x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn dromen vielen uit mijn handen.

Door Jeaninevw gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn toekomst was uitgestippeld, ik wist mijn doel waar ik al mijn kaarten voor in deed zetten. Helaas betekende dit ook mijn eigen gezondheid ik vergat mezelf en ging tot het bittere eind. Met alle gevolgen van dien

Inleiding (hoe het allemaal begon)

Ik had vele dromen, deze dromen hield ik stevig vast en was niet van plan ze los te laten. Mijn gedachten stonden op presteren wat maken van mijn leven, een goed voorbeeld te zijn voor mijn kinderen later. Aangezien er vroeger niet veel was om trots over te wezen wou ik het deze keer goed doen en laten zien dat de mensen wel trots op me konden zijn. Al mijn kaarten werden ingezet zonder na te denken, zonder terug te kijken en zonder stil te staan wat goed voor mezelf was. Ik  wist de weg en accepteerde geen obstakels in deze weg naar mijn ideale toekomst. In het jaar dat alles perfect leek te zijn en ik eindelijk vanuit mezelf kon spreken dat ik aardig op weg was leek er in het geheim ook iets mis te gaan. Ik voelde het zelf aankomen, wist heel goed dat ik tegen een tijdbom aanliep een bom die in mijn eigen lichaam verborgen was. Er over praten was geen optie wat moest ik zeggen, ik begreep zelf niet eens wat er in mijn lichaam speelde en wat er gebeurde. Door alles voor mezelf te houden liep ik tegen iedereen aan, mensen begonnen mijn fouten te zien die veroorzaakt werden door de pijn waaronder ik leed. De mensen begonnen te zien dat ik vele kilo's afviel en er erg moe uitzag, ik ging hier keihard tegenin dat waren hun woorden en hun belevingen niet de mijne. De mensen moesten me met rust laten ik had alles waar ik vroeger als bang eenzaam meisje van droomde, de wereld lag eindelijk eens een keer aan mijn voeten. Dit ging ik niet laten verpesten omdat mijn lichaam dacht dat hij het begaf er was maar één optie en dat was doorgaan en mijn hoofd omhoog houden. Hoe harder ik ging hoe kwader ik het kreeg, ik werkte mezelf in een groot doolhof waar ik zelf niet wist hoe ik er nog uit moest komen. De muren van dit doolhof kwamen op me af en leken me in te sluiten, er was geen weg meer terug. Het was wachten tot de bom zou ontploffen en mijn lichaam het zou opgeven. Aan zou geven dat hij niet meer door kon gaan en mij het stopteken gaf. Dit was mijn leven het leven waar ik zolang van heb gedroomd ik kon dit niet opgeven omdat mijn lichaam het even taai had er was geen weg meer terug ik moest de uitgang vinden van dit doolhof. Dan zou ik vrij zijn, mijn lichaam zou weer normaal functioneren mijn fouten zouden opgelost worden door mezelf ik zou me herstellen en alles zou goed komen. Alleen hoe zou ik het voor elkaar gaan krijgen dat mijn lichaam weer functioneert zoals het hoort dit deed hij al 2 jaar niet meer en als ik heel eerlijk tegen mezelf ben en tegen mijn lichaam, doet hij dit al heel mijn leven niet. Alleen hier wou ik op dat moment niet te lang over nadenken en gooide deze gedachte snel van tafel. Te onzeker was ik om eerlijk tegen mezelf te wezen of aan iemand te vertellen wat er werkelijk in mij omging ik wist niet hoe ik het uit moest leggen. Hoe leg je iemand uit wat er in je lichaam omgaat terwijl je het zelf niet eens een naam kan geven of een duidelijk beeld want de pijn en de kwaaltjes waren elke dag anders. Het leek sommige dagen wel of ik een grote vrachtwagen vooruit aan het duwen was ik kwam niet vooruit en er kwam weinig uit mijn handen. Terwijl ik wist wat er allemaal nog voor werk voor me lag, ik duwde en trok en beukte de kar vooruit en als ik dan 's avonds thuis kwam wist ik niet meer waar ik het had. Ik sloot me op in mijn eigen huis even weg van de wereld en op zo een moment voelde ik alle spieren in mijn lichaam tekeer gaan. Ze gingen tekeer in mijn lichaam als stieren die tegen elkaar aan het vechten waren het paniek brak me op zo een moment uit de pijn was dan zo hevig dat ik het wel zou willen uitschreeuwen. Als de pijn minderde na een paar paracetamol zakte ik als een klein meisje in elkaar en schreeuwde jammerde en huilde waarom ik? Ik wou zo graag alles geven maar het leek me van dag tot dat minder gegund en elke dag leek ik me bewuster er van te worden dat ik niet uit het doolhof zou komen. Met de mensen rond me heen had ik steeds meer woorden wisselingen ik had alleen nog maar oog voor mijn werk de verbouwing van het huis en luisterde niet naar hun. Wat zeg ik, ik ging ik dwars tegen in alles wat hun zeiden uit goede bedoelingen kwamen bij mij aan als falen waardoor ik nog harder op standje knop op nul te werk ging. De avonden waren verschrikkelijk ik voelde me alleen omdat ik met niemand mijn gevoeld deelde tegen niemand eerlijk was en dat ik iedereen in het harnas joeg. Mijn geweten begon te spelen ik wist dat eerlijk moest wezen anders zou ik mensen of dingen gaan kwijt raken en daar zat ik niet op te wachten maar hoe kan je eerlijk wezen over iets dat je al zolang verbergt en over iets waar jezelf van denkt dat het tussen je oren zitten en wel over gaat.

