Het drama dat "familiebezoek" heet..........

Door Vlerck gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

undefined

Sinds wij naar het platteland zijn verhuisd, is ons huis in de weekenden regelmatig het doelwit van ontspanning en vertier zoekende familieleden, vrienden en bekenden. Meestal parkeren ze hun auto bij ons op het terrein en trekken dan op hun fietsen de wijde natuur in, om zich dan in de namiddag op het terras of in mijn werk/eetkamer te installeren met de nodige hapjes en drankjes. De meeste van onze vrienden zijn bijna net zo gek op onze honden als wijzelf, maar we hebben ook wel eens bezoekers die niet zo op onze harige gezinsleden zijn gesteld. Zoals mijn moeder, die elk dier dat groter is dan een dwergpoedel, eng vindt - en alles wat kleiner is ook. 
Vroeger hield ik altijd rekening met haar wensen en zorgde ik ervoor dat de honden in de grote hondenkamer plus speelplaats verbleven als moeder, die een soort mengvorm van Hyacint Bouquet en Koningin Beatrix is, zich verwaardigde ons te bezoeken, maar tegenwoordig vind ik me meer in de gedachte ”They live here, you don’t”!
Enkele weken geleden was het weer zo ver, mijn ouders waren in de buurt en wilden even langs komen. Hoewel we het al druk genoeg hadden met de naweeen van 14 pups, de op handen zijnde bevalling van mijn lievelingskat Footer en onze kinderen die - zoals gebruikelijk - een druk week-end programma hadden, was dit uiteraard toch weer een reden om als een gek nogmaals het hele huis te gaan poetsen, want stel je voor dat moeder ergens een haar zou zien of een hondenluchtje zou opvangen…
Toen hun auto onder luid geblaf van ons tiental de oprit opreed kon ik nog net de stofzuiger op de keldertrap wegmoffeelen en de emmer met dettol de badkamer in schuiven, ik keek nog even snel om me heen en kon gelukkig niets ontdekken dat de kritiek van moeder niet zou kunnen doorstaan.
Terwijl ik mijn ouders binnen liet en de honden op afstand tot stilte probeerde te manen (wat niet meevalt met 10 witjes die allemaal dol op visite zijn) kwam opeens onze elfjarige zoon de hal in rennen en riep luidkeels: “mam, één van de honden heeft in de woonkamer op het vloerkleed gescheten!!!”
Het gezicht van moeder sprak boekdelen en hoewel het corpus delict binnen enkele seconden verwijderd was weet ik zeker dat ik wéér als viespeuk binnen de familie over de tong zal gaan…. 

Ik verheug me nu al op de kerstdagen, want dan komen ze weer!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Denk maar wat meer aan jezelf!
Een plus. Laat je niet leven.