Vroeger, mijn leven als trucker

Door Prlwytskovsky gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Vroeger toen er nog kuilen in de weg zaten en er bintjes werden verkocht die nog te vreten waren in combinatie met grote spruitjes die men eerst geel liet koken, in die tijd maakte ik Gods wegen onveilig door er met mijn truck overheen te denderen.

Vroeger toen er nog kuilen in de weg zaten en er bintjes werden verkocht die nog te vreten waren in combinatie met grote spruitjes die men eerst geel liet koken, in die tijd maakte ik Gods wegen onveilig door er met mijn truck overheen te denderen. Jahhh vroeger hoor ik jullie al zeggen, gaat’ie over vroeger zeuren.
Nee nee ik ga niet zeuren, maar ik was destijds een cowboy op wielen en droeg zelfs van die harige klompen die ik vervolgens uittrok als ik ging rijden en daar wil ik het even over hebben; niet zozeer over die klompen maar over dat tijdperk en hoe het er in die tijd aan toeging.

Mijn truck had 3 pedalen, het linkse pedaal vertoonde slijtplekken van overmatig gebruik en het rechtse pedaal was glad afgesleten, maar het middelste daarentegen zag er als nieuw uit want dat was het rempedaal en die had je immers niet nodig want een auto is om te rijden en niet om mee te remmen; al krijg je daar tegenwoordig andere ideeën over als je sommigen wegmisbruikers ziet rijden. Maar ik had het over mezelf en niet over anderen.

Het was in de 70’er jaren dat ik rond middernacht bij grensovergang Bergh-autobahn (Arnhem) mijn lading had vrijgemaakt. Ik stuurde mijn paard naar de A12 en schakelde op naar hogere versnellingen, er zaten 6 versnellingen op met een splitter dus ik moest 12 keer aan mijn paal rukken eer ik op snelheid was. Eindelijk scheurde ik naar Rotjeknor. De snelheidsmeter wees 106 km/h aan. Ik trok mijn klompen uit, zette mijn linkervoet op het dashboard en de radio aan. Tijd om een shaggie te draaien vond ik toen er naast mij een blauwe gloed zichtbaar werd, er scheurde een Porsche langszij met het blauwe zwaailicht aan. Dat word diep in de buidel tasten dacht ik toen de agent zijn megafoon pakte en mij vroeg of ik mijn landinggestel uit wilde klappen en mij aan de snelheid wilde houden; vaderlijk hief hij waarschuwend zijn vinger naar mij op en de Porsche verdween in het donker.

Het zat mij niet mee want bij Reeuwijk werd ik door een blauw VW busje van de weg gehaald en naar de parkeerplaats van de daar gesitueerde Alberts-corner geleid. De man in uniform stelde zich netjes voor en vroeg mij of ik mee wilde lopen om naar mijn verlichting op de aanhangwagen te kijken. U heeft maar één achterlicht zei de man.
“Nou dat lijkt me sterk agent”, zei ik.
“Mijn rang is wachtmeester”. Zei hij en samen liepen wij naar de achterkant waarbij ik hem de twee achterlichten toonde die wel degelijk aanwezig waren.
“Maar er brandt er maar eentje.” Zei hij.
“Ja agent, maar ik heb twee achterlichten en niet zoals u zei dat ik er maar eentje had.”
“Mijn rang is wachtmeester.” Zei de man nu geïrriteerder. Ik schroefde het lichtkapje eraf en zag dat het bolletje los in het kapje lag, het lampje draaide ik er weer in en zei vol trots: “kijk agent, hij doet het weer.”
“Als u mij niet met mijn rang wenst aan te spreken dan slinger ik u alsnog op de bon.”
“” Goed agent, ik zal u met wachtmeester aanspreken.”
“Is het nu afgelopen” brulde hij: “ik behandel u normaal en u neemt mij gewoon in de maling.”
De man werd kwaad dus ik liet het er wijselijk bij zitten want ik wilde graag verder rijden naar het losadres en dan nog even naar bed. Hij wuifde naar mij dat ik weg kon en stapte in zijn VW bus. Ik wachtte nergens meer op en stuurde de A12 op richting Rotterdam.

Op het losadres was alles in diepe slaap gewikkeld. Goed idee vond ik en dook ook mijn mandje in. Na enige tijd werd er hevig op de deur gebonkt. Er stond een agent met fiets naast mijn auto die mij vertelde dat ik hier niet mocht parkeren.
“U staat weliswaar onder een lantarenpaal maar desondanks op de rijweg en dat is hier ter plaatse gevaarlijk.”
Mijn antwoord bezorgde mij een proces verbaal wegens het krenken van een agent in functie. Niet één argument hielp meer en mijn auto moest en zou naar een zijstraat. Sinds dit voorval heb ik iets tegen gemeentepolitiemannen.

En die spruitjes? Ach, tegenwoordig koop ik kleintjes die ik bijtgaar kook want ik ben een bezadigd mens geworden.

©Prlwytskovsky.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duim! :)
@Paco: Haha, jij twijfelt?
Bezadigd? Jij?Duim
@Henie: bedankt.

@Dirkbali: bedankt.
Ha, mooi weer!
@alleen-16: Hahaha....