Mijn wekker ging het was nog vroeg overal was het donker en het leek koud te zijn, ik liep naar mijn kast om mijn kleren te pakken en me klaar te maken voor vertrek richting me werk. In de badkamer deed ik snel mijn haar en mijn make-up zodra ik me om wou draaien zakte ik als een plompe pudding in mekaar mijn buik deed enorm veel zeer en gaf enorme steken. Mijn benen hadden geen spierspanning en leken wel op een bord spaghetti de pijn nam toe en leek niet weg te gaan. Opstaan was geen mogelijkheid en het zweet brak me uit en het stomste was de enigste gedachte was is dit het? Ik begon te spugen niet een beetje maar heel veel ik kon niet meer stoppen ik spuugde niet eens meer oud eten ik spuugde gal. Het spugen bleef doorgaan de buikpijn ook toen ik dacht dat het spugen voorbij was en ik wat water over mijn gezicht wou gooien om wakker te worden keek ik naar mijn gezicht. Twee dikke zwarte kringen liepen langs me ogen ingevallen wangen bijna geen vet te vinden ook mijn ogen hingen maar in hun kassen te rollen. Toen ik naar mijn mond keek schrok ik mezelf kapot er liep bloed langs de zijkant van mijn mond waar kwam dat vandaan? Toen ik weer moest spugen hield ik mijn ogen open en keek ik goed en ik spuugde puur bloed ik belde naar de huisarts die me melde dat hij er per direct aankwam. Er kwam niet in mij op om een familie lid te bellen want in mijn achterhoofd speelde nog steeds de drang ik moet doorgaan dit kan niet het einde zijn! Mijn ogen gingen open in een ziekenhuis bed met familie om me heen, die allemaal met verschrokken en treurige gezichten naar Beneden keken ik probeerde mezelf heel goed voor te doen door te zeggen wat doen jullie hier? Antwoord konden ze me niet geven de arts nam plaats naast mijn bed en begon uit te leggen wat er gebeurd was, mijn maagwand was volledig gescheurd ze hadden hem moeten vastmaken dit was al gebeurd. Waarschijnlijk kwam dit door een flinke griep en zou ik voorlopig even rustig aan moeten doen en even de ziektewet ik moeten keren. Er werd me nadrukkelijk door de arts verzorgd om dit ook na te leven ik knikte van ja maar dacht in mijn eigen ik kan niet lang thuis blijven er is werk aan de winkel dit kan een ander niet voor mij opknappen. Nadenken over wat de arts me allemaal had verteld wat er nu met me was gebeurd deed ik niet ik dacht meer aan het feit dat hij zei dat het veroorzaakt was door de griep. Had ik dan al lang een griepje onder de leden had ik daarom allemaal klachten met mijn lichaam en voelde ik me daarom als maar zo rot? Dat was dan de oplossing zodra ik weer opgeknapt zou wezen zou ik weer verder kunnen gaan waar ik gebleven was en alles op kunnen pakken waarbij ik de fout in ben gegaan of wat ik juist heb laten liggen. Opgeven is geen optie ik zal en moet doorgaan al val ik er bij neer de mensen rond me heen moeten trots op me zijn en moeten me niet zielig vinden en zorgen over mij maken dat hebben ze al genoeg gedaan in mijn jeugd. Het is nu mijn tijd de tijd dat ik kan zeggen dat ik al mijn dromen heb waargemaakt en dat ik eindelijk intens gelukkig ben ik verdien toch ook wel dat kleine beetje geluk. Vijf dagen moest ik blijven in het ziekenhuis om op te knappen ik kreeg bijvoeding omdat ik erg onder gewicht was en er kwam een vrouw langs met een stapel papieren voor de bijvoeding die ik thuis moest gaan gebruiken en een eet rooster om bij te komen. Ook moest ik gaan inzien dat ik veel geluk had en dat dit een waarschuwing moest wezen en dat ik het zover niet meer mocht laten komen. Ik vroeg mezelf af waarom want ik had toch een griepje onder de leden toen ik het vroeg zeiden ze dat ze doelde op mijn ondergewicht. Mijn ondergewicht was dus mijn probleem en zodra ik weer op gewicht zou wezen zou ik dus eindelijk uit dat doolhof komen en weer verder kunnen leven op de manier zo als ik dat in gedachten had. Het leek wel of een droom uitkwam ik volgde de regels streng na want ik had weer een doel opkrabbelen en natuurlijk doorgaan!  Na twee weken thuis te zitten kon ik niet zeggen dat ik verbeterde ik verslechterde alleen maar de pijn werd erger mijn kwaaltjes werden erger. Ik zal in het middelste hokje van het dolhof en kon er niet meer uit ik werd door de grond opgeslokt en meegenomen ik begon me langzaam te realiseren dat dit de bom was die ergens in mijn lichaam verborgen was. Hij was geklapt op de morgen van de hevige buikpijn ik was op die morgen terecht gekomen in het middelste hokje van het doolhof ik zou er niet meer uitkomen. Mijn toekomst mijn dromen het vaagde lang saam weg ik realiseerde me dat ik mijn masker af moest gaan doen en eerlijk moest gaan wezen want er was wel degelijk wat met me aan de hand, er was geen weg meer terug.

