag lopen want ik heb uitgebreid buiten een plas gedaan. Glad die vloer, dat wil je niet weten. Maar oke, ik gedraag me en als ze niet te hard loopt zal ik niet uitglijden. Maar vermoeiend is het wel. Vrij snel staan we buiten, gelukkig de auto in. Even bijkomen.

Hoe kan ze het verzinnen, nu mag ik weer de auto uit, ik zit er net in. Gaan we naar het park, dat is wel leuk. Lekker even los en goed opletten of ik een andere hond zie, dan smeer ik hem, dan luister ik lekker even niet. Al die stoffige winkels, ik wil nu wel eens avontuur. Maar kennelijk is het het foute moment van de dag. Geen mens te zien, dus ook geen hond. Oke, dan wandel ik maar met mijn vrouwtje mee. Trots dat ze dan is, nou als ik haar een plezier kan doen graag, krijg ik tenminste weer wat lekkers.

Ik begin dorst te krijgen, prachtige plassen hier in dit park, maar ik mag er niet uit drinken. Pffffffffff. We zijn zo thuis zegt ze steeds. Ja dat dacht ik een half uur geleden ook al. Maar oke, als ik me rustig hou is het te doen.

We hebben een leuk blokje gelopen en ik zie de auto, joepie we gaan naar huis. Naar huis toch………………. O nee he. Nu moet ze weer naar de Edah zegt ze, dat is toch een supermarkt???? Niet nog een, ik wil niet meer. Help. Gelukkig mag ik dit keer in de kar zitten op een boodschappentas. Ik zie overal water, mens zou je niet even zo’n flesje voor me kopen? Ik heb zo’n verschrikkelijke dorst. Om mij  heen verschijnen alle soorten boodschappen, getsie, aardappels…….. 2 dozen…. O leuk dozen, heerlijk speelgoed om mijn tandjes in te zetten. He, daar komt nattigheid uit, dat is leuk, water eindelijk………alleen wat zoeter. Dat zal de bedoeling niet geweest zijn, ik mag alleen maar oude kartonnen dozen slopen, hier heeft ze niets over gezegd. Och jee er blijft iets uit druppelen, ik lik als een gek, ik doe niet onder voor Lassie. Zo probeer ik een spoor te voorkomen. Her en der verliezen we een druppel, maar geen mens die het ziet. Tot we stil staan bij de kassa, ik lik zo hard ik kan maar kan niet voorkomen dat er langzaam een plasje op de grond begint te komen. Niets zeggen, niet laten merken………. Ja mooi niet dus. Het vrouwtje ziet het maar ze is niet eens boos “Kijk nou Axel een kapot pak, blijf mooi liggen, dat ruil ik even om!” Een nieuw pak komt in de kar naast me te liggen, maar ik blijf er mooi van af.  Het geld wordt gepakt en we kunnen de supermarkt uit. Pffffffffffff Gaan we nu eindelijk naar huis. Volgende keer toch mijn tanden in iets zetten wat niet kapot kan!

 

Heel veel groeten van mij!
Axel!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel erg leuk geschreven. Een dikke duim van een hondenfan!
Heel leuk verhaal, succes met de opvoeding. Ze doen goed werk, die honden.