Een verhaal over...

Door Koen21097 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Een verhaal dat ik ooit geschreven heb toen ik klein was, wat vinden jullie? (het is een ander einde van een verhaal dat ik bedacht heb)

En ja hoor. Ik liep de straat in naar ons ook doodnormale rijtjeshuis met maar een paar ramen, deed de deur open met mijn huissleutel en daar stond hij al. De grote man met zijn bijna kale hoofd en zijn onverzorgde kleding, mijn vader. Ik wilde hem begroeten maar kreeg er niet de kans voor. “werd je herkend op school?”: vroeg mijn vader meteen, die de doodnormale naam Bob had gekregen. “Nee pap, alles is goed gegaan”:zei ik. Mijn vader gromde en liep verder zonder iets te zeggen naar boven.
Ik liep naar de keuken, pakte een beker uit de kast en schonk wat cola in.

Wat leken we voor onbekenden toch een normale familie. We hadden normale namen, een normaal huis, waren niet te opvallend voor anderen. Ze zouden is moeten weten hoe het er hier in huis aan toe gaat. Ik ging op de kleine bank zitten met mijn cola en zetten de tv aan. Voor de 2e keer die dag gingen mijn gedachten uit naar mijn moeder. Het is raar dat ze nu opeens weg is. Ze was altijd het zonnetje in huis. Vader was niet altijd zo geweest, was hij maar weer die lieve zorgzame vader die hij altijd geweest was, ik verlangde naar die tijd. Maar sinds wat er gebeurt is is alles veranderd. Ik snap het ook wel, hoe zou ik geweest zijn als het opeens blijkt dat mijn vrouw een crimineel en pyromaan is. Ik wilde er niet over nadenken, maar het zou waarschijnlijk de rest van de dag in mijn hoofd ronddwalen, samen met dat geweldige meisje. Van papa mocht ik waarschijnlijk geen contact hebben met haar, hij was de laatste tijd veel te gestrest. Hij schaamde zich, het dorpje, de wijk, al hun vrienden. Het leek of alles en iedereen hem aankeek zei hij een keer. Hij schaamde zich voor zijn vrouw. Of eigenlijk nu zijn ex-vrouw, die in zijn vorige school had ingebroken en afgebrand. Hoe kon ze toch doen, inbreken? Ze was altijd zo'n normale vrouw geweest. Altijd vrolijk en blij, maar de laatste paar maanden voor het, wat wij heel onschuldig het ongeluk hadden genoemd, had ze zich anders gaan gedragen. Elke week een stukje minder blij, en een stukje meer gestrest en gespannen.

Je had eigenlijk kunnen zien aankomen dat ze een keer iets doms zou gaan doen. Ze stond op springen. Mijn vader en moeder kregen steeds meer ruzie. En op een dag was het zo ver. Ik kwam op school, het was een dag uit duizenden. Ik stond op, trok wat kleren aan, at wat, poetste mijn tanden, deed mijn haar en ging naar school. Toen ik op het schoolplein mijn fiets wegzette kreeg ik bevestiging van wat ik in de verte al had gezien. De school was afgebrand. Aan de ene kant van de school zag je een gebroken raam, en aan de andere kant van de school, zag je niks. Alleen maar as. Vol schrik keek ik om me heen naar alle mensen op het schoolplein, ik zocht mijn vrienden. Ha, daar zag ik Jacob, stilletjes liep ik naar hem toe. Maar toen hij mij zag rende hij weg. Ik snapte er niks van. Toen zag ik waar de mensenmassa specifiek naar zaten te kijken en omheen stonden. Ik liep naar de mensenmassa toe om te kijken waar ze omheen stonden. Ik probeerde me er doorheen te wurmen, wat heel makkelijk ging omdat iedereen plaats voor mij vrijmaakte. Toen ik door de mensenmassa heen was en ik zag waar iedereen naar keek, stond mijn hart stil. Daar lag het, een grote vlag met de naam Lauretta Meyer. Mijn moeders voornaam, en mijn achternaam.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.