Een waargebeurd verhaal over een reanimatie en de gevolgen

Door Tedaqua gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De gevolgen van een reddingsactie: Hoe kun je redder en slachtoffer tegelijk worden?

In 2009 beleefde ik een dag die mijn leven zou veranderen. Ik raakte betrokken op het werk bij de reanimatie van een vrouwelijke collega. Ondanks al onze inspanningen en de goede vooruitzichten bleek dat het slachtoffer het anderhalf uur daarna niet had gered: klinisch dood luidde de diagnose. Een klap en een harde. Ineens was ik niet meer de redder, maar de verliezer. Enkele weken daarna werd het nog erger en werd ik zelfs slachtoffer omdat ik ptss klachten had ontwikkeld. Deze post traumatische klachten kom je tegen bij mensen die een traumatische ervaring meemaken en dit niet goed verwerken. Hoe apart kan het zijn: alles verliep volgens het boekje, het euforiegevoel was aanwezig en ineens was het weg. Gewoon weg, over en sluiten. Het was een bijzondere dag, vooral ook omdat ik die dag eigenlijk niet hoefde te werken. Ik had deze dag geruild met een collega, die zijn EHBO diploma nog niet binnen had.... Bedenk maar eens hoe vaak een reanimatie de pers haalt. Indien het lukt staat er een halve pagina in de krant, lukt het niet dan volstaat het zinnetje "hulpverleners hebben hun best gedaan, maar het mocht niet baten..." Maar achter dit laatste zinnetje kan een heleboel leed zitten, voor die hulpverlener. Natuurlijk kijken we liever naar de geslaagde acties, natuurlijk kijken we liever naar het leven, maar mensen die de vernieling indraaien omdat ze een ander proberen te redden is ook een realiteit. Verantwoording nemen in zo'n situatie, terwijl je weet dat veel mensen dit niet doen, en dan zo "bedankt" worden is natuurlijk verschikkelijk. Let wel, ik ben absoluut geen tegenstander van reanimatie, maar aandacht voor de redder, die zomaar ineens verliezer en slachtoffer kan worden, is absoluut geen overbodige luxe. Op dit moment gaat het gelukkig wat beter. Ondanks de klap is mijn leven wel rijker geworden, maar kijk ik nu wel anders tegen veel andere dingen aan. Het heeft ook veel  kracht gekost en met name het goede gevoel terug krijgen. Gelukkig heb ik ook binnen het bedrijf waar ik werk veel steun gehad, dit was voor mij erg prettig en absoluut nodig. Uiteindelijk heb ik mijn verhaal ook in een boekvorm gegoten waar ik al behoorlijk wat positieve reacties op heb gekregen.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een moedig en knap geschreven artikel. En wat goed van je dat je toch een moeite nam om iemand het leven te redden, natuurlijk met alle gevolgen van dien. Maar de klachten die je ervan krijgt omdat iemand toch overleed. Ik hoop dat het nu langzaam aan beter gaat en in therapie is heel verstandig van je. Duim en Respect
Een dikke DUIM van Pork voor het leed dat deze hulpverleners vaak meemaken.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS.
Een duim omhoog. Als oud politieman heb ik ook reanimaties gedaan. Zie jezelf nooit als een verliezer; immers heb jij actie ondernomen. De reanimatie kan goed gegaan zijn maar daarom kan een lichaam er wel mee stoppen.
Ik heb ook chronische PTSS en dat kwam pas naar boven toen ik 55 jaar was. Ben nu in therapie bij het GZZ.
Mogeijk een hint voor jou.
Suc6 op Xead.