Het was het einde van mijn toekomst het begin van mijn weg door een malle molen van dokters ziekenhuizen onderzoeken. In één seconde was mijn toekomst veranderd in één seconde waren mijn dromen kapot gesmeten of liever gezegd mee geslokt met mij samen in dat hokje door de grond waar zou het ons naar toeleiden en hoe zou mijn toekomst en dromen er nu uitgaan zien er stond in het midden van het doolhof een groot vraagteken daaronder was ik verscholen een bang en onzeker meisje die voelde alsof ze gefaald had, haar lichaam haar in de steek had gelaten ze kon het niet meer vertrouwen wie vertrouwde ze eigenlijk nog wel? Aan wie moest ik me verhaal doen en eerlijk wezen? ik had een lange weg te gaan en welke weg ik in zou slaan was een groot raadsel.

 

Dit is mijn eerste artikel op xead dit is een inleiding de verhaal lijn begint bij "mijn klachten kregen een naam"  lees verder en laat een reactie achter wat je er van vond! Alle reacties zijn welkom.

Jeanine

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
pfff heftig zeg
ik weet ook dat ik naar mijn lichaam moet luisteren maar ze zeggen wel eens eigenwijs is ook wijs en daar gooi ik het dan ook steeds maar op
Cinzia je heb helemaal gelijk! Ik ga zeker mijn ding doen er zit nog zoveel in mn hoofd! Bedankt rani! Voor je lieve reactie
Echt heel mooi geschreven , duim erbij!
Hey Jeanine,
Dat doe ik zelf ook, anders is het leuke er af.
Ik geniet mee, dus kan enkel zeggen, doe je ding, het is zalig om mee te lezen.

Groetjes
Heel mooi geschreven.
@ Cinzia Bedankt, ja ik spreek mijn gevoel uit! Niet iedereen zal het boeiend vinden maar ik wou geen standaard artikels schrijven. Ik wil schrijven waar ik zelf ook wat aan heb. Leuk bedankt morgen begin ik weer aan een nieuw artikel

@ Moytie Bedankt ik doe mijn best
Hey Jeanine

Jouw artikels zijn echt mooi geschreven, eens de andere kant van een ziekte, de menselijke kant. Onze geest is zo sterk, ons lichaam negeren zo eenvoudig, maar zo moeilijk om er naar te luisteren.
Benieuwd naar de rest van jouw verhaal. Jouw profiel blijft nog een tijdje openstaan in mijn tabblad.

Groetjes