Pipo: mijn lievelingsknuffel

Door Rabarbara gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Je bent nooit te oud voor een knuffelhond! Dat blijkt maar weer uit het volgende verhaal.

Dat ik een trouw en loyaal persoon ben, blijkt wel uit het volgende: Pipo. Pipo is een knuffelhond die ik vlak na mijn geboorte van mijn opa heb gekregen. Sinds ik mij kan heugen ligt hij al naast mij in bed. Een plek die andere speelgoedbeestjes nooit gehaald hebben. De jaren glijden voorbij en Pipo wordt een dagje ouder. Zijn stoffige huid begint te scheuren en ik probeer hem steeds weer te repareren. Omdat ik niet zo handig ben met naald en draad, besloot ik om hem op een dag mee te nemen richting pa en ma. Zij hebben namelijk meer herstelgerei in hun bezit. Toevalligerwijs viel het oog van mijn oma op Pipolief en zij bood aan hem te fatsoeneren. Natuurlijk voegde zij de daad bij het woord.

 

 

Achtergebleven in de pizzeria

Een paar dagen later nam mijn moeder hem mee naar onze afspraak. Wij hadden een uitje in Den Haag: Tarzan. We leefden al een tijdje naar deze musical toe. Vlak voor aanvang van de voorstelling viel haar oog op mijn tassen. Of beter gezegd: op het ontbreken van eentje daarvan. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. In die tas zat Pipo! Ik had hem laten liggen in de pizzeria waar wij vlak daarvoor ons avondmaal hadden genuttigd. Paniek. Eerst wilden we nog snel voor de voorstelling heen en weer racen. Uiteindelijk besloten we om dat niet te doen. Want naar de voorstelling hadden we al heel lang uitgekeken. In de pauze zouden we snel actie ondernemen.

 

 

 

Pipo ook bij Tarzan

Ondanks dit besluit, zat ik het eerste gedeelte van de voorstelling niet rustig. Mijn gedachten dwaalden steeds af naar Pipo, die me al heel mijn leven vergezelt. Hij ging vroeger overal mee naar toe. Nu ik ouder ben, laat ik hem wel thuis tijdens vakanties en andere uitstapjes. Want ja: ook ik word volwassen. Toen de lichten in de zaal aangingen om de pauze aan te kondigen, sprongen ma en ik tegelijk op. Ik snelde zonder jas naar buiten. Richting pizzeria. Richting Pipo. Mijn moeder regelde ondertussen de jassen en zou me tegemoet lopen. Ik rende of mijn leven er van af hing en slaakte ook een grote zucht van verlichting toen ik mijn tas aantrof op de plek waar ik hem had achtergelaten: naast de tafel. Terwijl ik terugliep richting Circustheater kwam ma mij met jas en al tegemoet. Gelukkig waren we op tijd terug voor de voorstelling, waar de apen ons letterlijk om de oren vlogen en liedjes over liefde, vriendschap en leven in het oerwoud werden gezongen. 

 

Na afloop ging ik gelukzalig richting huis. Ik had een verhaal over liefde gezien, gehoord en gevolgd. En Pipo zat weer in mijn tas. Thuisgekomen legde ik hem eerbiedig in mijn bed. De plek waar hij thuishoort: mijn slaapkamerjungle.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja hadden maar meer mensen een knuffel zou er misschien wat minder ellende op deze wereld zijn.
Pork heeft geen knuffel, maar geeft wel de DUIM.

FAN was hij al.

DRIMPELS droomt verder.
heel leuk verhaal,
tuurlijk ben je nooit te oud voor een knuffel.
iedereen houdt toch van knuffelen.

duim voor jou